شغلها در آینه برنامههای نوروزی
گیسو فغفوری : گذراندن روزهای قبل و بعد سال تحویل در بیمارستان آنقدر که از دور ناراحتکننده بهنظر میرسد، دردناک نیست و البته یادآور همان جمله معروفی است که انسان موجودی است که به شرایط عادت میکند. در بیمارستان و همراه بیماربودن حق انتخاب کمی را به شما میدهد، فوقش نیمساعت یا یکساعت در شبانهروز فرصت استراحت یا خالیبودن ذهن را دارید. میتوانید در کنار خواندن ویژهنامههای نوروزی، از رسانه ملی هم استفاده کنید. نکته مشترک برخی برنامهها شغلهایی بود که به آنها به شکلهای متفاوت پرداخته شده بود. از افسر نیروی انتظامی که در سریال «فوقسری» بود تا دکترها در سریال «درحاشیه». هرچند کارگردان سریال فوقسری به سانسورهایش اعتراض فراوان داشت؛ سانسورهایی که با وجود داشتن مشاور انجام میشد. بهخاطر ایام عزاداری حضرتفاطمهزهرا(س) سریالی که میتوانست جذاب باشد یعنی «درحاشیه» از ششمفروردین آغاز شد. وقتی در بطن ماجرا باشید، راحتتر میتوانید سریال و رگههای طنز آن را با واقعیت مقایسه کنید؛ مقایسهای که گهگاه تلخی واقعیت با آنچه که به تصویر کشیده شده هماهنگی پیدا میکند. اگر آنقدر خوششانس نباشید که نگران وضعیت مالی نباشید. دیدن بیماری که بهدلیل تشخیص غلط پزشکی مثلا در بیمارستانی در جنوب تهران ناگزیر است پایش را از دست بدهد یا مادر دوشهیدی که برای گرفتن عکس ناگزیر است به بیمارستان دیگری برود، همه نکتههایی هستند که میتوان گذرا از کنارشان عبور کرد یا با شخصیتهای سریال «درحاشیه» مطابقتشان داد. شاید برای همین است که نظامپزشکی در بیانیهای شدید اعتراضات خود را به این سریال اعلام کرد و حتی این سازمان در سایت خود برای برگزاری تجمع نظرخواهی کرد. شاید هم بهدلیل این باشد که ما بسیاری وقتها توانایی این را نداریم که پذیرای ایرادها و اشکالات باشیم. باور اینکه واقعا پزشکی از این سریال سراسر طنز گلایه کند کمی مشکل است. باور اینکه پزشکی نسبت به این بزرگنمایی واکنشی داشته باشد عجیب به نظر میرسد، اما انگار این اتفاق رخ داده است. البته واکنش سیما ادامه این سریال تا 35قسمت و قبل از آغاز ماه رمضان بوده است و اینکه درنهایت تا قسمت سیام ایرادات به پزشکان تمام میشود. سیمایی که نمایش این سریال برایش مهمتر از فوتبال دوستانه تیمملی بود و فوتبال ایران و شیلی را 20دقیقه دیرتر از زمان خودش نشان داد تا پشتصحنهای که اشتباه سیامک انصاری در تلفظ نام شنبلیله! بود را نشان دهد و روز دیگر نیز شبکه ورزش مسابقه ایران و سوئد را پخش کرد. البته صداوسیما در دیگر برنامههای خود دست بازتری برای به چالشکشیدن یا برقراری ارتباط با شغلهای دیگر داشته است. مسابقه «فرمانده»، مسابقه «تهران - تاکسی» و مسابقه «آقای گزارشگر» سهمسابقه عملی دیگر بود. در تهران-تاکسی هم رانندههای تاکسی حضور داشتند و هم بخش عملی داشت مثل پیداکردن نقص تاکسی و هم از آنها آدرس و مکانها را میپرسید و قطعا نقطهضعف آن مجری بیهیجان و البته بیتجربه آن بود که احترامی برای مخاطب و شرکتکنندهها قایل نبود. در مسابقه «فرمانده» قرار بود حرف اول هیجان باشد. یک عده داوطلب شده بودند و قرار بود در جزیرهای حفاظتشده به نام فارور فعالیتهایی را انجام دهند. نمونه همان مسابقات واقعی که در تلویزیونهای جهان نمونهاش را بسیار دیدهایم. برنده مسابقه یک دوره تکاوری دریایی میبیند. اما انگار با توجه به کمتجربهبودن برگزاری چنین برنامههایی، هیجان از سخنان و نحوه اجرای برنامه حذف شده بود بهگونهای که مثلا معلوم نمیشود سرگروه هر تیم چگونه انتخاب میشود یا مثلا وقتی که بین گروه دعوا میافتد، برنامه قطع میشود و به سراغ گروه دیگر میرود ولی در کمال تعجب دوباره ادامه دعوا نشان داده میشود. از طرفی گهگاه در طول برنامه قرار است اطلاعاتی به مخاطب داده شود؛ اطلاعاتی که با آنچه میبیند کاملا فرق دارد. مثلا جیپیاس مسیری را نشان میدهد و افراد به آن سمت میروند اما مجری چیز دیگری میگوید. «آقای گزارشگر» مسابقهای بود که در شبکه سوم با حضور سهنفر از کارشناسان شناختهشده همچون امیر حاجرضایی و سیروس دینمحمدی برگزار میشد. در این برنامه که البته مشابه آن پیش از این در رادیو هم ساخته میشد، مردان جوان علاقهمند به گزارشگری بخشهایی از یک بازی را گزارش میکردند و کارشناسان اشکالات آنها را بیان میکردند. یکفرصت خوب آموزشی و آشنایی با جزییات شغلها در این برنامهها ممکن بود. انتخاب شغلها هم بهمیزان محبوبیت و گستره تنوع آن بود. بههرحال باید منتظر ماند و دید سیاستهای متفاوت «سرافراز» صداوسیما چه تاثیری بر تعداد مخاطبان دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.