رسانه ملی و پاسداری از زبان رسمی
سیروس برزو
مدتهاست که میخواهم درباره وظیفه رسانه ملی در پاسداری از زبان رسمی، چند کلمهای بنویسم اما دستم به قلم نمیرود زیرا با خودم میگویم فایده این نوشتنها چیست؟ یکی از وظایف این رسانه، پاسداری از زبان رسمی و ملی ما است. اما وقتی برای ورود به ساختمان عریض و طویل این رسانه در خیابان ولیعصر، از همان دم دروازهاش نیاز است «آفیش» شوی، یعنی باید فاتحه زبان فارسی را خواند! حتما میپرسید «آفیش» دیگر چه صیغهای است؟ «آفیش» یعنی اعلام ورود، البته در فرهنگ رسانه ملی. اگر شما احیانا وعده ملاقاتی با دوستی و آشنایی داشتید یا قرار باشد در برنامهای تلویزیونی شرکت کنید، باید نام شما را قبل از ورود، به نگهبانی جلوی دروازه ورودی بدهند و مجوز ورودتان را بگیرند. کلمه فرنگی آفیش، اصطلاحی است که در همان گام اول ورود میشنوید و از شما میپرسند: آفیش شدهاید؟ اگر قرار باشد در برنامهای تلویزیونی شرکت کنید، به شما پیشنهاد میکنم برای اثبات باسواد بودنتان، خورجینی از واژههای فرنگی بههمراه داشته باشید که ضمن صحبت در برنامههای تلویزیونی بلغور کنید تا نشان دهید خیلی باسوادید! البته گویندگان محترم تلویزیون هم به شما کمک و بعضی
کلمهها را که شما در چنته ندارید، به فرهنگنامهتان اضافه میکنند، همچنین با پخش «ووله» در بین صحبتهایتان، این فرصت را برایتان فراهم میآورند تا نفسی «فرش» کنید و واژههایی تازه بیاد بیاورید. آیا رسانه ملی در برابر حفاظت از زبان فارسی وظیفهای ندارد؟ اگر پاسخ مثبت است، چرا به وظیفهاش عمل نمیکند؟ این پاسداری کار چندان دشواری نیست. البته در گام اول باید نویسندگان و مجریان برنامهها را ملزم به رعایت کند و موارد تشویقی و تنبیهی بگذارد و در مرحله دوم، از میهمانان برنامهها بخواهد این اصل را رعایت کنند. به نظر میرسد نهادهایی چون فرهنگستان زبان فارسی نیز باید بهطور رسمی به اینگونه تخریبهای فرهنگی اعتراض کنند تا رسانه ملی بیشتر مواظب وظیفه خود در این زمینه باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.