|

در آستانه نشست سه جانبه بریتانیا، افغانستان و پاکستان برگزار شد

ضیافت شام روسای جمهوری با نخست‌وزیر

مريم اميري، شرق: روز یکشنبه حامد کرزای رییس‌جمهوری افغانستان و آصف علی زرداری رییس‌جمهوری پاکستان، در آستانه نشست سه‌جانبه لندن شام را میهمان دیوید کامرون، نخست‌وزیر انگلستان بودند. بررسی تامین و حفظ امنیت در منطقه مرزی افغانستان و پاکستان و جلوگیری از آغاز دوباره فعالیت طالبان پس از خروج نیروهای بین‌المللی از افغانستان در سال ۲۰۱۴، محورهای اصلی این مذاکرات بود. یکی از مهم‌ترین موضوع‌های مطرح شده، یافتن راهی برای حضور طالبان در مذاکرات صلح در افغانستان بود. ویلیام هیگ، وزیر خارجه بریتانیا گفت که هدف این نشست کمک به دو کشور برای «شکل دادن همکاری‌های بیشتر بر سر منافع مشترک» آنهاست. کرزای و زرداری هم موافقت کردند تا دو کشور برای تعریف یک چارچوب مشخص در تعامل باشند و شیوه همکاری دوجانبه‌شان در دوره پس از خروج نیروهای نظامی خارجی از افغانستان تعریف و مشخص شود. میزبان این نشست از تیر انتقادات تند حامد کرزای در امان نماند. حامد کرزای گفت طی دهه گذشته نیروهای خارجی در جاهایی که نباید، جنگیده‌اند. او که به تندی سخن می‌گفت افزود وضعیت امنیتی هلمند پیش از ورود نیروهای بریتانیایی بهتر بود. کرزای افزود: نمی‌داند نیروهای خارجی برای این می‌خواهند افغانستان را ترک کنند که احساس می‌کنند ماموریت‌شان موفقیت‌آمیز بوده و توانسته‌اند کشورهای خود را در مقابل تروریسم بین‌الملل امن‌تر کنند، یا از اساس به این نتیجه رسیده‌اند که آمدن به افغانستان اشتباه بود. حامد کرزای کسی که از سال 2001 زمانی که طالبان سقوط کرد، افغانستان را رهبری کرده است، می‌گوید تهدیدهای این دهه نه به دلیل وجود شورشیان که به واسطه تصمیمات و دخالت‌های بیجای خارجی‌ها بوده است. او از پاکستان نام نمی‌برد ولی مدت‌هاست از سیاست‌های همسایه‌اش ناخشنود است؛ جایی که سال‌هاست برای طالبان به جای امنی تبدیل شده است. نشست سه‌جانبه لندن در راستای تمایل پاکستان برای اعتمادسازی است. همان‌طور که چندی پیش چندین زندانی طالبان را به درخواست افغانستان آزاد کرد. بدگمانی بین مقامات افغانستان و پاکستان و بی‌اعتمادی آنها به یکدیگر همچنان اصلی‌ترین موضوعی است که می‌تواند بر روند این گفت‌وگوها تاثیر بگذارد. پاکستان امیدوار است روند صلح با طالبان به خوبی پیش رود؛ امری که بدون حضور پاکستان ناممکن است. تمام نیروهای خارجی باید تا پایان سال آینده افغانستان را ترک کنند ولی اینکه افغانستان بتواند پس از آن به تنهایی امنیت نسبی برقرار کند، چندان امیدوارکننده نیست. افغانستان هنوز با بی‌ثباتی گسترده دست به گریبان است و پلیس و ارتش افغانستان با نبرد خشنی با طالبان مواجه هستند. دولت بریتانیا روز یکشنبه در اطلاعیه‌ای اعلام کرد: «این روند سه‌جانبه پیامی روشن برای طالبان دارد: اکنون زمان آن فرارسیده است تا همه در یک روند سیاسی صلح‌آمیز در افغانستان مشارکت کنند.» در بخش دیگر این اطلاعیه آمده است: «یک افغانستان باثبات تنها به نفع مردم افغان نیست، بلکه به نفع کشورهای همسایه و بریتانیا نیز هست.»
