|

کشته شد ن یک جوان دیگر به دست پلیس آمریکا

کشتار سیاه‌پوستان را به تعویق اندازید

شاید دیگر زمان آن فرارسیده بود تا سیاه‌پوستی دیگر توسط پلیس آمریکا کشته شود. شامگاه روز سه‌شنبه، «آنتونیو مارتین» 18ساله در یک پمپ‌بنزین هدف گلوله پلیس سنت‌لوییس قرار گرفت تا خللی در نرخ هفتگی کشتار سیاه‌پوستان توسط افسران پلیس ایالات‌متحده به وجود نیاید. به نظر می‌رسد شهردار نیویورک، «بیل دوبلاسیو» در حالی از معترضان عدالتخواه آمریکایی خواسته تا به احترام دو افسر پلیس کشته‌شده آن شهر، تظاهرات برنامه‌ریزی‌شده علیه خشونت پلیس را به تعویق بیندازند که دستگاه قضایی آن کشور هنوز پاسخی به پرسش جدی جامعه رنگین‌پوستان آمریکایی نداده است: چرا ماشین خشونت پلیس علیه اقلیت‌ها، حتی برای مدتی کوتاه هم که شده، از کار نمی‌افتد؟ درست است؛ جدیدترین قربانی خشونت پلیس، به گفته برایان شلمن، سخنگوی اداره پلیس سنت‌لوییس، مسلح بوده و سلاح خود را به سمت افسر پلیس نشانه رفته بود. اما کافی‌ است آمار کشته‌شدن یک سیاه‌پوست توسط پلیس آمریکا در هر 28ساعت را با آمار شلیک سه و 85گلوله توسط پلیس بریتانیا و آلمان مقایسه کنیم تا دریابیم بحران خشونت پلیس در ایالات‌متحده، چه ریشه در فروش آزاد اسلحه داشته باشد و چه در تبعیض نژادی، نیازمند یک راه‌حل ساختاری است؛ تصاویر زنده اینترنتی از محل حادثه در پمپ بنزین برکلی، در حومه سنت‌لوییس، که تنها در چندکیلومتری فرگوسن، محل کشته‌شدن مایکل براون در ماه آگوست و زادگاه اعتراضات عدالتخواهانه قرار دارد صحنه رویارویی دست‌کم 60معترض با نیروهای پلیس و بازداشت سه‌نفر از آنان بود، شاهدی بر این مدعاست. صدای انفجار در حالی در محدوده پمپ‌بنزین برکلی به گوش می‌رسید که همزمان صدهانفر از معترضان سیاه‌پوست با شعار «پلیس‌های قاتل را به زندان بفرستید» پا به خیابان‌های منهتن نیویورک گذاشته بودند. فعالان سیاه‌پوست درحالی با همان مطالبات پیشین خود، از جمله اجرای عدالت در مورد قاتلان مایکل براون و اریک گارنر و استعفای بیل براتون، رییس پلیس نیویورک، به خیابان‌ها آمده بودند که در پی درخواست شهردار نیویورک مبنی‌بر لغو تظاهرات، حضور سنگین نیروهای پلیس با روبان‌های مشکی در اطراف معترضان به‌شدت احساس می‌شد. تنش مابین مقامات نیویورکی و معترضان سیاه‌پوست این شهر پس از آن بالا گرفت که شنبه گذشته، دو افسر پلیس با نام‌های ونجیان لیو و رافائل راموس، از ناحیه سر هدف گلوله اسماعیل عبدالله برینسلی، جوان سیاه‌پوست 28ساله و عضو یک گروه تبهکار بالتیموری قرار گرفتند. برینسلی که پیش‌تر در حساب اینستاگرام خود وعده داده بود برای گرفتن انتقام اریک گارنر، دو افسر پلیس را خواهد کشت، پس از حادثه در یک ایستگاه مترو دست به خودکشی زد. در پی همین اتفاق بود که پیکان اتهامات، گذشته از جنبش عدالتخواهانه سیاه‌پوستان، در کمال ناباوری به سمت مقامات شهری و دولتی آمریکا نشانه رفت. پاتریک لینچ، دبیر یکی از بزرگ‌ترین اتحادیه‌های پلیس نیویورک، از اولین کسانی بود که به این حادثه واکنش نشان داد. او که مدعی بود دستان خودش نیز به خون همکارانش آلوده است، مقصران اصلی را آنانی دانست که در لوای اعتراضات باعث برانگیختن خشونت در سطح خیابان‌ها شدند. اشاره او در وهله اول به شهرداری نیویورک بود. اما رودی گیلیانی، شهردار سابق نیویورک با لینچ هم‌نظر نبود. گیلیانی که در تلویزیون فاکس سخن می‌گفت، تمامی تقصیرها را به گردن شهردار انداخت و درخواست استعفای وی را زیاده‌روی دانست، اما خاطرنشان کرد می‌توان مدعی شد شهردار در کنترل اعتراضات کوتاهی کرده است. البته گیلیانی برای یافتن متهم اصلی به رده‌های بالای حکومتی نظر داشت. ‌او با تاکید بر این نکته که قتل افسران پلیس ثمره میدان‌دادن به جنبش اعتراضی سیاه‌پوستان است، گفت شهروندان این کشور چهار ماه است که زیر بمباران شدید تبلیغاتی برای ترویج نفرت از پلیس قرار دارند. شهردار سابق نیویورک متهم ردیف اول را شخص باراک اوباما، رییس‌جمهور سیاه‌پوست آمریکا دانست که با استقبال و تحریک اعتراضات سبب شد تمامی تجمعات اعتراضی، حتی آنانی که به خشونت کشیده نمی‌شوند نیز با یک نتیجه‌گیری واحد به پایان برسند: پلیس بد است، پلیس نژادپرست است؛ نتیجه‌‌ای که به گمان گیلیانی، کاملا اشتباه است. او با این ادعا که بخش اعظم خشونت‌های شهری در بین جمعیت سیاه‌پوستان رخ می‌دهد، پلیس را بزرگ‌ترین مدافع اقلیت‌های رنگین‌پوست در برابر تهدید همنوعان خود دانست. با این اوصاف، به نظر می‌رسد اعتراف صادقانه اولین رییس‌جمهور سیاه‌پوست آمریکا مبنی بر استمرار شکاف نژادی در ساختار قضایی آن کشور، نه تنها زنگ خطر را برای محافظه‌کاران آن کشور به صدا درنیاورده، بلکه دستاویزی فراهم آورده تا طرح اصلاح دستگاه پلیس آن کشور در همان مراحل ابتدایی با تهدیداتی روبه‌رو شود. همین دیدگاه غالب بود که سبب شد ائتلافی از معترضان سیاه‌پوست، بی‌توجه به درخواست شهردار که به باور برگزارکنندگان تظاهرات تنها تلاشی برای سرد کردن اعتراضات بوده، سه‌شنبه شب و برای پایان دادن به وحشت نژادپرستانه پلیس، به خیابان‌های منهتن بیایند. همانطور که یکی از فعالان جنبش اشغال وال‌استریت در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه می‌گوید، این اعتراضات نه تنها بی‌احترامی به افسران پلیس کشته‌شده نیست، بلکه فرصتی برای فریاد این واقعیت است که چرا قتل افسران پلیس باید سرعت‌گیر اعتراضات باشد، اما کشتار بی‌وقفه سیاه‌پوستان هیچ وقفه‌ای در حرکت ماشین خشونت پلیس نمی‌اندازد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.