کسی که مثل هیچکس نبود
اما همه میخواستند مثل او باشند
سعیده قدس . بنیانگذار موسسه خیریه محک
مثل او بودن اما آسان نبوده و نخواهد بود. حکایت او روایت رویاهای بشر برای خوب بودن از آغازین روزهای آفرینش است تا به امروز و دریغا که تعداد اندکی از ما توانستهایم این رویا را به تحقق برسانیم. «پروانه وثوق» بیشک یکی از انسانهایی بود که برای انسانیت در حرفه خود شاخصهای بیبدیل ابداع کرده که برای نسلهای آینده همه پزشکانی که با کودکان سر و کار دارند به یادگار خواهد ماند. توضیح بیشتر درباره کسی که او بود و شاخصهایی که میراث اوست، کاری است بس دشوار. از آنجا که قلمفرسایی را دوست نمیداشت، مدح و ثناگویی را به سخره میگرفت و در زمان حیات، برگزاری هرگونه مراسم بزرگداشتی برای خودش را ممنوع کرده بود. از اینرو است که بسنده میکنیم به سایهروشنی از حضور زلال روح او در رگهای سازمانی که در دهه آخر عمر عاشقانه با آن زندگی کرد. او که به رغم برخاستن از خانوادهای متنعم و زندگی و تحصیل در جوامع مترقی به وطن بازگشته و بانویی است زیبا، جوان، متمکن و تحصیلکرده، به جای احداث مطبی لوکس در مناطق اعیاننشین (همان جاهایی که خود کودکی و جوانی را سپری کرده بود) از همان ابتدا خدمت در بیمارستانهای دانشگاهی را که طبقات
آسیبپذیر به آنها مراجعه میکردند و همچنین محل آموزش نسلهای تازه پزشکان بود، انتخاب کرد و مطبی ساده نیز در مرکز شهر گرفت و خدمتی را آغاز کرد که به مدت نیمقرن هر خانواده ایرانی که فرزندش به بلیهای خونی مبتلا میشد، آسودهخاطر بود که کسی آنجاست که هیچکس دیگری در دنیا مثل او نیست. آنطور که او عالم بود و مسوول و مومن و متعهد به حرفهاش، آنطور که او غمخوار کودک و همدرد خانواده بلازده بود، آنطور بلندنظر، بینیاز و معتبر که هیچ خیری توصیه او را برای حمایت از یک بیمار یا یک پروژه رد نمیکرد، آنچنان که بسیاری از امکانات، تجهیزات و فضاهای درمانی که امروز میهن ما را در ردیف ممالک درجه اول به لحاظ تشخیص و درمان بیماریهای خونی قرار داده، حاصل تلاشهای بیوقفه او در جهت استاندارد کردن درمان با کمک مردم خیر است. هیاتامنای محک از آغازین روز فعالیت، خود را مفتخر به داشتن نام وی در راس سازمان دانسته و همواره خاطر آسوده دارد که قدر و منزلت این اسطوره را به اندازه دانسته و خواهد دانست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.