پنجشنبه ۱۰ فوریه...
پاسخ به سخنرانی مبارک با کفش-1
نویسنده:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری
امروز صبح نمیخواستم تلویزیون را روشن کنم. نه باید برای راهپیمایی انجمن نویسندگان دیر میکردم و نه میخواستم مثل دیروز گریه کنم. یکدیگر را دمِ در مرکز اپرا و روبهروی مجسمه سعد زغلول دیدیم. به سوی پل «قصر النیل» رفتیم و شعار دادیم: «الشعب یرید اسقاط النظام».
محمد سلماوی از تریبون رادیوی جوانان انقلاب بالا رفت و درباره همبستگی زودهنگام انجمن نویسندگان با «انقلاب جوانان» سخنرانی کرد.
شبلی اسعد غافلگیرم کرد. دیدم دارد کار بالارفتن از تریبون را نظم میدهد و میان او و مسوولان برنامه، بحث بر سر این است که چه کسی صحبت کند. به یکی از آنها گفت: «استاد سعدالقرش». تعریفش، باعث خجالتم شد. راه را برایم باز کردند. به شبلی نگفتم که من و میکروفن، میانه خوبی با هم نداریم. او هم اصرار کرد و دستم را گرفت و برد. منتظر شدم سخنرانی «فتحیه العسالا»، تمام شود. دخترش آمد که موقع پایین آمدن کمکش کند. باران شدت گرفت و از سخنرانی نجاتم داد. داشتم از پله سکو پایین میآمدم که یک مادر و دختر که پیدا بود از یکی از محلههای سنتی آمدهاند، جلویم را گرفتند. مادر گفت میخواهد توی میکروفن اسم پسرش (احمد سعید محمود) را اعلام کنند؛ وی گفت روز 25 ژانویه برای شرکت در انقلاب بیرون رفته و تا حالا برنگشته. اسم پسرش را دادم و گفتند حتما پیگیری میکنند و نامش را به یکی از مراکز حقوقی ویژه کمک به خانوادههای شهدا و مجروحین و مفقودین، ابلاغ میکنند.
امروز، مبارک، از اسراییل تقاضای کمک کرد. یکی از دوستانم پرسید: «فاجعه را شنیدی؟» خندیدم چون در انتظار پیروزی بودیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.