|

اعتماد به نفس‌شان بالا رفت

اعتماد به نفس‌شان بالا رفت

روزی که این جلسه برگزار می‌شد؛ سه‌شنبه بود، برای همین صدام حسین پیشنهاد کرد که امضای آن پنجشنبه صورت گیرد، من نیز به او گفتم: بگذارید شنبه باشد، چون دوستان در دهوک و اربیل و سلیمانیه هستند برای اینکه اسامی اعضای انجمن ملی عراق (پارلمان) آن‌زمان گردآوری شود، حکومت نیز زمان انجام انتخابات را به‌خاطر اعلام اسامی کاندیداهای ما به تاخیر انداخته بود، او نیز گفت: پس بگذاریم روز شنبه باشد، بعد در حضور من با لطیف نصیف جاسم وزیر فرهنگ و اطلاع‌رسانی ارتباط گرفت و به او گفت: خودتان را آماده کنید، روز شنبه مراسم داریم و جلال طالبانی نیز همراهم خواهد بود، متوجه منظورم شدی؟ من نیز گفت‌وگویشان را می‌شنیدم، جاسم نیز در پاسخش گفت: بله قربان فهمیدم.» طالبانی افزود: «سپس روز بعد از آن برای ناهار دعوت شدیم و روز جمعه نیز هیاتی از طرف آنها برای سرزدن به ما به هتل شرایتون آمدند، صبح روز شنبه با عزت الدوری تماس گرفتم و سوال کردم: ابواحمد! نزد شما بیاییم؟ چون روز امضای قرارداد بود، او نیز گفت: بله بفرمایید و ما رفتیم و جلو دروازه کاخ ریاست‌جمهوری منتظرمان بود، ما را به سمت دفترش برد و گفت: اینجا دفتر خودتان است و کاملا راحت باشید، من می‌روم که دوستان را برای امضای توافقنامه بیاورم.» اما آیا در عمل قرارداد امضا شد؟ جواب طالبانی به این سوال منفی است و می‌گوید: «بعد از مدتی الدوری برگشت اما حال و روزش با لحظه‌ای که رفته بود تفاوت داشت، با بی‌حوصلگی و سردی کامل پشت میزش نشست، من نیز سوال کردم که چه شده است؟ او نیز گفت: دوستان می‌گویند یک نقطه پایانی مانده است باید حل شود، سوال کردم راجع به کدام نقطه حرف می‌زند، او نیز گفت: مساله جبهه ملی است و شما نیز باید وارد این جبهه شوید، گفتم: جناب صدام حسین گفتند: ما به درازای دو سال با شیوعی‌ها مذاکره کردیم که وارد جبهه شوند، با برادران نیز (منظورش ما بودیم) یک سال گفت‌وگو کنیم»، همچنین طالبانی افزود: «اما من هیچ‌گونه عکس‌العملی از او ندیدم، متوجه شدیم که هیات نظامی ترکیه آن روز به بغداد آمده بودند، من نیز گفتم: ابواحمد! معلوم است که ترک‌ها قرارداد را به‌هم زده‌اند؟ چون ما می‌دانیم که حکومت ترکیه نمی‌خواهد حکومت عراق هیچ‌گونه قراردادی با ما به امضا برساند تا حقوقمان را به دست نیاوریم و بر این اساس کردهای ترکیه نیز به آنها فشار وارد خواهند کرد که حقوقشان را کسب کنند. هیات ترکیه نیز حکومت عراق را تهدید کرده بود که اگر قرارداد را با اتحادیه میهنی کردستان به امضا برسانید مبادلات بازرگانی و صادرات و واردات را متوقف خواهد کرد. ترکیه نیز دروازه ورود انواع وسایل و صادرات نفت عراق بود در حالی که تحریم‌ها همه درها را به سوی عراق بسته بود، الدوری نیز جوابم را داد و گفت: «لعنت به ترک‌ها و نیز بر کسی که آنها را به اینجا آورد»، طالبانی می‌افزاید: «الدوری نگاهی به ما انداخت و گفت: تقاضای من این است که مذاکرات بینمان پایان نپذیرد، من نیز گفتم: نه پایان نمی‌پذیرد! بعد از ما خواست که جنگ را شروع نکنیم و من نیز گفتم: ما جنگ را آغاز نمی‌کنیم تا زمانی که ارتش عراق مشغول جنگ است و در جنگ حضور دارد. بعد از آن نیز بستگی به عملکرد شما دارد که حقوق ما را بدهید یا جنگ را آغاز کنیم. او نیز گفت: از این موضع ملی و میهنی شما تشکر می‌کنم و امیدوارم انتخابات پارلمانی را به‌هم نزنید، من نیز گفتم: ما در مساله انتخابات دخالت نمی‌کنیم اگر شما تحریک‌مان نکنید و به مناطق ما نیایید، چون منطقه آزادشده داشتیم، او نیز قول داد به مناطق ما نیایند.» طالبانی در ادامه صحبت‌هایش گفت: «به این شکل این مرحله از مذاکرات پایان یافت، بعد از آن از پیش‌بینی خود مطمئن شدیم، زیرا هیات ترکیه حکومت عراق را تهدید کرده بود که راه میان عراق و ترکیه را می‌بندد و حکومت عراق نیز تسلیم تهدید ترکیه شد و از وعده‌هایش عقب نشست، ما زمانی که می‌گوییم حکومت، منظورمان صدام حسین است، بعدها نیز ایالات متحده به حکومت عراق وعده داده بود که اجازه نخواهد داد ایران خاک عراق را اشغال کند و رژیم صدام حسین نیز بر سر کار خواهد ماند و تغییر نخواهد کرد. این نیز باعث شد اعتماد به نفس‌شان بالا برود و به همین دلیل احساس کردند که نیازی به امضای قرارداد با ما ندارند.» اما چه می‌شد اگر روز پنجشنبه قرارداد با حکومت عراق به امضا می‌رسید؛ همانگونه که صدام حسین پیشنهاد داد؟ یعنی قبل از رسیدن هیات نظامی ترکیه، آیا به آن عمل می‌کردند؟ طالبانی پاسخ داد و گفت: «ما نیز به این سوال فکر کردیم و گفتیم: اگر امضای قرارداد را به روز شنبه موکول نمی‌کردیم چه اتفاقی روی می‌داد؟ پاسخ نیز واضح بود که صدام حسین از قرارداد پشیمان می‌شد و در مقابل تهدیدات ترکیه تسلیم می‌شد.» طالبانی درمورد الدوری جانشین صدام صحبت می‌کند و برعکس آنچه در موردش گفته می‌شود او را وصف می‌کند و می‌گوید: «عزت الدوری برخلاف آنچه در موردش گفته می‌شد، مرد زیرکی است و می‌داند حکومت یا رژیم چه می‌خواهد، اما به شکلی بی‌حد و مرز دلسوز صدام حسین بود، قدرت و اختیاراتش نیز محدود بود، بنابراین هیچ قدرتی در اختیار نداشت، چون تصمیم نهایی در تمام امور در دست شخص صدام حسین بود.» همچنین طالبانی روشن می‌سازد؛ «کسانی که بیشتر از کرد نفرت داشتند و در رهبری رژیم صدام علیه کرد فعال بودند، علی حسن مجید پسرعموی صدام و حسین کامل دامادش بودند.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.