زنان قربانی خشونتهای اجتماعی
دکتر نوال السعداوی
چند روز پیش زنان ونزوئلا برای سوگواری «هوگو چاوز» به خیابانها ریختند. به دنبال آن زنان انگلیسی و فقیران این کشور نیز برای جشن گرفتن به مناسبت مرگ «مارگارت تاچر» به خیابانها ریختند. این مساله یکبار دیگر نشان داد که جنسیت یا عامل بیولوژیک نوع تفکر انسان و شیوه رفتار فردی یا اجتماعی او را تعیین نمیکند و آنچه را «زیگموند فروید» دراینباره گفته درست نیست. میگویند زنان بیش از مردان کینهتوز و وحشی هستند و مارگارت تاچر، مادلین آلبرایت، کوندالیزا رایس، آنگلا مرکل، سارا پیلین و جولیا پیرسون را به عنوان نمونه میآورند. فردی که «اوباما» او را به ریاست محافظان مخفی خود منصوب کرد تا مشغول حراست از رییسجمهوری باشد، «جولیا پیرسون» برای این منصوب شد تا بتواند جلوی شهوترانی مردان ضعیفی را بگیرد که بعد افشا شد در جریان دیدار اوباما از کلمبیا در هتلی دست به اعمال خلاف عفت زده بودند. طی دهه 80 قرن گذشته من به شخصه در چندین تظاهرات مردمی و زنانه در لندن و نیویورک و ... شرکت کردم. برخی از آنها علیه سیاستهای مارگارت تاچر و «رونالد ریگان» بود. کسانی که تعالیم انجیل را به بازی گرفته و با آن تجارت میکردند و در همان حال
اعضای انسانی را در بازارهای سیاه خریدوفروش میکردند. آنها با پولهای به دست آورده از این راه بر سر صندوقهای رای به دادوستد میپرداختند یا در جاهایی برای غارتهای اقتصادی خود در سایر کشورها دست به حملات نظامی میزدند و تحت نام حمایت از هویت ملی هزاران نفر را قربانی میکردند. اپیدمی این سیاستها و روشها دارد به کشورهای ما هم میرسد با این تفاوت که به جای هویت آمریکایی و اروپایی از هویت عربی سخن به میان میآید. چاوز کسی بود که با نیروهای استعمار جهانی به مبارزه برخاست و او را به انواع اتهامها از جمله کفر و کمونیسم و افراطگرایی و دیکتاتوری متهم ساختند. این روندی بود که برای هر مبارز دیگری در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین اتفاق میافتد. با این حال او موفق شد درآمدهای نفتی کشورش را از دهان استعمارگران بیرون کشیده و ملتش را از فقر و خشونت و تفرقه که ریشههای طبقاتی داشت نجات دهد. مارگارت تاچر در دوران حکومتش برحقوق آن یکدرصد ثروتمندان افزود و فقر 99درصد فقیران را دو چندان کرد. تاچر اختلافات طبقاتی و رقابتهای فردی را تحت عنوان آزادیهای فردی ترویج کرد و به نام تعالیم عالی کلیسا و اخلاق از ارزشهای
مردسالاری قدیم دفاع و برای حمله به تظاهراتکنندگان از سلاح پلیس و گاز اشکآور استفاده کرد. در سال 1983 من با چشم خودم هزاران نفر از زنان، مردان، جوانان و حتی کودکان را دیدم که در برابر تانکهای نظامی آمریکایی در «گرینهام کمان» واقع در نزدیکی لندن دراز کشیده بودند و تاچر مانند دوستش ریگان در رسانهها ریاکارانه حقایق را وارونه میکرد. در دوران او بود که امپراتوری رسانهای «مردوک» رشد کرد و این اواخر مجبور شد به دلیل رسواییهایش کنار بکشد. اسنادی که اخیرا از سوی بریتانیا منتشر شد نشان میداد دولت تاچر به اسراییل اجازه داده بود اگر احساس تهدید کرد از سلاح اتمی خود استفاده کند. گزارش سفارت بریتانیا در تلآویو نشان میداد که این موضوع در دیدار تاچر و «مناهیم بگین» نخستوزیر اسراییل در آن زمان طرح شده بود و استعمار آمریکایی بریتانیایی هرگز دست از حمایت اسراییل نکشیده و همواره با تمام توان اقتصادی، رسانهای، نظامی و حتی بمبهای اتمی خود از این رژیم حمایت کردهاند. آنها در همان حال با هر دولتی که قصد دارند برنامهای هستهای حتی به صورتی صلحآمیز داشته باشند، مخالفت کرده و نمونه این کارشکنیها را در مورد مصر و
امروزه ایران و کرهشمالی بارها و بارها دیدهایم.جنبشهای آزادی زنان در تاریخ بشری همزمان با جنبشهای آزادی بردگان که میخواستند از بند خشونت و قهر طبقاتی و نظامهای پدرسالارانه مبتنی بر نژادپرستی رها شوند، شروع شد و به آنجا رسید که امروزه به یک علم تبدیل شده و مثل پزشکی، مهندسی، شیمی، فیزیک و زیستشناسی در دانشگاهها تدریس میشود. خشونتهای اقتصادی از خشونتهای جنسی علیه زنان و طبقات فقیر جامعه جدا نیست و این همه تحت رژیمهای سرمایهداری اعم از قدیم و جدید در جریان است. برخی جریانهای تندرو نیز در این میان عامل تثبیتکننده هستند و جریان سلفیها امروزه میرود تا به یکی از اضلاع این نظام سرمایهداری بینالمللی تبدیل شود. به هرحال زنان و جوانان و خیل بیکاران و فقرا چارهای جز ادامه انقلابشان بر علیه فشارهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و رسانهای - بدون تفکیک هیچ یک از اینها- نظام سرمایهداری ندارند. شاید در کشورهایی مانند آمریکای لاتین ازجمله ونزوئلا، برزیل، کوبا و ... نتایجی به دست آمده باشد. طبعا نیروهای وابسته به نظام سرمایهداری همچنان در کمین رهبران جنبشهای ملی هستند مانند آنچه در شیلی و بر سر
دولت «آلنده» آمد. شاید چاوز برای مقابله با این نیروها و آزادی نفت و اقتصاد کشورش تا حدودی موفق بوده باشد اما آیا او توانسته است طبقات فقیر جامعه را به لحاظ فرهنگی و آموزشی و رسانهای و اجتماعی نیز رهایی بخشد؟ * النوال سعداوی؛ نویسنده، فعال اجتماعی، فمینیست و پزشک مصری زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۳۱ است. او در سال ۱۹۵۵ لیسانس پزشکی و جراحی را از دانشگاه قاهره و کارشناسی ارشد پزشکی را در سال ۱۹۶۵ از دانشگاه کلمبیای نیویورک گرفت و در دانشگاه «عین شمس» قاهره به بررسی علمی - موضوعی درباره روانشناسی پرداخت. او علاوه بر زبان عربی با دو زبان انگلیسی و فرانسه آشناست. در حاشیه ماندن زنان، برای سعداوی، همیشه پرسشبرانگیز بوده است. او، نبود دموکراسی و آزادی را در مصر، عامل عقبماندگی و ناآگاهی هموطنانش میداند.
منبع: الاهرام
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.