عکسهای «ابوالفضل شاهی» منتشر شد
شرق: مجموعه عکسهای ابوالفضل شاهی با مقدمه ابراهیم حقیقی و مجتبی ذوقی از سوی نشر نظر منتشر شده است. جابر تواضعی در یادداشتی که به بررسی این اثر پرداخته، آورده است: «کتاب جدید ابوالفضل شاهی، مجموعه عکسی است که به سادگی نمیشود زیر یک تیتر یا عنوان مشخص دستهبندیاش کرد. با یکبار دیدن عکسها میشود گفت سهل و ممتنع، اما سادگی و در عین حال جزیینگری نگاه عکاس به مرور نگاه خاص او را نمایان میکند. عکاس بر اندازه قاب خاصی تاکید ندارد و عکسهایش در نگاه اول، معمولی و فاقد یک زیباییشناسی خاص به نظر میرسد، اما حسی که بعد از دیدن آنها داریم، کلوزآپ عجیبی است که در کمال خونسردی تضادهای تصویری و فرهنگی اطراف ما را با جزییات در چشم بیننده فرو میکند. غیر از این، نخی که مهره تسبیح تصاویر را به هم وصل میکند، این است که همه آنها در منطقه کاشان -زادگاه عکاس- برداشته شده است. مجموع این ویژگیها باعث میشود، دوست داشته باشم برای عکسها صفت «مینیمالیستی» را انتخاب کنم؛ چیزی که در دیگر آثار نوشتاری یا تجسمی او هم قابل ردیابی است.»او در ادامه عنوان کرده است: «شاهی توضیح میدهد گشتوگذار و ثبت تضادها
میراثی است که از پدر دارد. او عقیده دارد زمان، ابتذال را از هر چیز میشوید و سادهترین عکسهای قدیمی هم بعد از گذر سالها کیفیت هنری پیدا میکنند.»تواضعی سپس به مقدمه کتاب اشاره کرده است: «کتاب سه مقدمه دارد که اولین آن به قلم ابراهیم حقیقی، هنرمند تجسمی و گرافیست معروف نوشته شده. دومی را مجتبی ذوقی نوشته که کاش توضیح داده میشد کیست و غیر از دوستی شخصی چه نسبتی با کارهای شاهی دارد. مقدمه سوم را هم خود عکاس نوشته. شاید داشتن سه مقدمه برای کتابی با این موضوع و مختصات کمی دور از ذهن باشد ولی جالب اینجاست که هر دو مقدمه بهجای بهبه و چهچه مرسوم در مقدمهنویسی، لحنی واقعگرایانه و حتی کموبیش انتقادی دارند. یکی از اتفاقات خوب کتاب، دستهبندی عکسها در سرفصلهای مختلف و مقدمه عکاس در ابتدای هر بخش است مثلا در بخش «آدمها» نوشته که بهخاطر کمرویی نمیتواند از آدمها عکس بگیرد. خود همین توضیح و تناقض عنوانی که برای این بخش انتخاب شده با عکسهایی که از مانکنهای بیجان میبینیم، تضاد طنزآمیزی ایجاد میکند که مخصوص خود شاهی و در کتابها و کارهای دیگرش هم قابل شناسایی است.»او در مورد بخشهای مختلف کتاب نوشته
است: «در بخش «عکاسی از نقاشی» عکسهایی از دیوارنگارهها و نقاشی روی دیوار بقعهها و خانههای روستایی را میبینیم؛ تصاویری نصفهنیمه و خطخطی از نقاشیهای سنتی دیواری که بهعنوان نوعی تصویرسازی شهری در زمان خودشان مخاطب عام داشتهاند و رسانه تصویری بیسوادان بودهاند.»تواضعی ادامه داده است: «در بخش «کلمات»، آرزوها و عقدههایی ثبت شدهاند که در قالب دیوارنوشته، روی دیوارها یا آثار باستانی شهر نوشته شده، ولی جالب اینجاست که شاهی با هدف ثبت یک ناهنجار اجتماعی از آنها عکاسی نکرده و با چنین نگاهی به سراغ آنها نرفته. حتی در مقدمه کوتاهش آنها را تقدیس میکند و میگوید: «گاهی هیچ تصویری توان رقابت و قدرت بیان و دوردستی کلمه را ندارد.» واقعا کدام جمله در فرهنگ شهری ما و رعایت نظافت از این جمله گویاتر است و بهتر جواب میدهد؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.