|

از جبهه تا قطعنامه و ارتحال امام

سیدحسن در نوجوانی عازم جبهه می‌شود و احتمالا خاطرات زیادی از از آن دوران دارد که ناگفته مانده است. با این حال در بیست‌وهفتم تیر سال 75، روزنامه رسالت یک خاطره از روز پذیرش قطع‌نامه 598 را به نقل از سیدحسن، منتشر می‌کند. در این مطلب یا به عبارت درست‌تر یادداشت، با عنوان «خاطرات رزمنده رشید اسلام حجت‌الاسلام والمسلمین، سیدحسن خمینی از روزهای پذیرش قطع‌نامه 598» چنین آمده است: «روز غریبی بود. برای همه سنگین بود و از همه سنگین‌تر برای خود امام بود. از روزی که اعلام شد قطع‌نامه پذیرفته شده تا صدور پیام حضرت امام، چند روز فاصله بود. در این فاصله چند بار خدمت امام رسیدم. اما هیچ صحبتی از جنگ و مسائل مربوط به قطع‌نامه نمی‌کردم تا این که پیام امام از رادیو پخش شد. چند لحظه بعد از پخش پیام به خدمت امام رفتم. امام تنها نشسته بودند. مانند روزهای پیش با هم صحبت می‌کردیم و من هیچ صحبتی در این مورد نمی‌کردم. امام یک مرتبه رو به من کردند و گفتند: حسن بیرون چه خبر؟ گفتم: خبری نیست. گفت: مردم چه می‌گویند؟ بی‌اختیار بغض گلویم را فشرد. با خود اندیشیدم. کسی که همه چیزش را برای سعادت مردم فدا کرده، حق دارد در این لحظه حساس از مردم بپرسد. هیج پاسخی نتوانستم بدهم. سر به زیر انداختم و سکوت کردم. حدود یک ربع ساعت پس از آن نشستم. اما دیگر نتوانستم حرفی بزنم. خب ایشان هم من را به‌عنوان فردی تند می‌شناختند. البته من واقعا مطیع بودم و بقیه مردم هم در راهپیمایی بیعت، موضع خودشان را اعلام کردند. یادم هست چند روز بعد از پذیرش قطع‌نامه در قم با یکی از فرماندهان لشکر 17 برخورد کردم. گویا شنیده بود که بعد از قطع‌نامه، امام حال مساعدی ندارند. رو به من گفت: به آقا بگویید، حرف‌هایی که این روزها راجع به شما می‌شنویم قلبمان را خون کرده. در جنگ ما خون دادیم و اگر حرفی است ما باید بزنیم که ما حرفی نمی‌زنیم و مطیع فرمان شماییم. آنهایی هم که حرفی می‌زنند سهمی در جنگ نداشته‌اند. امام هم با تکیه بر همین مردم انقلاب را به پیش بردند و هرچه تکلیف بود، انجام دادند. حتی لحظه‌ای که این سؤال را از من پرسیدند، من به چهره ایشان نگاه کردم. آن صلابت همیشگی در چهره‌شان بود چون احساس می‌کردند که عمل خدایی است». خاطره از روز ارتحال امام سید حسن در 18 سالگی پدربزرگ خود را از دست می‌دهد. خرداد 68. اگرچه خبر ارتحال صبح روز چهاردهم توسط محمدرضا حیاتی از رادیو پخش می‌شود. اما امام شب قبل از آن از دنیا رفته بوده است. سیدحسن آن روزها را تلخ می‌نامد. همچنان که بعدا اسفند ماه را هم تلخ توصیف می‌کند به واسطه ازدست‌دادن خیلی از بستگانش در این ماه و البته پدرش. او در مصاحبه‌اش با روزنامه اطلاعات در سال 77، از خاطرات تلخ خود از روز فوت امام یعنی 14 خرداد 68 سخن می‌گوید. سیدحسن درباره آن شب و روز چنین می‌گوید: «... من شب قبل تا ساعت سه‌و‌نیم نیمه‌شب نخوابیده بودم. شب قبل امام را در همین حیاط که می‌بینید، غسل دادند و بدن امام را در سردخانه گذاشتند. به‌هرحال من رفتم پشت‌بام همان سردخانه خوابیدم. سردخانه در یک زیرزمین واقع است. صبح آن روز من به‌شدت دچار ترس شدم. چون خیلی دیر خوابیده بودم و ساعت هفت صبح که آن پیام را رادیو قرائت کرد و بلندگوهای مسجد و حسینیه با هم آن را پخش می‌کردند، من یک‌باره با صدای بلندی از خواب پریدم. در این حال صدای بلندگوها به هم می‌خورد و امواج مبهمی را به وجود آورده بود. یادم است حدود 10 تا 15 دقیقه حالت ترس مرا فرا گرفته بود و نشسته بودم و همان‌طور صحنه را نگاه می‌کردم... بعد آمدم پایین و آن روز پیکر امام همین‌جا بود و فردای آن روز به مصلی منتقل شد و روز شانزدهم مراسم خاکسپاری انجام شد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.