|

فقط شماره پیراهن‌هایمان حرفه‌ای نباشد

مزدک علی‌‌نظری

سه، چهار هفته‌ای است لیگ فوتبال دوباره راه افتاده و گرچه این اول‌کاری چرخش هنوز کند و سنگین می‌چرخد، اما برای عاشقان فوتبال همین هم غنیمت است. ماییم و این «لیگ‌برتر»، ماییم و همین یک‌دانه فردوسی‌پور و برنامه 90. گاهی فکر می‌کنم اگر اینها هم نبودند، آن‌وقت تلویزیون خانه‌مان به چه درد می‌خورد؟ این سیزدهمین دوره لیگ‌برتر فوتبال است که با‌عنوان قلقلک‌دهنده «حرفه‌ای» برگزار می‌شود. یادش سبز، ناصرخان حجازی همان سال اول نه گذاشت و نه برداشت، جمله‌ای گفت که هنوز می‌شود برای کنایه‌زدن به فوتبالمان از آن استفاده کرد: «از حرفه‌ای‌گری فقط شماره پیراهن بازیکن‌ها انگلیسی شده!»حالا قصد غرغرکردن به‌جان فوتبال و بازیکن‌هایش را نداریم؛ غرض این است که یادم آمد 12سال پیش، در همین روزهای میانه مرداد بود که من هم حرفه‌ای شدم. تا پیش از آن، چیزهای پراکنده‌ای در نشریه‌های دانشجویی یا دو، سه مطلب کوتاه در مجله‌ای نوشته بودم. یک‌روز «شاهین رحمانی» سردبیر همان مجله - که می‌دانست بیکارم و نوشتن را دوست دارم- به من تلفن کرد و گفت برای کارهای کوچکی مثل تنظیم جدول مسابقات فوتبال و گرفتن یادداشت از کارشناس‌ها، به یک همکار نیاز دارند. خب برای کسی که می‌خواست داستان‌نویس شود و توی رویاهایش با کمتر از «هدایت» و «چوبک» دلستر نمی‌خورد، این زیاد جالب نبود. ولی مگر شانس چندبار در خانه آدم را می‌زند که حالا من تاقچه‌بالا بگذارم؟ اینطوری بود که روزنامه‌نگار شدم. زود کار را یاد گرفتم و زود هم سردبیر شدم و تا جایی که شد، رشد کردم. وقتی به آن روزگار نگاه می‌کنم، مثل همه آدم‌ها فکر می‌کنم که چه زود گذشت. یادم می‌آید مدیر مجله و معلم آن‌روزهایمان «نادر داوودی» یک کارت خبرنگاری وزارت ارشاد داشت که می‌گفتند خیلی معتبر است و باید 10سال سابقه‌کار داشته باشی تا به تو بدهند. من و «امیرمهدی ژوله» با دهان باز نگاه می‌کردیم و می‌گفتیم: «اوه، 10 سال!»حالا چندسالی هم بیشتر از یک‌دهه، سابقه‌کار دارم. البته از شما چه پنهان که ما هم هیچ‌وقت حرفه‌ای نشدیم. سیستم مطبوعات ایران آنقدر «بیماروضع» بود که بعد از یک‌سال، سردبیر دو مجله شدم. خب البته شما لطف دارید، قبول دارم که خودم هم زحمت کشیدم و عرق ریختم؛ اما به‌نظرتان باعث نمی‌شود این سردبیر جوان زود از حرفه‌اش ارضا شود؟ بعد هم اینکه من و همکارانم وقتی تا عمق جان شور کار و نوشتن داشتیم، بارها و بارها به دلایل مختلف از کار واماندیم یا دریچه‌های عرضه هنرمان تنگ می‌شد، یا مثل این چندسال اصلا مجال عرضه نبود. در سال‌های اخیر قیمت کاغذ و روگردانی مخاطبان از نشریات چاپی (به‌دلایل مختلف)، به مشکلات همیشگی این حرفه اضافه شدند تا خیلی از ما روزنامه‌نگارها بیکار و دلزده شویم. شاید مهم‌ترین دلیل بیماری مطبوعات ایران، عدم‌استقلال و وابستگی‌اش به عالم سیاست باشد. حالا که در سیاست کشور تحولات مهمی رخ داده و همه به انتظار تغییرات بزرگ نشسته‌اند، شاید مثل آن قدیم باز روزنامه‌ها و مجلات هم جان تازه‌ای بگیرند. 17مرداد روز خبرنگار بود. به امید روزی که فقط شماره پیراهن‌هایمان حرفه‌ای نباشد و روزنامه‌نگاری ایران از این رخوت فاصله بگیرد، همکاران قدیمی به تحریریه‌ها برگردند و البته با هر نسیم سیاسی، شاخه‌های بارور مطبوعات نلرزند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.