|

به یاد «پـروانه وثوق»، مادر آنکولوژی اطفال ایران

از محبت سرشار، جویبار لحظه‌ها جاری است

مرجان ریخته‌گر . شاعر

سکانس1: روز - داخلی - بیمارستان محک (حوالی سال1386) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان وارد بیمارستان تازه‌تاسیس محک می‌شود. دیوارهای بیمارستان هنوز بوی گچ تازه می‌دهند. بیمارستانی در شمالی‌ترین نقطه تهران که هنوز هیچ راه مستقیم و راحتی به آن منتهی نمی‌شود. هنوز ساعتی از حضور «پروانه» مهربانی که نامش هم‌کلام امید و مبارزه است نگذشته، که پدران و مادرانی که کودکانشان به بیماری سرطان مبتلا هستند، پرسان‌پرسان وارد بیمارستان می‌شوند و سراغ پروانه‌ای را می‌گیرند که می‌دانند منادی پرواز است و امید؛ پروانه‌ای که بی‌‌هیچ چشمداشتی سال‌هاست که در کنار کودکان و پدران و مادرانشان با سرطان می‌جنگد تا یک روز، که خیلی هم دور نیست، همه دنیا با او فریاد بزنند که «سرطان، پایان کودکی نیست.» سکانس2: روز - داخلی- بیمارستان محک (حوالی سال1387) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان از راهروی بیمارستان عبور می‌کند. از جلو هر دری که رد می‌شود، کودکی یا مادری، پدری یا پرستاری سرش را بیرون می‌آورد و لبخندی مهربان را به نشانه احترام و سپاس، نثار مهربانی صورتش می‌کند. راه که می‌رود انگار از کناره‌های دامنش امید می‌ریزد و این همان چیزی است که کودکان مبتلا به سرطان را با همه دشواری روزهای پشت‌سر، به روزهای پیش‌رو پیوند می‌دهد؛ روزهایی که در نگاه بیماران «پروانه وثوق» سرشارند از پروانگی. برای کودکان پروانه، با بال ‌شکسته، پرگشودن هنر است. در مسلک پروانه‌ها پشت‌سر همه پیله‌های تاریک، پروازهای روشن فردا در انتظارند. رسم پروانگی، آیین چشم‌های «پروانه وثوق» است که در راهروهای بیمارستان محک راه می‌رود و از گوشه‌های دامنش امید می‌ریزد. سکانس 3: روز - داخلی - باز هم بیمارستان محک (حوالی سال 1388) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان از راهروهای بیمارستان عبور می‌کند. هم‌سالانش هرکدام در کناری نشسته‌اند و برای نوه‌هایشان، داستان هزارویک‌شب می‌گویند و از روزگاری حرف می‌زنند که جوان بودند و با اشاره‌ای کوهی را تکان می‌دادند. «پروانه وثوق» اما با همان دست‌های نحیف و سالخورده، هنوز که هنوز است کوه‌های زیادی را جابه‌جا می‌کند. هر روز کوه درد و ناامیدی را از روی دوش مادران نگران و کودکان مبتلا به سرطان برمی‌دارد و به جایش دریایی از امید و قدرت مبارزه با بیماری را در دلشان جاری می‌کند. «پروانه» گل‌‌های محک هنوز که هنوز است پروانه‌وار دور گل‌هایش می‌چرخد، گل‌هایی که هیچ نسبت سببی و نسبی آنها را به هم وصل نمی‌کند اما ریسمان محکم عشق و هم‌نوع‌دوستی چنان ریشه‌ای بینشان دوانده که سخت می‌شود باور کرد بانوی مهربانی که همیشه برای کودکان در دستانش شکلات دارد و بر لب‌هایش لبخند و در دلش آرزو و تلاش برای سلامتی، همخون هیچ‌کدام از کودکان محک نیست. سکانس 4: روز- داخلی - هنوز هم بیمارستان محک (حوالی سال 1389) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان از راهروهای بیمارستان عبور می‌کند. حالا سه‌سال است که هر روز این بیمارستان پر می‌شود از خنده‌ها و