|

يادگار

کوشش برای برافروختن چراغ حقیقت

سهام‌الدین بورقانی

می‌دانم این روزها همه به‌قدری مشغول گرفتاری‌های خود هستند و درگیر با مشکلات، که دیگر فرصتی برای نق‌زدن و گلایه کردن باقی نمی‌ماند. من اما قصد نق‌زدن‌های متداول را ندارم و بیشتر مایلم نقدی را مطرح کنم. چه کنم که گاهی تحمل برخی مسایل آنقدر دشوار است که دیگر توانی برای تحمل مصایب و چالش‌های بعدی باقی نمی‌ماند. پنج سال دوری از «احمد بورقانی» برای من، چه به عنوان«فرزند» و چه «روزنامه‌نگار» به قدری دردناک هست که طاقت شنیدن برخی طعنه‌ها را نداشته باشم.

«معمار توسعه مطبوعات آزاد و مستقل» از جمله عنوان‌هایی است که پدر را با آن یاد می‌کنند. اما گویی عده‌ای را خوش نیامده و عقیده دارند که آدم‌ها را نباید بیخود بزرگ کرد. هرچند هیچ‌گاه کوشش‌های بسیاری از دوستان و همکاران گرامی را برای بزرگداشت بورقانی از یاد نمی‌برم، اما به نظر می‌رسد مدتی است نسلی از روزنامه‌نگاران پا به میدان گذاشته‌اند که نمی‌دانند بزرگانشان برای اعتلای مطبوعات چه زحماتی کشیده‌اند. باور کنید دردم می‌آید. اینها را نه به عنوان فرزند بورقانی، بلکه روزنامه‌نگاری کوچک می‌گویم. من با احمد بزرگ شده‌ام و دغدغه‌ها و نگرانی‌هایش را به اندازه فهم خودم درک کرده‌ام. می‌دانم که هر روزنامه و نشریه‌ای حکم فرزند را برایش داشت. می‌دانم که به «اصلاح» باور عمیق داشت و معتقد بود باید ظرفیت‌های پنهان جامعه را برای اصلاح پیدا کرد و تکثر رسانه‌ای را هم یکی از ابزارها در این راه می‌دانست. چرا عنوان معمار توسعه مطبوعات آزاد باید برخی را ناراحت کند؟ مگر آباد کردن چیست؟ و مگر احمد بورقانی به چیزی جز آباد کردن می‌اندیشید؟ تا زمانی که مسوولیت مطبوعاتی داشت همه هم و غمش همین بود و بعد از آن هم، تا آنجا که جان داشت از حقوق مطبوعات و از تک‌تک روزنامه‌نگاران دفاع می‌کرد. برای هر تحریریه‌ای مشکلی پیش می‌آمد سراغ او می‌آمدند، هر جا مشورتی می‌خواستند با او تماس می‌گرفتند و هر بار که نشریه‌ای متولد یا توقیف می‌شد به تحریریه‌ها سر می‌زد و یاری می‌رساند و راهنمایی می‌کرد؛ بی‌توقع و بی‌ریا.

به همین دلیل بسیاری از بزرگان مطبوعات علاوه بر نقش معمار و مهندس مطبوعات آزاد برای او همزمان نقش مدافع قدرتمند حقوق مطبوعات را- صرف‌نظر از اینکه به چه جناح و گروهی وابسته‌اند- قایلند. تصور کنید کسی غیر از او که باور جدی به این مسایل نداشت و تجربه طولانی‌مدت مطبوعاتی هم نمی‌داشت، در جایگاه او می‌نشست؛ آیا واقعا نتیجه همین بود؟

فراموش نکرده‌ایم چه میزان دغدغه امور صنفی مطبوعات را داشت و چه تلاش‌هایی در این مسیر انجام داد. در کنار همه اقداماتی که برای توسعه کمی و کیفی مطبوعات انجام داد امور صنفی را هم از یاد نبرد و تلاش‌هایش برای ایجاد تعاونی مدیران مسوول روزنامه‌ها و انجمن صنفی روزنامه‌نگاران را نمی‌توان از یاد برد.

عمران و معماری آیا معنایی غیر از اینها می‌دهد؟ اینکه زندگی را برای خودت دشوار کنی و بکوشی جامه‌عمل به باورهایت بپوشانی و هزاران دردسر را به جان بخری که چراغ حقیقت را در شب ناباوری برافروخته کنی آیا عنوان دیگری دارد؟ من اطمینان دارم که احمد بورقانی صرفا اینها که گفتم نیست و با وجود همه الطافی که دوستان و همکارانش داشته‌اند و در موردش گفته‌اند و نوشته‌اند، هنوز حرف‌هایی برای گفتن باقی مانده است. از همه روزنامه‌نگاران، محققان و پژوهشگران مطبوعات تقاضا می‌کنم که قلم در دست گیرند و کارنامه او را دقیق‌تر از گذشته بررسی کنند. نسل جدید نیاز دارد تا آدم‌هایی از جنس احمد بورقانی را بیشتر بشناسد. بسم‌الله.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.