|

جوامع عربی و خشونت‌های خانوادگی

خشونت به هر دلیلی باشد و از هر چیزی نشئت گرفته باشد، رفتاری است که به کل انسانیت آسیب می‌رساند. چنان‌که «مارتین لوترکینگ» می‌گوید: «فقدان عدالت در بخشی از جهان، نشانگر فقدان آن در کل جهان است». وقتی در جامعه‌ای میزان خشونت بالاست که انسانیت در کل دنیا رو به کاهش است به‌ویژه وقتی در نظر آوریم که معیارهای انسانی در همه‌جا یکسان و غیرقابل تجزیه است. چه این معیارها در قالب قوانین بشری باشد یا ادیان الهی. هرچه انسانی است، در همه‌جا یکسان است و این نشان می‌دهد ما ذاتا از یک فطرت واحد برخورداریم؛ فطرتی که دارای ویژگی‌های خاص و بنیادین خود بوده و ما را به لحاظ رشد عقلی و روحی از سایر جانوران متمایز می‌کند. به‌یاد می‌آورم چندی پیش ویدئویی از تعدادی از جوانان عرب را نگاه می‌کردم که داشتند روباهی یا یک حیوان وحشی دیگری را شکنجه می‌دادند. آنها با خودروشان حیوان بیچاره را در بیابان محاصره کرده و سرانجام در حالی که قهقه می‌زدند، حیوان بخت‌برگشته را زیر چرخ‌های خودرو له کردند. این رفتارهای غیرانسانی با ادعاهای ما مبنی بر پیشرفت و توان انسانی، تناقض دارد. این درواقع یک نمونه از خبرهایی است که هر روزه اینجا و آنجا می‌بینیم و می‌شنویم و همه حکایت از خشونت‌هایی دارد که درباره کودکان و زنان نیز اعمال می‌شود. یک تحقیق که دو سال پیش از سوی جمعیت ملی حقوق‌بشر و برنامه ایمن‌کردن خانواده‌ها منتشر شد، نشان می‌داد خشونت نسبت به زنان در عربستان سعودی 87 درصد و نسبت به کودکان 45 درصد است. یعنی این افراد به صورت روزمره در معرض اعمال و رفتار خشونت‌آمیز قرار می‌گیرند. این روند همچنان ادامه دارد و یکی از آخرین نمونه‌هایش «یارا القحطانی» بود که در معرض خشونت‌های خانوادگی قرار گرفت بدون اینکه قوانین بازدارنده‌ای برای جلوگیری از استمرار این پدیده وجود داشته باشد. وقتی قوانین صریح و روشنی وجود نداشته باشد، به این معناست که هنوز این‌گونه جرایم به‌ رسمیت ‌شناخته نمی‌شود یا کسی آنها را برای جامعه خطرناک نمی‌داند. همین فقدان عوامل بازدارنده، یکی از دلایل متقن برای استمرار خشونت‌هاست. نمی‌توان به بهانه اینکه این‌گونه حوادث در درون خانواده‌های عرب اتفاق می‌افتد و نباید در امور شخصی افراد دخالت کرد، از آنها چشم‌پوشی کرد؛ با وجودی که در همه کشورهای عربی قوانین متعددی در حمایت از جامعه در برابر اعمال خشونت‌آمیز وجود دارد، یا برای مثال قوانینی در حمایت از کودکان و زنان تدوین شده، اما این قوانین دارای خلأهای متعددی است و موجب می‌شود تا مجرمان بتوانند از آنها سوءاستفاده کرده و به اعمال‌شان ادامه دهند. مخاطره‌آمیزبودن این خشونت‌ها صرفا در حالت‌های فردی‌شان منحصر نیست، بلکه این خشونت‌ها به یک نماد اجتماعی تبدیل شده و به کل یک مجموعه آسیب می‌رساند. ازاین‌رو به باور من، با وقوع هر حالت خشونت‌آمیز، چه آشکار شود یا پنهان بماند؛ یک خطای اجتماعی بزرگ رخ داده است. سهل‌انگاری درباره رفع این مشکلات، فقدان راهکارهای علمی و قانونی مختص به آنها، فقدان قوانین لازم و به‌طور کلی مماشات با این‌گونه جرایم همه‌ موجب توسعه و گسترش خشونت‌ها خواهد شد. دراین‌میان اگر با سیستمی قاطع و دقیق جلو این خشونت‌ها گرفته نشود، جوامع دچار زیان‌های جبران‌ناپذیری خواهند شد. منبع: العرب

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.