اشتباهات بزرگ برای آدمهای بزرگ
پیمان ابدي، بدلكار سينما و تلويزيون، در یکی از مصاحبههایش گفته بود: «آدمهای بزرگ، اشتباهات بزرگ میکنند.» اتفاق همانطور که از اسمش پیداست همیشه قابل رخ دادن است. حتی در تیم آلماني پيمان ابدي یکی از اعضای بدلکار نتوانست از اتومبیلی که در رودخانه چپ شده بود بهموقع خارج شود و جان سپرد. مادر پیمان شب حادثه را در نیمه اردیبهشت 88 مرور میکند: «من فقط سهبار خانه پسرم رفتم. خودش تا آخرین روز همیشه به دیدنم میآمد. شب قبل از سانحه پیمان قرار بود طبق عادت پیشم بیاید و به من سر بزند. نمیدانم چرا، ولی زنگ زد و گفت خسته است. و دیگر ندیدمش. فردایش منزل نبودم که دخترم تماس گرفت و... .» به گفته علیرضا، بهترين دوست پيمان، در رسانهها سوختن هزار لیتر بنزین علت آتشسوزی اعلام شد که حدود 940 لیتر با واقعیت اختلاف دارد و البته دلیل آتشسوزی گازوییل بود. او که در سر صحنه حضور داشته واقعه را شرح ميدهد: «روز سانحه اتوبوس قرار بود از جاده وارد قسمت خاکی کناری شده و به دره سقوط کند. نوک دره تپهای بود که ما با زمین خاکی هموارش کرده و زمین را تا حد امکان مسطح و سفت کردیم. هنگامی که ماشین به آنجا رسید خاک نشست کرد. وزن و
سرعت ماشین هم نشست را تشدید کرد. اتوبوس از روی سنگی که زیر خاک مدفون بود عبور کرد و این دقیقا لحظهای بود که پیمان پایین پرید و همان حین کنترل ماشین به خاطر وجود سنگ از مسیر پیشبینی شده منحرف شد.» علیرضا میگوید: «درست زمانی که پیمان پرید ماشین به سمت پیمان پیچید. من قصد کارشناسی این موضوع را ندارم و اینها فقط دیدههای من است. متاسفانه در صحنه امکانات امداد و نجاتی تدارک دیده نشده بود. پیمان مسوول برنامه بود و هرچند خواسته بود که چنین مسایلی باشد اما برای کاهش هزینههای تولید تدارکی در آن روز دیده نشده بود. البته پیشبینی هم نشده بود که چنین مساله سادهای مرگ پیمان را رقم بزند. چند دقیقه بعد، اتوبوس دچار آتشسوزی شد اما مرگ پیمان ناشی از برخورد با اتوبوس بود نه سوختگی.» آمبولانس و گروه نجات زمانی رسید که پیمان زنده نبود. 22 دقیقه طول کشید تا توانستیم اتوبوس را جابهجا کنیم. استرس شرایط و آتشسوزی هم مزید بر علت شد. لحظهای که اتوبوس را جابهجا کردند، پیمان هم با اتوبوس چند متری به طرف دره رفت. علیرضا میگوید: «من فکر میکنم که همان لحظه اول پیمان فوت شد.» شبنم ابدی و مادرش، برخلاف همسر پیمان ابدي؛ از
شکایت صرفنظر کردند چرا که به گفته خودشان باید از همه کارگردانها شکایت کنند نه یک نفر. خواهر پیمان اعتقاد دارد هنوز هم فقدان امکانات مناسب ذرهای تغییر نکرده است: «پیمان در این سه سال خیلی اذیت شد. در اکثر صحنهها بیمه نبود. امکانات ایمنی نداشت. تمام پروژههایش در ایران هم با همین امکانات انجام یافته بود. البته بیمهها اکنون بینام است و اکنون اجباری شده. اما ضمانت اجرایی هنوز وجود ندارد. مانند قانون بستن کمربند که هست اما رعایت نمیشود.» پس از پیمان، غیر از سه نفر از اعضا که گروه دیگری تشکیل دادند؛ بقیه کنار هم ماندند. همسر پیمان، گروه دیگری تشکیل داد و مدتی مشغول به فعالیت شد. خواسته پایانی علیرضا، درخواست از تمامی گروهها و دستاندرکاران حرفه بدلکاری نسبت به ایمنی همهجانبه در همه کارهاست. میگوید جان همکارانش مهمترین مساله است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.