به یاد جلال سهتارنوازی ایران
علی صدیقیراد، شاگرد و خواننده گروه زندهیاد ذوالفنون: هنوز باورم نمیشود که دوسال از پرواز آن سفرکرده اهل نغمه (جلال ذوالفنون) میگذرد؛ هنوز صدای سازش در گوش جانم طنینانداز است؛ هنوز تصویر خندان نگاهش در پیشروی چشمانم نشسته است. هرگاه دلتنگش میشوم گوش به سازش میدهم و دل را به صفای ذوالفنون جلا میدهم. او عارفی بینیاز بود که هیچگاه دل را به مسایل دنیوی گرفتار نکرد. هنر را به معنای والایش عرضه میکرد؛ بزرگی بود که دست جوانان را میگرفت و کنار خویش مینشاند و ساز میزد. در کنسرتها و برنامههایی که افتخار همراهی با ایشان را داشتم، هیچگاه نگاه مهربانش را فراموش نمیکنم که در برنامه چقدر انرژی و دلگرمی به ما میداد؛ پس از پایان برنامه اعضای گروه را شخصا به مخاطبان معرفی و تشویق میکرد. از کنار تمامی مشکلات اجرا بهراحتی و با صبر و حوصله میگذشت. استاد ذوالفنون به اندازه دهها مرکز فرهنگی بر جامعه تاثیرگذار بود و با اجرای برنامه در دورترین و محرومترین نقاط ایران در انتقال این هنر اصیل از جان و دل میکوشید. هیچ سوالی را بیپاسخ نمیگذاشت؛ به یاد دارم در کنسرت رشت زمانی که در فرودگاه با خانمی برخورد
کردیم که استاد را نمیشناخت و فقط از سازی که همراهش بود متوجه شد ایشان سهتار مینوازند؛ سوالاتی ابتدایی از استاد پرسید که من به خشم آمدم و به تندی نگاهش کردم ولی استاد با لبخند همیشگی و با حوصله به همه پرسشهایش پاسخ داد و او را راهنمایی کرد. در این روزهایی که آغوش خویش به روی بهار میگشاییم، گرامی میداریم یاد آن سفیر نغمهپرداز را که چه درویشانه پرواز را بر سکون ترجیح داد و چه غریبانه رخت هجرت بربست. یادش گرامی و روحش شاد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.