انتظار مصیبت از تحمل آن سختتر است
مرضیه برومند
قرار بوده برای کودکانی در گوشهای از دنیا وسایل تفریح، عروسک، مدادرنگی و... ببرند؛ کودکانی که نمیدانیم واقعا به چه چیزی نیاز داشتهاند. یک وقتهایی شدت فاجعه بهقدری بزرگ است که کشف اولویتهای مورد نیاز فاجعهزدگان، سختترین کار دنیاست. آیا کودکان کوبانی یا سوری یا فلسطینی در اینروزها، بیشتر منتظر آغوش گرم مادرشان هستند یا نیاز به امنیت دارند یا یک وعده غذای گرم میخواهند؟ چه کسی بهدرستی میتواند درک کند، وحشت آنها درست در همین لحظهها تا چه اندازه است؟ کودکان روزگار جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بهخوبی به یاد دارند آنروزهای تلخ را؛ روزهایی را که با وحشت اصابت موشک به خانههایشان، میخوابیدند و با ترس انفجار از خواب بیدار میشدند. این وحشت را در کلمه نمیتوان مختصر کرد، نمیتوان توضیحش داد، تحملناپذیری وحشتی که بشر برای بشر ایجاد میکند صدهابار تلختر از وحشتی است که طبیعت برای ما مهیا کرده و به همین نسبت، ترس از انفجار یک بمب و ترس از موشکباران یک محله، وحشتآورتر از نگرانی ما درباره سیل و زلزله است. چه کسی میتواند بگوید که در شبی که آمریکا وعده حمله به عراق را داده بود، کودکان عراقی چه حالی داشتند و آن شب در تختخوابهایشان چه کابوسی را تجربه کردند؟ بچههای کوبانی و سوریه امروز چه دنیایی دارند و در ذهنشان، خود را به چه گناهی متهم میکنند؟ یادمان نرود که تصور و انتظار مصیبت از تحمل آن سختتر است و در مورد کودکان، حجم اضطراب آنها از وقایعی که نمیدانند چیست، بیشتر و بیشتر است. قرار بوده برای کودکان، پیام صلح را بیاورند اما در یک حمله انتحاری به خاک افتادهاند. باید از خود پرسید که چرا خشونت و لذت از آن هنوز در جهان هست و آیا کسی میداند، سرنوشت کودکانی که با تحمل این میزان خشونت و وحشت بزرگ میشوند، چه خواهد شد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.