|

فراموشی را از خودمان بیشتر دوست داریم

ناهید طباطبایی

پر از واهمه پنهان پاییز از کنارم می‌گذرد و برگ نادیده بهار بر سینه‌ام می‌نشیند دیگر از تنهایی گزیری نیست اکنون می‌دانم که با سایه کوتاه آدمی نجوایی ست که هیچ‌کس آن را نمی‌داند و در سکوت شب‌های مهتابی رویای مرگی غریبانه و تنها در خاطرم کوهی است با اسبی شکسته و خاموش و سپیداری با زمستانی بلند و آسمانی که در خواب دورش گریه سرزمین افسانه‌هاست با آرزویم اما میانه آوایی است که آرام در باد گم می‌شود (از شعر قلب‌های کوچک شهر بزرگ) سال56 بود که امتحان ورودی دانشکده هنرهای دراماتیک را گذراندیم و وارد دانشکده شدیم. رییس دانشکده زنده‌یاد دکترریاحی بود و در کنار آقای‌دیلمقانی -روحش شاد- و چنداستاد دیگر با ما مصاحبه می‌کرد و می‌پرسید چرا می‌خواهیم تئاتر بخوانیم. کلاس ما 10، 12دانشجو داشت. دخترها اغلب از دبیرستان به دانشکده آمده بودند و پسرها اغلب از سربازی. توی کلاس چند شاعر داشتیم. یکی‌شان شهرام دانش بود که خیلی زود از این دنیا رفت. دیگری یحیی هاشمی که نمی‌دانم کجاست و یکی دیگرشان علی‌اکبر گودرزی‌طائمه، جوانی محجوب و بی‌سروصدا که شعرهایش را برای همه نمی‌خواند، حتی در آن سال‌های جوانی که دوست داشتیم هی برای همدیگر شعر و داستان بخوانیم. بعد از انقلاب فرهنگی از آن 10، 12نفر، سه، چهارنفر بیشتر به دانشکده برنگشتند. خیلی‌ها عطای دانشکده را به لقایش بخشیده و رفته بودند پی کار و زندگی‌شان. از «گودرزی»، شاعر زمانی باخبر شدم که مجموعه شعرهایش چاپ شد، یکی بعد از دیگری و بعد وقتی بازخوانی شعرهایش را با آن صدای فاخر و گرمش شنیدم خوشحال شدم که یکی دیگر از همکلاسی‌ها موفق شده است. در شب یادبود بهمن جلالی او را دیدم؛ مثل همیشه محجوب بود و خندان، با هم حال‌واحوال کردیم. برایم گفت که از بیماری مهلکی جان‌به‌در برده، ازدواج کرده و دختری دارد که تمامی تنهایی‌اش را چراغانی کرده. دوباره شعرهایش را خواندم و دوباره به صدایش گوش دادم؛ شعرهایش مثل آب ساده، صمیمی؛ گرم و صدایش مهربان و آشناست. گاهی که تلفن می‌زد برای من یا همسرم یا پسرم پای تلفن دوخطی شعر می‌خواند و می‌رفت. اگر سرحال بود شعری را با طنز می‌آمیخت و ما را می‌خنداند. صدایش با شعر رفیق بود و شعر با زندگی‌اش و زندگی‌اش با سادگی و صداقت. دوهفته پیش به او تلفن زدم تا حالش را بپرسم، گفتند در بیمارستان است. نخواستم باور کنم که سخت بیمار است. چندروز بعد دوباره زنگ زدم؛ گفتند شیمی‌درمانی می‌کند. این‌بار نمی‌شد باور نکرد. من و همسرم به اصرار مجموعه جدیدش را از او گرفته بودیم و به دو ناشر داده بودیم. ناشرها جواب رد دادند و ما حیران ماندیم که اگر شعر او را منتشر نمی‌کنند، شعر چه کسی منتشر می‌شود؟ رویم نمی‌شد خبر را به او بدهم. اما بیماری او مجال ‌دادن خبر را از ما گرفت. گفتند گودرزی دیگر نمی‌تواند حرف بزند. نمی‌تواند شعر بخواند. گفتند صدای زیبایش خداحافظی‌نکرده، رفته است. گفتند حال گودرزی خیلی بد است. زمانه بدی است و بدتر از زمانه، ما هستیم؛ ما که همیشه دیر می‌رسیم، ما که آنقدر سرگرم راه می‌شویم که مقصد را فراموش می‌کنیم، ما که فراموشی را دوست داریم؛ این‌بار هم همان قصه تکراری؛ شاعری تنها که بعد از مرگش معروف می‌شود؛ زیاد دیده‌ایم و زیاد خواهیم دید، چون ما تغییر نمی‌کنیم، ما فراموشی را از خودمان هم بیشتر دوست داریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.