احترامش در دلها جاودانه است
فریدون سحابی . استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران
نام مهندس «محمدحسن نبوی» را از اوایل تاسیس سازمان زمینشناسی (که تقریبا مقارن با فراغتم از گروه زمینشناسی دانشگاه تهران بود)، بهدلیل حرفه مشترکمان، زیاد میشنیدم. فعالیتهای سازمان، با انجام کارهای نو و تهیه گزارشهایی در مورد زمینشناسی مناطق مختلف ایران آغاز شد از جمله: چینهشناسی پالئوزوئیک در البرز مرکزی که طی آن «ماسه سنگهای قرمز قدیمی» به «سازند لالون» و سن آن هم از دوونین به پرکامبرین اصلاح شد. نامهای «روتنر» و «نبوی» روی این گزارش و نقش آنها در انجام این کار بزرگ، بدون دیدنشان، برایم احترامانگیز بود. سالها بعد که فعالیتهای سازمان زمینشناسی، سامان و رونق گرفت و کارهای باارزش و اصیل زیادی به همت مدیریت قابل آن، مرحوم مهندس «نصرالله خادم» انجام شد، ظرفیت و کارایی عملی-کاربردی مهندس «نبوی» هم، بیشتر و بیشتر فعلیت و بروز یافت. در سالهای75-1374، در ارتباط با منابع و تامین آب، در شمال و غرب سمنان، نقشه 1: 100000 (یکبهصدهزار) زمینشناسی سمنان، راهنمای خوب و عصای خوشدستی برایمان بود. بیگزاف، در هر بار مراجعه، به پاس کار باارزش «نبوی»، یادش در ذهن و احترامش در دل مینشست. در سالهای بعد، طی همکاری با فصلنامه علوم زمین، «نبوی» را بیشتر شناختم و با خصلتهای انسانی او از نزدیک آشناتر شدم. «نبوی» بهحق از پیشکسوتان زمینشناسی ایران است که با ایران و زمینشناسی آن، بهخوبی آشناست. او هم به ایران و هم به زمینشناسی، آنچنان پیوسته و درآمیخته است که جداکردنش از ایندو ممکن نیست. امروز شناخت من از «نبوی» این است که او همهچیز را برای ایران و زمینشناسی را هم برای ایران میخواهد و این چقدر زیبا و پرارج است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.