|

کورنل موندروسو از کارگردانی «ارباب سفید» می‌گوید

افتخارم شباهت «ارباب سفید» با فیلم فولر است

کورنل موندروسو، کارگردان مجارستانی، با فیلم «ارباب سفید» برنده جایزه اصلی بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن شد. فیلم ماجرای دوستی یک دختر و سگی دورگه است که به‌اجبار پدر از هم دور می‌شوند و این جدایی عواقب تلخی برای هردو دارد. موندروسو در مصاحبه زیر با نشریه آنلاین کولایدر بیشتر درباره ساختن این فیلم، دلیل ساختن آن و کار با بیش از 200 سگ در این فیلم توضیح می‌دهد.

ایده فیلم چطور به ذهنتان رسید؟ چه شد که این فیلم را ساختید؟ به چنددلیل ساخت این فیلم موضوعی شخصی بود. به مرکز جمع‌آوری سگ‌ها در بوداپست رفته بودم و واقعا چیزی که دیدم متأثرم کرد. دو هفته تمام شوکه بودم. واقعا احساس شرمساری می‌کردم که سگ‌ها پشت حصار و منتظر مرگ خودشان بودند. حس کردم واقعا دوست دارم فیلمی در این‌باره بسازم. مضمونی قدرتمند در آن می‌دیدم و شروع کردم به نوشتن فیلم‌نامه که خیلی هم سریع جلو رفت. آن‌قدر انگیزه داشتم که در یک ماه فیلم‌نامه را نوشتم. تصمیم اول من ساختن فیلمی درباره یک سگ بود، اما بعدش حس کردم که واقعا دوست دارم فیلم انعکاس‌دهنده یک موضوع خاص باشد، مخصوصا اگر بازیگر جوان مناسبی برای نقش دختر پیدا کنم، یعنی یک دختر نوجوان 13 ساله. نقش مقابل سگ را به عمد یک دختر انتخاب کردم چون حس می‌کردم برای او خیلی دشوارتر است که زیر فشار جامعه معصومیت خود را حفظ کند و از طرفی انتخاب یک شخصیت دختر بیانگر دو چیز بود. این فیلم بیشتر توصیفگر اکثریت از طریق اقلیت است و همچنین درباره مسئله جزئی از گروه اکثریت‌بودن در برابر اقلیت است. به‌نظرم سگ‌ها همیشه اقلیت بوده و هستند. همین خیلی روی من تأثیر گذاشت، چون از یک طرف نمی‌توانم بگویم که سگ‌ها نماد کدام گروه اقلیت هستند چون به نظرم آنها خودشان اقلیت هستند. از طرفی هم می‌دانیم که اگر شما سگی را از خانه بیرون بیندازید، بخشی از گروه اقلیت می‌شود و این خودش تأثیری درونی بر فیلم می‌گذاشت و در فکرم هم این ایده خیلی جذاب بود. اما به‌نظر می‌رسد فیلم استعاره فرهنگی و سیاسی قدرتمندی از اتفاقی است که این‌روزها در اروپا دارد رخ می‌دهد. چقدر برای فیلم‌کردن فیلم‌نامه‌ای با این موضوع دشوار و پیچیده سختی کشیدید؟ سؤال خوبی است. البته باید دقت کرد که من امروز در کشوری بسیار افراطی زندگی می‌کنم و قدرت سیاست روزبه‌روز بیشتر می‌شود. هنرمند مستقل‌بودن در مجارستان واقعا کار ساده‌ای نیست. اما در‌عین‌حال، در زمینه سینما هنوز روزنه آزادی وجود دارد. من فیلم‌نامه را نوشتم. برای آن پول جمع‌وجور کردم. حتی بخشی از پول را از آلمان و سوئد تأمین کردم چون این پروژه درکل یک تولید مشترک است. برای همین نیازی نبود چیزی را در فیلم‌نامه عوض کنم، من از سیستم سیاسی آگاه بودم و آنها هم هنر من را می‌شناسند. کارکردن برای هیچ‌کس آسان نیست. در دنیای تئاتر و هنرهای تجسمی که شرایط سخت‌تر است. آیا ایده تقابل سگ‌ها و انسان‌های زورگو در فیلم شما ادای دینی بود به فیلم «سگ سفید» ساموئل فولر؛ فیلمی که استعاره‌ای از مبارزه طبقاتی بود؟ راستش من با فیلم «سگ سفید» آشنا نبودم و بعد از ساخت فیلم خودم با آن آشنا شدم. سرپرست مربیان حیوانات در فیلم من ترزا آن میلر بود که به پدرم گفت برایم فیلم «سگ سفید» را بفرستد و به او گفت هردو فیلم با هم شباهت‌هایی دارند. من با ترزا صحبت کردم و به او گفتم که خیلی دوست دارم فیلم فولر را ببینم. وقتی فیلم را دیدم و متوجه تشابه‌های بسیار هردو فیلم شدم، خیلی احساس غرور کردم. حس کردم فیلم فولر تصویری قدرتمندتر و خیلی قدیمی‌تر از یک مشکل یکسان است. من واقعا به این تشابه افتخار می‌کنم. چه‌چیزی باعث شد که لیلی، یک دختر نوجوان، را برای روایت داستان انتخاب کنی؟ ژوفیا پسوتا در نقش لیلی واقعا کمک معرکه‌ای به فیلم کرد، چون همان‌طور که می‌دانید کارکردن با سگ‌ها و با بچه‌ها همیشه بسیار دشوار است اما اگر آدم یا سگ درست را پیدا کنید، آن‌وقت همه‌چیز خیلی ساده می‌شود. ژوفیا چنین آدمی بود اما جلب‌کردن نظر او برای بازی در فیلم کاری بسیار دشوارتر از کار با او سر صحنه بود. وقتی کار شروع شد، همه‌چیز سهل و آسان پیش رفت. به او می‌گفتم دوست دارم روی پرده چه احساسی را ببینم و او این احساس را بدون هیچ مشکلی خلق می‌کرد. البته دیگر بازیگران فیلم برای خودشان هنرمندانی مستقل هستند. همه آنها بازیگر نیستند. مثلا ساندور ژوتر که نقش پدر را بازی می‌کند، یک کارگردان تئاتر است و دیگر بازیگران فیلم هم هنرمندان مستقلی هستند که خارج از سیستم رسمی تئاتر بوداپست مشغول به‌کار هستند. واکنش بازیگران به بازی با سگ‌ها چطور بود؟ اغلب آنها یا بگویم همه آنها برخورد خوبی داشتند به‌خصوص ژوفیا. قبل از شروع فیلم‌برداری به مدت سه‌ماه، همه در کنار سگ‌ها زندگی کردیم تا یکدیگر را بشناسیم. البته صحنه‌هایی بود که گرفتن آنها خیلی دشوار بود مخصوصا جاهایی که سگ‌ها و آدم‌ها باید با هم بازی می‌کردند مثل صحنه‌ای که مأموران شهرداری باید سگ‌ها را می‌گرفتند و نمی‌توانستند این کار را انجام دهند (می‌خندد). همه‌چیز دستکاری شده است و مهم این است که چطور کاری کنی که طبیعی به نظر برسد. باید برای این کار صبور باشی. طراحی آن سکانس‌های پرحرکت با حضور چندصد سگ چطور بود؟ برای خودم که کاری تازه بود. من تا قبل از این، یک صحنه پرحرکت بزرگ در فیلم‌هایم را کارگردانی نکرده بودم و از طرفی کار ما دشوارتر بود چون هیچ‌گونه جلوه‌های ویژه کامپیوتری‌ای در فیلم نیست. ایده من این بودم که مثل دهه‌های 1970 و 1980 کل صحنه‌های پرحرکت و اکشن را به‌طور واقعی بگیرم. کسانی که در این کار کمکم کردند، دو همکار فیلم‌نامه‌نویسم یعنی ویکتوریا پترانیا و کاتا وبر و مارسل رو، مدیر فیلم‌برداری کار بود که باید بگویم که «‌رو» تنها 30 سال دارد. همه‌چیز را طراحی کردیم و یک گروه بدلکار خیلی خوب داشتیم که در صحنه‌های خیابانی کمکمان کردند. بازی سگ‌ها هم در فیلم معرکه است. این را مدیون ترزا آن میلر هستیم. اگر او نبود و شیوه کاری او نبود، این فیلم ساخته نمی‌شد. او فقط حرف‌های مثبت به سگ‌ها می‌زد که این خودش برای من هم آموزنده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.