|

سانسور فقط «سانسور» نیست

پژمان موسوی

دنیای غریبی است؛ هرچه بلند‌تر فریاد بزنی صدایت شنیده‌تر و هرچه صدایت رساتر باشد گوش‌ها تیزتر می‌شود. در این میان قصه آنها که تنها زمزمه می‌کنند، اهل فریاد نیستند یا اگر بخواهند هم نمی‌توانند فریاد بزنند یا حتی اگر بخواهند و بتوانند، بیرون گود ایستاده‌اند و صدایشان دور، یک‌جور عجیبی تلخ می‌شود. انگار که نبوده‌اند از ابتدا یا بودنشان به حساب چشم‌ها نمی‌آید. فرقی هم نمی‌کند رشت باشند یا شیراز، تبریز یا کرمان؛ مهم این است که پایتخت‌نشین نیستند و دستشان از پایتخت‌نشینان کوتاه. در این وانفسای نشر، در این روزگاری که معدودند آنها که برای «کتاب» خوب وقت می‌گذارند و کتاب خوب منتشر می‌کنند تا برای کتابخوان‌ها هنوز کتابی باشد برای تورق و تامل، دریغ اما که «بی‌توجهی» و «بی‌اعتنایی» همه آن چیزی است که از سوی مثلا اهلش دریافت می‌کنند. ناشران یا کتابشان را چاپ نمی‌کنند، یا هزینه‌اش را می‌گیرند و چاپ می‌کنند و اگر هم درنهایت و پس از کوشش‌های فراوان، کتاب موردنظر چاپ شد، تازه اول داستان است. از مشکلات توزیع و بی‌توجهی‌های آنان گرفته تا دیده‌نشدنشان از سوی اهل رسانه. مهم نیست سال‌ها وقت گذاشته‌ای و اثری «درخور» و «وزین» را منتشر کرده‌ای، مهم نیست کتابت یک «کتاب» واقعی است و از قواعد رایج «کتاب‌سازی» به‌دور است، مهم تنها این است که تو در دسته و گروهی خاص نیستی، اصلا در دسترس نیستی و قرار هم نیست با اسم تو «پز» داده شود. چهره‌ات احتمالا فتوژنیک! نیست و در فهرست نویسندگان مطرح، در میان آن همه اسم تکراری، جایی برای تو تعبیه نشده است. سانسور که فقط از جانب دولت نیست، همین که تو دیده نشوی و اثرت در لابه‌لای صفحات روزنامه‌ها و مجلات، جایی نداشته باشد، معرفی و نقد و بررسی نشود، یعنی اینکه تو سانسور شده‌ای. همین که کتابت را نتوان در کتابفروشی‌های معتبر یافت و این تنها کتابفروشی‌های شهرت باشد که کتابت را در قفسه‌هایش جا داده است، یعنی اینکه تو سانسور شده‌ای. انتظار زیادی نیست اگر توقع داشته باشیم محققان، نویسندگان، شاعران و پژوهشگرانی که به هر دلیل ترجیح نداده‌اند در تهران شلوغ زندگی کنند نیز به اندازه آنانی که زندگی در تهران را انتخاب کرده‌اند، کارهای خوبشان دیده، خوانده و بازتاب داده شود...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.