|

شب سال نو به میهمانی رفته بودیم

واهه آرمن / شاعر

به مناسبت سال نو میلادی و تولد حضرت مسیح(ع)، برای هم‌وطنانم و همه مردم دنیا آرزوی شادی و آرامش می‌کنم، و دوست دارم آن چه را که همیشه در دل آرزو کرده‌ام، بر زبان بیاورم و بگویم آرزوی سلامتی و نشاط و پویایی برای فرهنگ و ادب سرزمین‌مان ایران را می‌کنم. آرزو می‌کنم که ما، هنرمندان، به خصوص اهل قلم، هنگام هر آفرینش هنری یادمان باشد که در کنارمان مخاطبی ایستاده است که اندیشمند است و فهیم، و نیک و بد را خوب تشخیص می‌دهد، یادمان باشد که برای داشتن هنرمندان خلاق، بی‌تردید نیاز به محیطی خلاق داریم؛ محیطی که کسی جز ما آن را برای ما نخواهد ساخت، و یادمان باشد که ما همیشه پیش رفته‌ایم، چون همیشه و در هر شرایطی آرزو داشته‌ایم...

همیشه دوست داشته‌ام شب سال نو در خانه باشم.

نیمه‌شب، وقتی که سال تحویل می‌شود، همه اشیا؛ میز‌ها و صندلی‌ها، درها و دیوارها و درخت کاج، همراه با آدم‌ها جان می‌گیرند و به رقص در‌می‌آیند.

من

در آن هیاهو

نوای سر‌انگشتانش را

که به در نواخته می‌شود

می‌شنوم و

در را به رویش باز می‌کنم

او

ظاهر می‌شود

و مثل هر سال

تکه نانی در سفره‌هامان می‌گذارد و

پتویی بر شانه‌هامان می‌اندازد

یک بار، شب سال نو به میهمانی رفته بودیم.

نیم ساعت مانده به نیمه‌شب، به خواهرم گفتم: - نمی‌رویم؟

پرسید: - چرا؟ اتفاقی افتاده؟

گفتم: - نه... راستش، میهمان دارم، باید بروم. پیش از تحویل سال باید در خانه باشم.

هر چند

او کلید خانه‌مان را دارد

اما می‌دانم

تا به خانه بر‌نگردم

پشت در منتظر خواهد ماند

*شعر - ياداشتي از مجموعه در دست چاپ «دوست دارم گاهی شاعر نباشم»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.