|

بزرگان هنر ایران با رهبر سابق ارکستر ملی عکس یادگاری گرفتند

آواز ناظری به افتخار «فخرالدینی»

سحر آزاد . عكس: امير جديدي، شرق

همه برای یک نام، دور هم جمع شده بودند؛ مردی که سال‌ها ارکستر ملی ایران را با اشاره «باتون» خود هدایت کرده است. شهرام ناظری، محمود دولت‌آبادی، حسین علیزاده، فرهنگ شریف، هوشنگ ظریف، داریوش طلایی، هوشنگ کامکار، داوود گنجه‌ای، مجید درخشانی، کیوان ساکت، پری بنان، ملیحه سعیدی، فاطمه واعظی (پریسا)، فخرالدین فخرالدینی و خیلی‌های دیگر آمده بودند تا به قول خودشان بعد از سال‌ها به جای اینکه در یک مراسم عزاداری گردهم آیند، بار دیگر در سایه سکان رهبری فرهاد فخرالدینی شبی به یادماندنی را برای موسیقی ایران رقم بزنند. بنای قاجاری موزه موسیقی، شامگاه 11تیر میزبان چهره‌هایی از جامعه موسیقی بود که به دلیل مراسم رونمایی از کتاب «شرح بی‌نهایت» شامل خاطرات مشترک آزرم و فرهاد فخرالدینی آمده بودند. پیش از این مراسم که قرار بود ساعت 20 آغاز شود اما با تاخیری یک‌ساعته همراه شد، فخرالدینی با دوستداران خود عکس یادگاری گرفت و کتاب‌های آنها را امضا کرد. پس از آن، مراسم در فضای باز موزه موسیقی شروع شد. علی مرادخانی، رییس موزه موسیقی به عنوان میزبان این برنامه از افتتاح استودیو و گالری موزه در زمانی نزدیک خبر داد و برگزاری‌ این مراسم را اقدامی در مقابل تلاش‌های فرهاد فخرالدینی در عرصه موسیقی برشمرد. علی هاشمی، نوازنده و پژوهشگر موسیقی هم از خاطرات و دوستی‌ای که با فخرالدینی داشت، گفت و در ادامه حسین علیزاده، نوازنده تار، سه‌تار و آهنگساز از روزهای هنرستان که استادانی همچون فخرالدینی در آن به تدریس مشغول بودند، یاد و آن دوران را بهشت زندگی خود توصیف کرد. او همچنین مروری بر روزهای سختی که اهالی موسیقی پشت سر گذراندند، داشت: «بعد از پیروزی انقلاب ما اهالی موسیقی احساس تنهایی می‌کردیم. در همان روزها که فخرالدینی مسوولیت‌هایی در حوزه موسیقی برعهده گرفته بود، دل خونی از برخی همکاران خود داشت چون در آن دوره کسانی بودند که بیشتر، ارادت اداری به کارشان داشتند تا تعهد به کار، اما من در کنار بزرگانی چون فخرالدینی احساس تنهایی نکردم. خیلی موقع‌ها خانه امید من خانه فخرالدینی بود و در تنهایی به او پناه می‌بردم.» او با بیان اینکه فخرالدینی یک استاد واقعی است، سخنانش را اینگونه پایان داد: «متاسفانه شرایط طوری بوده است که حتی محیطی دلگرم‌کننده و مطمئن نداشته‌ایم. بیشترین دیدارهای ما در مجالس ختم بوده است. خوشحالم که امشب را می‌توانم به بهشتی تعبیر کنم که پیام‌آور آن فخرالدینی است و تا نسل‌های گذشته و آینده در موسیقی جریان دارند، اسم فخرالدینی هست و خواهد بود.» در ادامه صدیق‌تعریف، خواننده، همکاری با فخرالدینی در سریال‌های امام‌علی(ع) و ابن‌سینا را افتخاری برای خود دانست و با آرزوی سلامتی و طول عمر برای او، بخشی از قطعه سریال امام‌علی(ع) را اجرا کرد. محمد سریر، نوازنده، آهنگساز و عضو هیات‌مدیره خانه موسیقی نیز سخنران دیگر این مراسم بود که برخلاف دیگران به موضوع اهمیت انتشار کتاب «شرح بي‌نهايت» پرداخت: «تاریخ موسیقی ایران بسیار خلاصه است. این خلأ خیلی مورد توجه قرار نگرفته اما تالیف این کتاب می‌تواند کمک بسیار بزرگی برای رفع خلأهای موجود تاریخ موسیقی ایران باشد.» محمد موسوی، نوازنده نی هم وقتی برای ایراد سخنرانی دعوت شد، ترجیح داد به‌جای کلام، با اجرای قطعه «خسرو و شیرین بختیاری» در مایه شوشتری از فخرالدینی تقدیر کند. علیرضا قربانی، خواننده‌ای که در ارکستر ملی سابقه همکاری با فخرالدینی