همه نمایشگاهها زیر سر ناصرالدینشاه بود
پوریا عالمی
در تاریخ ایران همیشه میل به نمایشدادن زیاد بوده است. مثلا داریوش میکوبید تا آنور دنیا میرفت که کشورگشاییاش را نشان دهد. بعد میگفت من فقط آمده بودم کشورم را بگشایم و حالا که این کار را کردم، دیگر برمیگردم و شما کار خودتان را بکنید.
ناصرالدینشاه هم که میدانید چهکار میکرد. در حالی که اگر اهل نمایشدادن نبود، میتوانست بهجای راهانداختن آن دکان، یک کامیون بخرد و شهربهشهر برود مسافرت و اینطوری، هم باعث میشد چرخ اقتصاد بچرخد، هم پول را در کشور پخش کند و هم از تمرکز همه امکانات در تهران جلوگیری کند. دقت کنید، اگر میل ناصرالدینشاه به برگزاری نمایشگاه در کاخ نبود، الان همه چیز در تهران متمرکز نشده بود و مثل همهجای دنیا، همه امکانات در کشور توزیع شده بود. مثل تجربه موفق سفرهای استانی که کمترین حسنش این بود که دستکم هفتهای چندروز مسئولان در تهران نبودند و تهرانیها آنها را دعا میکردند. پس متوجه شدیم برگزاری نمایشگاه در ایران یک ریشه تاریخی دارد. به همین مناسبت سالی سه هزار نمایشگاه در ایران برگزار میشود که عملا هیچ کاربردی ندارد جز اینکه ملت بیایند خود را نشان بدهند و بروند. منتها مسئله اینجاست که به نمایش خالی رضایت نمیدهند و حتما میخواهند چیزی را که نشان میدهند، بفروشند. مثل نمایشگاه کتاب که ناشرها بهجای اینکه بیایند کتابهایشان را نشان بدهند و نشان بدهند، میآیند کتاب میفروشند و میروند. توی نمایشگاه مطبوعات هم همین آش و همین کاسه است. ما میگوییم از اساس نمایشگاه برگزار نکنیم و خلاص. بهجاش یکسری جمعهبازار برگزار کنیم؛ عین همین که الان ارشاد برگزار میکند و هردفعه یک جمعهبازار توی شهرهای مختلف برگزار میکند تا پول مستقیم برود توی جیب ناشر و تمام. پس دیگر چهکاری است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.