گریه‌ها، بیم‌ها و امیدها و لحظه‌هایی که بین کودکان مبتلا به سرطان و پروانه مهربان محک تقسیم می‌شود. «پروانه وثوق» در دنیای علم و پزشکی، پروفسوری صاحب‌نام است، علم آنکولوژی کودکان ایران، نامی است عجین با فرزانگی این پزشک حاذق. در دنیای کودکان محک اما «پروانه وثوق» پرهایی دارد به استواری کوه که می‌شود به آنها تکیه داد، خندید، گریست و به فردایی امید بست که پیام‌آور سلامتی است. نام این بانوی فرزانه برای کودکان مبتلا به سرطان و خانواده‌های‌شان دلگرمی روزهای پیش‌رو و پشت‌سر است؛ بانویی که هرگز مادر هیچ کودکی نبوده اما قلبش به مادرانگی برای هزاران کودک مبتلا به سرطان تپیده است و روزگارش را نذر سلامتی کودکانی کرده است که دلشان به مهر و علم توامان پروانه مهربانشان گرم است. سکانس 5: روز- داخلی - کماکان بیمارستان محک (حوالی سال1390) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان از راهروهای بیمارستان عبور می‌کند. لب‌هایش پر از لبخند و نگاهش گذرگاه توامان امید است و دلواپسی. گاهی که سختی‌ها فراتر می‌رود، دلواپس‌تر است و گاهی که حال‌وروز دارو و درمان بهتر است، دریای چشمان پروانه کودکان محک آرام‌تر است. سال‌های زیادی است که نبض پروفسور «وثوق» با ضربان آمدوشد داروهای کودکانش تپیده و نفسش به نفس کودکانی بسته بوده است که هر روز عاشقانه برای بهبودی‌شان کوشیده. هر بار که کودکی لباس سلامتی بر تن کرده و با او خداحافظی کرده است، انگار پروانه مهربان باغ‌های مهربانی، دوباره بال گشوده و تا نهایت شادی پرواز کرده و هر بار که کودکی با بیماری سرطان وارد بیمارستان محک شده، انگار چیزی بر بال‌هایش سنگینی کرده. چیزی از جنس سنگینی بار مسوولیت عشق. «پروانه وثوق» عاشق بود و او در دنیایی که هر روز تلخی‌های جدیدی را در دهانش مزمزه می‌کرد، عشق مسوولیتی بود به بزرگی آفرینش زیبایی و آرامش. باری که گاهی چشم‌های پروانه‌ها را‌ تر می‌کند تا مبادا گل‌ها از این تلخی نصیبی داشته باشند. سکانس 6: روز- داخلی- هنوز هم بیمارستان محک (اردیبهشت1392) بانویی سالخورده با صورتی شکسته اما مهربان از راهروهای بیمارستان عبور می‌کند. از جلو هر دری که رد می‌شود چند ثانیه به کودکی که در اتاق است، نگاه می‌کند. فکر می‌کند به اینکه اگر روزی نباشد، شاگردانش آنقدر حاذق و مهربان هستند که غیر از دلتنگی، خدشه‌ای بر درمان کودکی نیفتد. پروانه باغ‌های مهربانی که تمام روزهای جوانی و میانسالی و کهنسالی‌اش را وقف پیوند عشق با سلامتی کودکان کرد، آخرین قدم‌هایش را در بیمارستان محک برمی‌دارد و اجازه می‌دهد تا تک‌تک آجرهای بیمارستان که از نخستین روز بودنشان، نفس‌کشیدن و عشق را و طعم خوش بهبودیافتگی را با «پروانه وثوق» شناخته‌اند با او خداحافظی کنند. پروفسور «پروانه وثوق» در سحرگاه 27اردیبهشت‌ماه 1392 در میان بهت همه کسانی که به کودکان مبتلا به سرطان فکر می‌کردند، بدرود حیات گفت تا پس از این، از او یاد و خاطره‌ای باقی بماند به وسعت عشق و ایثار و نوع‌دوستی و نامی به بلندای علم نوین آنکولوژی اطفال ایران که با نام پروفسور «پروانه وثوق» آغاز شد و با تلاش شاگردانش ادامه خواهد یافت. نامش جاودان باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.