|

اعتمادسازی ضرورت اصلی دولت آینده

محمدرضا بهرامن . رییس کمیسیون معادن اتاق بازرگانی

ایجاد فضای اعتماد در بخش تولید و سرمایه‌گذاری به منظور افزایش رغبت برای حضور و سرمایه‌گذاری و شکستن فضای ضد‌تولید که در سال‌های اخیر ایجاد شده، اصلی‌ترین چالشی است که دولت آینده با آن مواجه خواهد بود. اشتغال‌زایی خواسته اصلی تولید در سال‌های اخیر به دلایل متعدد بخش تولید تضعیف شده و نتوانست پتانسیل‌های خود را در ایجاد اشتغال به نمایش بگذارد و آمار کنونی بیکاری کشور که نشان می‌دهد سه‌میلیون نیروی کار از فرصت شغلی محروم هستند، که نیاز است با اصلاح شرایط فضایی حاکم شود تا تولید رونق گرفته و بتواند سهم خود را در ایجاد اشتغال که در این سال‌ها از دست داده است، به دست آورد. دولت آتی باید با تعریف استراتژی‌های کوتاه و بلند‌مدت، سهم مورد انتظار از ایجاد اشتغال را به دست آورند. در دوره کنونی، افزایش و رشد نقدینگی کشور را فراگرفته و موجب شده نظم و پویایی اقتصادی از بین برود. برنامه‌ریزی صحیح و اصولی برای هدایت این منابع به سمت اشتغال و توسعه باید از رئوس برنامه‌های دولت آتی باشد. شفافیت در سیاست‌های برون‌مرزی دولت آینده باید به صورت مشخص و صریح درخصوص سیاست‌ها و برنامه‌های برون‌مرزی خود شفاف‌سازی و به روشنی اعلام کند که در تعامل با دیگر کشورها چه موضعی در پیش خواهد گرفت. با اعتمادسازی و ایجاد فضای شفاف مردم با آگاهی امکان تصمیم‌گیری خواهند داشت و بر همین اساس به برنامه‌های کاندیدای مورد نظرشان رای خواهند داد. کاهش رتبه کسب و کار احترام به قوانین و مقررات از اصول اولیه و اصلی جامعه است. یکی از این قوانین بهبود شرایط کسب و کار است. رتبه فضای کسب و کار ایران اکنون عدد 148 تعیین شده که رقم مطلوبی نیست، این عدد در شرایطی بهبود پیدا می‌کند که به قانون بهبود فضای کسب و کار احترام گذاشته شود. در شرایطی که بتوانیم آن را به عدد 50 برسانیم، امکان حرکت و هدایت سرمایه‌ها به سمت تولید و اشتغال وجود خواهد داشت. در این سال‌ها بخش تولید از بابت تصمیم‌های آنی به شدت آسیب دیده است. این تصمیم‌ها در مقاطع مختلف موجب گسترش فضای بی‌اعتمادی شده و در چنین فضایی سرمایه‌ها از بخش‌های مولد و سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت به سمت کوتاه‌مدت و غیرمولد حرکت کرده است. این تغییر مسیر که در بستری از بی‌اعتمادی شکل گرفته است، به سادگی قابل بهبود و اصلاح نیست و نمی‌توان چشم‌انداز روشنی برای رونق تولید داشت. بازگشت به نقطه صفر سند چشم‌انداز 20ساله یکی از برنامه‌های خوبی بود که برای سال 1404 هدف‌گذاری شده بود، اما در این سال‌ها با عقب‌ماندن از اهداف آن و ایجاد شرایط جدید در کشور، نیاز است یک‌بار در برنامه‌ها و اهداف آن بازنگری شود و براساس شرایط موجود و با در نظر‌گرفتن مولفه‌های تحمیلی هدف‌گذاری جدید انجام شود. اکنون با توجه به شرایط جدید، نمی‌توان چشم‌انداز و انتظاری برای کسب درآمدهای بالا و آنچنانی نفتی داشت در نتیجه باید بودجه‌های غیرنفتی را برای کشور تدوین کرد و با آماده‌سازی زیرساخت‌ها و با تعریف و بهره‌گیری از استراتژی‌ بحران، برنامه‌های کوتاه‌مدت سه‌ساله تدوین کرد تا در دو دوره به مسیر پیشین بازگردیم و بتوانیم یک‌بار دیگر قطار توسعه را بر روی ریل بازگردانیم. دریافت‌های یارانه‌ای باید بی‌تاثیر شود یکی از اصلی‌ترین سوالاتی که دولت آتی باید به آن پاسخ دهد، آن است که آیا پرداخت‌های یارانه‌ها موثر بوده و آن را به افراد شناسنامه‌دار پرداخت کرده‌‌ایم و آن گروه‌ها نیز از آن استفاده مطلوب کرده‌اند؟ در تمام جوامع و کشورها کمک و حمایت از طبقات فرودست وجود دارد و از بازگشت مالیات‌ها به افراد شناسنامه‌دار کمک می‌شود. اما در ایران به 70‌میلیون نفر یارانه پرداخت می‌شود که نتایج منفی را به وجود آورده است. در نتیجه این تاثیرات، امروز نمی‌توان یک‌باره آن را قطع کرد و می‌توان گفت یکی از بدترین زمان‌ها برای این کار است. شرایط موجود باید به سمتی حرکت کند و فضایی مهیا شود که دریافت این یارانه‌ها تاثیری بر زندگی افراد نداشته باشد. ایجاد این فضا نیازمند بهبود شرایط تولید، کسب و کار، افزایش درآمدها و رونق اقتصادی است، در عین حال این پرداخت‌ها نباید به نحوی باشد که مردم عادت به دریافت پول کرده و انگیزه کار و اشتغال از بین برود. اکنون یارانه‌های نقدی به جای آنکه به سمت اقتصاد مطلوب حرکت کند، در مسیری قرار گرفته که تورم ایجاد کرده و گروه آسیب‌پذیر را آسیب‌پذیرتر کرده و به هدف تقویت تولید نیز دست پیدا نکردیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.