را داشت، اولین دیدار خود با این آهنگساز را توصیف کرد: «زنده‌یاد تجویدی با استاد فخرالدینی تماس گرفت و هماهنگ کرد که من به تمرین ارکستر بروم. وقتی برای اولین‌بار مقابل ایشان خواندم و رهبر ارکستر ملی از من رضایت داشت، بسیار خوشحال شدم.» قربانی نیز این بیت حافظ را که می‌گوید «دلبر رفت و دلشدگان را خبر نکرد/ یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد» اجرا کرد و با تشویق فخرالدینی و دیگر حضار روبه‌رو شد. مجید درخشانی هم از دیگر چهره‌هایی بود که همچون هم‌صنفان دیگرش با ذکر خاطره‌ای از مقام فخرالدینی تقدیر کرد: «یک روز تلویزیون قسمت‌هایی از برنامه گلها را به رهبری استاد فخرالدینی نشان داد و این تصویر همیشه در ذهن من باقی ماند.» پس از آن نوبت به شوالیه آواز ایران رسید. شهرام ناظری همچون علیزاده با گله از اینکه 30سال است برگزاری مراسمی که در آن اهالی موسیقی دور هم جمع شوند، غریب شده است، گفت: «در برنامه‌های قبلی که شکل اینچنینی داشته همیشه مشکلاتی وجود داشته و ما در هر جمعی بودیم زهرهایی پاشیده شده که واقعا برای ما آزاردهنده بود اما امیدوارم این‌بار به میمنت این استاد گرامی، قدم‌هایی برداشته شود که هنرمندان سختی‌کشیده موسیقی ایران بتوانند بهره‌ای از وجود هم ببرند و در جمع‌هایی باشند که دلشان می‌خواهد، نه جمع‌هایی که برای ما همیشه غریبه بوده است.» او با ابراز تاسف از اینکه تاکنون همکاری مشترکی با فخرالدینی برایش پیش نیامده است، دو بیت از مثنوی مولانا را که در بزرگداشت داریوش صفوت اجرا کرده بود، خواند و برای لحظاتی فضای موزه موسیقی را با شعر «شاد باش ‌ای عشق خوش سودای ما /‌ ای طبیب جمله علت‌های ما» به سکوت وا داشت. البته در میان هنرمندان موسیقی، چهره‌هایی از حوزه‌های دیگر نیز میهمان این شب بودند. محمود دولت‌آبادی، نویسنده‌ای که در طول مراسم در کنار فخرالدینی نشسته بود، با اظهار خرسندی از شرکت در این جمع گفت: «من در طول زندگی خود همیشه جست‌وجو می‌کنم تا سپاسگزار کسانی باشم که حتی در کوچک‌ترین شکل ممکن از آنها آموخته‌ام و سعی می‌کنم در ضمیر خودم از آنها سپاسگزاری کنم. امشب هم که این فرصت پیش آمده از شما سپاسگزاری می‌کنم که از استاد فخرالدینی سپاسگزاری می‌کنید.» کیوان ساکت، نوازنده تار و سه‌تار که با اجرای تار و دکلمه‌ای از شعر فریدون مشیری مراسم را پیش برد، پیش از شروع اجرای خود گفت: «اگر ما در دنیا به پارسی‌زبانی متمایز هستیم، این تمایز مدیون ادبیات و موسیقی ماست که فرهاد فخرالدینی هم جزیی از آن است.» اما پایان‌بخش برنامه‌ها رونمایی از کتاب «شرح بي‌نهايت» بود. فخرالدینی که از سخنان دوستانش اظهار خوشحالی کرد و سعی کرد با گفتن این جمله که «من هم عاشقانه شما را دوست دارم» پاسخگوی محبت آنها باشد، از زمانه‌ای گفت که آزرم فخرالدینی، همسرش زنده بود: «من با همسری زندگی کردم که همواره حضور تاثیرگذاری در زندگی من داشت. من او را به‌معنای واقعی کلمه دوست داشتم اما متاسفم که آزرم در سایه من پنهان شد. تمام تلاش او این بود که من در آرامش فعالیت کنم.» او که 11سال رهبری ارکستر ملی ایران را برعهده داشت، افزود: «قرار بود او سرگذشت من را بنویسد اما در نهایت قسمت این شد که من سرگذشت او را بنویسم.» تصویر نهایی این مراسم هم صدای شاتر عکاسانی بود که فخرالدینی و همه دوستان او را که برای رونمایی کتاب در کنار هم ایستاده بودند، در قاب دوربین خود جای می‌دادند و مجری مراسم از آنها می‌خواست ترتیب قد را رعایت کنند تا همه چهره‌ها در عکس، ثبت شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.