|

پنجشنبه 3 فوریه انقلاب سرنوشتش را تعیین می‌کند

نویسنده‌:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری

من یکی از بسیار کسان دیگر بودم که امروز این پیام را دریافت کرده بودند. ایمیل را برای دوستان و همکارانم فرستادم.

پیام، مثل صاعقه فرو افتاد و از یک نفر به ده‌ها نفر رسید که آن را به صدها و‌هزاران نفر دیگر فرستادند و به بحث اصلی میدان بدل شد.

امروز، مبارک با کریستین امان‌پور، مجری کانال آمریکایی «ای‌بی‌سی نیوز» مصاحبه کرد و به سرورانش در آنجا گفت: «هنوز احساس می‌کنم قوی هستم» و توضیح داد که چطور در تماس تلفنی به اوباما گفته بود: «شما فرهنگ مصر را نمی‌شناسید و نمی‌دانید اگر کنار بروم، چه اتفاقی خواهد افتاد» و هشدار داد که در آن صورت، اخوان به قدرت خواهند رسید.

از میدان بیرون آمدم. ساعت یک بامداد جمعه بود. به میدان نگاه کردم و روی دیواره یکی از تانک‌ها، خطی عمیق، روی شبنم کشیدم. به سربازان سلام کردم و یاد کاریکاتوری از محی‌الدین اللباد افتادم که در آن یک شهروند عرب را در خیابان کشیده بود که برای یک تانک دست تکان می‌داد و صدا می‌زد: «تاکسی»

روی پل «قصر النیل» درنگ کردم و چشم‌هایم را بستم، شاید تانکی ببینم و به طرفم بیاید و مرا به میدان الجیزه یا خیابان هرم ببرد. در دلم گفتم: چقدر کاریکاتورها دروغ می‌گویند!

یک بار دیگر ایستادم. سه نفر از همکارانم، یکی بعد از دیگری، زنگ زدند. هر سه‌شان، نصیحتم کردند و وقتی گفتم از میدان بیرون آمدم، خیال‌شان راحت شد. گفتند چند زره‌پوش پلیس را دیده‌‌اند که از روی پل اکتبر به طرف میدان می‌رفتند و شایعه‌ها و خبرها می‌گفتند که به‌زودی وارد میدان می‌شوند. گفتم من الان نزدیک میدان هستم و تشکر کردم که در وقت مناسب و قبل از اینکه خیلی از میدان دور شوم، زنگ زدند. قسمم دادند که این کار را نکنم و گفتند تو بچه‌داری و باید نگران بچه‌هایت هم باشی.

بامداد اما به خیر گذشت، اگرچه «جمعه رفتن»، شاهد درگیری گذرا و درواقع درگیر آخر بود که به پایان‌ یافتن آخرین امیدهای بلطجی‌ها برای نزدیک ‌شدن به میدان التحریر، انجامید.

وسط راه میدان به طرف خانه، احمد زغلول الشیطی تلفن کرد. نزدیک دانشگاه قاهره بودم. قبل از نصف شب، شیطی را دیده بودم، ولی ازدحام میدان، جدایمان کرده بود. گفتم همه چیز خوب است، اما راه، تاریک است؛ حتی روشنایی یک ماشین هم پیدا نیست. گفتم خیلی عجیب است که یک کشور، با وجود غیبت شش‌ روزه پلیس، همچنان در امنیت به‌سر می‌برد. به استثنای یک تانک در انتهای خیابان الحریر، حتی اثری از پلیس نظامی هم نبود. گفتم کشوری مثل مصر نمی‌میرد. همین بس که در این ظلمات و در سرمای ژانویه، نه احساس ترس می‌کنم، نه سرما.

شیطی گفت:

«سعد، یادت رفته اسمش «المحروسه»1 است؟!»

پی‌نوشت:

1- مصر در میان عرب‌ها به «المحروسه» معروف است، یعنی حفاظت شده و ایمن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.