اماس یا سرطان کدام را انتخاب میکنیم؟
مریم پیمان
اعصابم خیلی خورد شده. دیروز و پریروز فشار بدی را تحمل کردم. چشمهایم کامل تار بود. حالا که آمدم دکتر، هر چقدر به نوبتم نزدیکتر میشود، چشمهایم بهتر میبینند. کمکم دیگر به تلسکوپ هم برای رصد دورترین کهکشانها نیازی ندارم! نمیدانم چرا؛ اما همیشه اینطور است که وقتی یکی دو روز شرایط بدی دارم تا پیش دکتر میآیم، اوضاع خیلی بهتر از آن چیزی میشود که انتظارش را دارم. این وقتها دلم میخواهد دکتر بگوید: «دیگه کوری و اوضاع بیریخته!» تا شاید دیگران، لحظهای در رفتارشان تأمل کنند و به این دلیل، تغییری در رفتارشان ایجاد شود؛ اما دریغ از کمی تغییر در «نسخه» و «رفتار». برای همه عادی شده. دلت میخواهد داد بزنی: «مریضی سخته! به خدا سخته! کنار اومدن با این درد مکرر و مداوم سخته!». دلت میخواهد بگویی: «هِی! تویی که وقتی اولینبار شنیدی از شدت شوک و نگرانی داشتی دِق میکردی، یه ذره مراعات کن! حواست هست؟ من آدمم! به خدا اگر مریض هم نبودم -که در توهّم سلامت منی از شدت مراقبت و دارو- «باید» یا «اخلاقا» رفتار بهتری میداشتی». نه به آن شوری روزهای اول که نمیگذاشتن حتی پایم به داروخانه برسد و با دیدن مریضها و شلوغی داروخانه و بیمارستان روحیهام خراب شود، نه به الان که هِی میگویند: «اصلا مگه تو مریضی؟!»... «وای خدا! ... .ایکاش! ایکاش! سرطان داشتم تا بعد از دارو یا شیمی درمانی یا خوب میشدم یا زود میافتادم میمردم. آخه این مریضی هم، مَرَض بود انداختی به جون من؟ یا خوب شم یا بمیرم!» ترجیعبند دعا و نِک و ناله این روزهایم همین است. یادم میآید که صدای فریاد مردی میانسال در داروخانه پیچید. چند وقت پیش بود که مردی با صدای بلند، سر دکتر داروساز داد میزد. تازه پیوند زده بود و قیمت بالای داروی خارجی، حذف تعرفه بیمه داروهای خارجی، سهم اندک بیمه داروهای ایرانی و «نبودِ دارو» را بر سر دکتری خالی میکرد که موهای زیادی روی سرش نمانده بود. فکر میکرد تقصیر این دکتر است که ماه و خورشید و فلک در کارند تا دارویش نباشد و اگر هم باشد، گران! مریضیِ شیک، اسم ترسناک، وجود معادلهای دارویی کموبیش خوب ایرانی، دامنه نوسان کمقیمت، عوارض معمولی، توانمندی بیشازحد تصور در زندگی روزمره، اجبار در داشتن رژیم غذایی سالم، دلیلی برای دوری از هر نوع اعتیاد به سیگار، الکل، قهوه، چای و حتی کاکائو، امکان تجربه همسری و مادری، دلیلی برای توجیه شکستهای فردی و اجتماعی، بهانهای برای گریههای بیدلیل و بیوقت، توصیه ورزشهای باکلاس مثل یوگا و شنا، تحصیل و کار و... همه با اماس «شدنی»اند. پس چرا من دنبال مَرَض دیگری بگردم که این امکانات را از من بگیرد. شاید که نه، حتما یک دلیل دارد؛ ما آدمها فراموش میکنیم که میتوانیم با هم بهتر رفتار کنیم. زندگی کنیم. محبت لای چرخدندههای زندگی روزمره ماشینی ما درحال جاندادن است و شاید یک نفر در دنیا پیدا شود که باور کند یکی از دلایل من برای «انتخاب» داشتن این بیماری نیاز به داشتن زنگ هشداری است که نخواهم مثل همه باشم. نوبتم شده و چشمهایم و دستم هیچ اثری از بیماری ندارند، چون من میخواستم و میخواهم زندگی کنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.