کارزاری برای نجات سرطانیها
اصغر زارعکهنمویی
مرتضی پاشایی که مرد، نسل جدید غمباد گرفت. جوانان و نوجوانان گریان با تمام احساس، مرگ بر «مرگ» گفتند. مرگ، محرم یواشکیترین لحظههای آنان را گرفته بود. مرتضی پاشایی صدای آنان بود؛ صدایی که «سرطان» خیلی زود، خفهاش کرد. سونامی سرطان چنان تاختوتاز میکند که گویی، برای بردن انسانها به گور، با وبا و حصبه سالیان گذشته کورس گذاشته است. من از ایدز آفریقایی و ابولای عربستانی سخن نمیگویم، من از سرطان ایرانی حرف میزنم؛ بیماری هولناکی که دوستان و کسان و نخبگان و ما را میبلعد. اینبار باید به حضور جدی یک «فوبیا» فرصت بدهیم تا در کلانترین و جدیترین حالت ممکن در نهاد ایرانیها شعلهور شود: سرطانفوبیا. بله باید از سرطان ترسید، باید به مبارزه و مقابله با آن پرداخت، باید درباره راههای پیشگیری از ابتلا به آن اندیشه کرد. باید مردم را آموزش داد. باید از همه احتمالات ابتلا به آن، پرهیز کرد. باید ترسید و خود را از این حیوان درنده بیصدا و بیغرش نجات داد. اما کسانی که گرفتار این اختاپوس هراسناک هستند؛ چه کنند؟ آیا آنان باید بمیرند؟ آیا مرگ محتوم فرجام آنان است؟ نباید تلاشی برای نجات آنان کرد؟ علم پزشکی میگوید،
میتوان شرایطی مهیا کرد که آنان به زندگی بازگردند. بخش بزرگی از این «شرایط» نه در اختیار جامعه مدنی که وابسته به آن بخش از حاکمیت است که نظام سلامت را مدیریت میکند. رشد دانش پزشکی، کمکردن هزینههای درمان، توسعه صنعت بیمه و ترویج نیکوکاری در حوزه سلامت و... همه از آن نوع اقدامات است که اداره نهاد قدرت و سرمایه را میطلبد. اما چهکاری از دست جامعه مدنی برمیآید؟ من و تو برای نجات «مرتضی پاشایی«ها از مرگ محتوم چه باید بکنیم؟ آیا باید دسترویدست بگذاریم تا آنها بمیرند و خیابانها را از اشک پر کنیم؟ آیا کاری غیر از لایککردن و نالهکردن داریم؟ آیا ما که نه در نهاد دولت تصمیمگیر هستیم و نه آنقدر پول داریم که به داد وضعیت نظام سلامت و صنعت بیمه برسیم، میتوانیم کاری کنیم؟ یک کمپین جهانی بسیار مهم میگوید؛ بله ما میتوانیم کمک بسیار بزرگی به سرطانیها بکنیم. میتوانیم با یک حرکت بسیار کوچک، سهم بزرگی در نجات بیماران سرطانی داشته باشیم. ما میتوانیم «سلول بنیادی» اهدا کنیم. پزشکان میگویند این همان چیزی است که برای حفظ حیات سرطانیها بسیار حیاتی است. کمپین «اهدایزندگی» کمپینی است برای زندگیبخشیدن به
بیماران مبتلا به سرطان از طریق عضویت در «بانک جهانی اهداکنندگان سلولهای بنیادی». به باور من، پیوستن به این کمپین برای نجات انسانها بسیار ضروری است. بیماران سرطانی در ایران بهشدت نیازمند هدیه شما هستند. حواسمان باشد، ممکن است همین فردا، من و تو یا یکی از بستگان درجهیک ما، گرفتار این اختاپوس شود و ما اینبار دربهدر دنبال سلول بنیادی باشیم. پزشکان میگویند؛ سلول بنیادی (Stem Cell) وظیفه خونسازی در مغز استخوان را انجام میدهد. بیمارانی که نوع خاصی از سرطان خون را دارند به این سلولها نیاز دارند. اگر بیمار سرطانی نتواند فرد اهداکنندهای پیدا کند، زندگیاش به خطر میافتد. نکته مهم اینکه سلولهای بنیادی هر کسی با بیمار همخوانی ندارد. باید بانک بزرگی از سلول بنیادی ایجاد شود تا برای همه بیماران سرطانی، سلول بنیادی همخوان با آنها پیدا شود. نکته مهم اینکه در گروههای نژادی، احتمال همخوانشدن بیشتر است. متاسفانه این بانک در ایران، بسیار ناچیز است و تعداد بسیار کمی از ایرانیها، عضو «بانک جهانی اهداکنندگان سلولهای بنیادی» هستند. با توجه به اپیدمی سرطان در ایران، ضرورت و اضطرار گسترش این بانک و پیوستن به
کمپین، بسیار واضح است. کمپین اهدای زندگی در ابتدای راه است. اگر خوب ترویج شود، مطمئنا بخش بزرگی از جوانان گریان هفتههای گذشته، به آن میپیوندند. پیوستن آن جمعیت عظیم و ایجاد بانک بزرگ سلولهای بنیادی، نقطه روشن امید برای بیماران سرطانی خواهد بود. این فراخوان اگر موفق شود، یک پیام بزرگ نیز خواهد داشت؛ جامعه مدنی میتواند نظام سلامت را از بحران نجات دهد. سرطان تنها یک مشکل است؛ نظام سلامت، مشکلات متعددی دارد که تجربه موفق کمپین اهدای زندگی میتواند درباره دیگر مصایب سلامت ایرانیان نیز تکرار شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.