کرزای در بدو ورود به لندن مصاحبه‌ای اختصاصی با روزنامه گاردین انجام داد. بخشی از صحبت‌های او در مصاحبه به شرح ذیل است: - غربی‌ها با نگاه به نتایج ملموس جنگ و تضعیف القاعده فکر می‌کنند ماموریت‌شان تکمیل شده است، یا شاید تصور می‌کنند اساسا جای جنگ را اشتباه انتخاب کرده‌اند، بنابراین تصمیم گرفته‌اند که ادامه ندهند و میدان را خالی کنند. - اگر تنها میان ما و طالبان افغانستان توافق صورت گیرد، صلح به دست نمی‌آید. تنها زمانی صلح خواهیم داشت که عناصر خارجی‌ای که باعث جنگ و بی‌ثباتی و بی‌قانونی در افغانستان شده‌اند، حاضر به مذاکره شوند. - نسبت به یک سال پیش خوشبین‌تر هستم، ارتباط پشت پرده دولت و طالبان میوه داده و به همان اندازه رابطه با پاکستان هم پیش رفته است. - بریتانیا در این راه نقش باارزشی داشته و همین که افغانستان و پاکستان را به دیالوگ نزدیک دعوت کرده است، نشان‌دهنده پیگیری این نقش است. - این تصور که افغانستان می‌تواند کشور را اداره کند، بدون برخی کمک‌های مالی و نظامی غربی‌ها، خیالی واهی است. - افغان‌ها اهمیت نمی‌دهند که غربی‌ها در ماموریت افغانستان احساس پیروزی می‌کنند یا شکست، زیرا آنها می‌خواهند زخم جنگ 30 ساله را التیام دهند. - خروج نیروهای خارجی باعث کاهش جدی، موثر و خوب خشونت خواهد شد. پیش از آنکه در سال 2006 ده‌ها‌هزار نیروی آمریکایی و بریتانیایی به هلمند بیایند تا با طالبان بجنگند، هلمند وضعیت آرام‌تری داشت. - سوال این است که چرا در این ناحیه (هلمند) حالا مجبوریم طالبان را کنترل کنیم، درحالی‌که قبل از آمدن نیروهای خارجی، کنترل کامل روی آن داشتیم، دخترها به مدرسه می‌رفتند و تنها 160 نیروی خارجی در آنجا بود. - آنچه در آن سال گفتم درست بود و هنوز هم حق با من است. بین سال‌های 2002 تا 2006 وضعیت امنیتی افغانستان خیلی بهتر بود. در آن سال‌ها خودمان در هلمند حضور داشتیم و نیروهای خارجی خیلی کم بود، مدرسه‌ها باز بود و زندگی عادی جریان داشت. ولی من کسی را مقصر نمی‌دانم، خیلی نباید روی این تاکید کرد. من نمی‌خواهم مدام تکرار کنم که ورود نیروهای خارجی اوضاع را بدتر و امنیت را کمتر کرد. گذشته‌ها گذشته و حالا مشتاقانه آینده را انتظار می‌کشیم. - «گزینه صفر» یک شکست است نه موفقیت. ما هم آرزوی چنان دولت اتوپیایی و ایده‌آلی داریم، ولی چنین چیزی فقط در ذهن اتفاق می‌افتد. چرا من - یا هر شهروند افغان دیگر- نخواهد که همه نیروهای خارجی از افغانستان خارج شوند؟ولی افغانستان باید فرصت داشته باشد دوباره خود را بسازد. برای همین ما نیاز داریم نیروهای بین‌المللی همچنان با ما بمانند و متحد ما باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.