|

واکنش گروگان داعش به اقدامات اخیر فرانسه

آنها منتظر بمباران‌‌اند اما از وحدت ما می‌ترسند

نیکلا اِنان . ترجمه: سودابه رخش

من هم مثل هر فرانسوی مغروری از حوادث پاریس اندوهگینم. اما شوکه نیستم و باورم را از دست نداده‌ام. داعش را می‌شناسم. 10 ماه گروگانشان بودم و به‌یقین می‌دانم که درد ما، اندوه ما، امیدهای ما، زندگی‌های ما هیچ تأثیری بر آنها ندارد. جهان آنها جدا‌‌افتاده است. بیشتر مردم آنها را از تبلیغاتشان می‌شناسند اما من روی پنهان این تبلیغات را دیده‌ام. زمانی که اسیرشان بودم، شاید بیش از 10، 12نفرشان را دیدم ازجمله محمد اموازی. جان جهادی زندان‌بان من بود و اسم مرا گذاشته بود «کچل». حتی حالا، گهگاه در رسانه‌های اجتماعی با آنها چت می‌کنم و می‌توانم بگویم بیشتر تصوراتی که از آنها داریم، نتیجه نوع بازاریابی و روابط عمومی‌شان است. آنها خود را به مردم، ابرقدرت می‌نمایانند اما دور از چشم دوربین‌ها از بسیاری جهات اندکی رقت‌انگیزند: کودکان خیابانی سرمست از ایدئولوژی و قدرت. در فرانسه مَثَل «احمق و اهریمن» داریم و من بیشتر آنها را احمق دیدم تا اهریمن. البته نه اینکه پتانسیل مرگ‌بار حماقت را کم جلوه دهم. همه کسانی که سال گذشته داعش، گردنشان را زد هم‌سلولی‌های من بودند. زندان‌بانان بازی کودکانه‌ای را با ما آغاز کردند (شکنجه روحی)، یک روز می‌گفتند ما آزاد خواهیم شد و دو هفته بعد شاد و شنگول می‌گفتند «فردا یکی از شما را می‌کشیم». چند بار، باورمان شد اما بعدتر فهمیدیم بیشتر لاف می‌زنند و ما را مضحکه کرده‌اند. اعدام‌های ساختگی نمایش می‌دادند. یک‌ بار مرا با کلروفرم بیهوش کردند. بار دیگر نوبت صحنه سربریدن بود. گروهی از جهادگران فرانسوی‌زبان فریاد می‌زدند «می‌خواهیم سرت را قطع کنیم و فیلمش را در یوتیوب بگذاریم». شمشیر عتیقه‌ای هم داشتند. می‌خندیدند و من هم با جیغ‌و‌داد خودم را زده بودم به موش‌مردگی، ولی آنها فقط می‌خواستند سرگرم شوند. به محض آنکه رفتند، رو کردم به دیگر گروگان فرانسوی و با هم خندیدیم؛ خیلی مضحک بود. همه چیز آنها را مجاب کرده که در صراط مستقیم‌اند و به‌ویژه نوعی فرایند آخرالزمانی در راه است که به رویارویی سپاه مسلمین سراسر جهان با دیگرانی مثل صلیبیون و رومی‌ها منجر می‌شود. همه چیز را در راستای این مسیر می‌بینند. چرا فرانسه؟ شاید به دلایل متعدد، اما به نظر من آنها کشور من را حلقه ضعیف زنجیره اروپا می‌دانند، جایی که به‌راحتی می‌توان بذر اختلافات را کاشت. از این‌رو، وقتی از من می‌پرسند واکنش ما چگونه باید باشد، می‌گویم باید مسئولانه عمل کنیم. اما هنوز هم پاسخ ما بمب‌های بیشتر است. من مدافع داعش نیستم. چگونه می‌توانم باشم؟ اما همه آنچه می‌دانم به من می‌گوید این کار اشتباه است. بمباران گسترده خواهد بود و نمادی از خشم برحق. ظرف 48 ساعت پس از حملات پاریس، هواپیماهای جنگنده دیدنی‌ترین حملات خود را در سوریه انجام دادند و بیش از 20 بمب بر سر رقه، مقر داعش، ریختند. شاید اجتنابی از انتقام نبود اما به ژرف‌نگری نیاز است. می‌ترسم این واکنش وضعیت بد را بدتر کند. ما می‌کوشیم داعش را نابود کنیم اما تکلیف 500 هزار شهروندی که در رقه گیر افتاده‌اند و هنوز آنجا زندگی می‌کنند چه می‌شود؟ امنیت آنها چه؟ تکلیف این چشم‌انداز بسیار واقعی چه می‌شود که ما وقتی به این چیزها فکر نمی‌کنیم به نوبه خود بسیاری از آنها را به افراط‌گرایی می‌کشانیم؟ اولویت باید حفاظت از این افراد باشد نه بمباران بیشتر سوریه. ما به منطقه پرواز ممنوع نیاز داریم، منطقه‌ای بسته به روی روسیه، دولت و ائتلاف غرب. مردم سوریه به امنیت نیاز دارند وگرنه خود آنها به گروه‌هایی مثل داعش می‌پیوندند. کانادا بعد از انتخاب جاستین ترودو از جنگ هوایی علیه داعش خارج شد. مجدانه از فرانسه می‌خواهم چنین کند و عقلانیت به من می‌گوید این اتفاق شدنی است. اما عمل‌گرایی به من می‌گوید نمی‌شود. واقعیت این است که ما به دام افتاده‌ایم: داعش ما را به دام انداخته. آنها با کلاشنیکف به پاریس می‌آیند و می‌گویند خواستار توقف بمباران‌اند، با علم به اینکه حمله ما را وادار به ادامه بمباران و حتی تشدید این حملات می‌کند، حملاتی که نتیجه معکوس به بار می‌آورد. این چیزی است که اتفاق می‌افتد. اموازی از بین رفته، در یکی از حملات ائتلاف کشته شده، مرگش را در پارلمان جشن می‌گیرند. من برای او سوگواری نمی‌کنم. اما او هم با افراطی کاری در جنایاتی که مرتکب می شد، راهبرد بلوف زنی مضاعف را دنبال می کرد. پس از کشتن جیمز فولی، روزنامه‌نگار آمریکایی، چاقویی در دست را سمت دوربین کرد و با چرخیدن به سمت قربانی بعدی گفت: «اوباما، باید مداخله در خاورمیانه را متوقف کنی وگرنه او را می‌کشم». او خوب می‌دانست که سرنوشت گروگان چه خواهد بود. به‌خوبی می‌دانست که واکنش آمریکا چه خواهد بود؛ بمباران بیشتر. این همان چیزی است که داعش می‌خواهد، آیا ما باید چیزی را که می‌خواهند به آنها بدهیم؟ درحال‌حاضر هیچ نقشه راه سیاسی و هیچ برنامه‌ای برای تعامل با جامعه اهل سنت عرب وجود ندارد. داعش سقوط می‌کند اما از طریق سیاست. در این میان پس از بی‌رحمی حملات پاریس، دستاوردهای زیادی است که می‌توانیم به آنها برسیم و کلید آن قلب‌های قوی و مقاوم است، همان چیزی که آنها را می‌ترساند. من می‌شناسمشان: آنها منتظر بمباران‌‌اند اما از وحدت ما می‌ترسند. منبع: ‌گاردین، با اندکی تلخیص

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.