خاطرهای ازحضور در ورزشگاه
حضور دو زن ایرانی در ورزشگاه صد هزار نفری آزادی برای تماشای مسابقه فوتبال مردان ایران- کره جنوبی، اتفاق جالبی بود. حس این دختران ایرانی، خواندنی است. یکی از آنها «عارفه الیاسی» است. او میگوید: در هر بازی ملی برای روسری سفیدها نوید یک امید تازه است؛ امید به اینکه شاید بتوانیم با این بازی وارد استادیوم شویم. از مدتها پیش در فکر این بودیم که چطور به تماشای بازی تیم ملی فوتبال ایران- کرهجنوبی به استادیوم آزادی برویم. تصمیم گرفتیم به طریقی با زنهای کرهای تماس بگیریم و وضعیتمان را توضیح دهیم. نامههایی به زبان انگلیسی و کرهای نوشتیم و روز بازی هنگامی که کرهایها تصمیم داشتند به استادیوم بروند، بین آنها پخش کردیم. در همین حال یکی از افراد آنجا وقتی علاقه ما را دید، چند بلیت استادیوم در اختیارمان قرار داد و آن لحظه ما در آسمان بودیم. باور نمیکردیم که میتوانیم وارد استادیوم شویم. اولین مسالهای که توجه ما را در استادیوم جلب کرد، فاصله زیاد با زمین بود. طوری که بازیکنان به سختی دیده میشدند. در کنار کرهایها نشستیم و همراه آنها، هم کره و هم ایران را تشویق کردیم. کره را تشویق کردیم چون برای زنهایش ارزشی برابر مردان قایل شده بود. «سارا لقایی» دیگر فردی است که توانسته وارد استادیوم شود. او میگوید: وقتی ایران گل زد داشتم با تلفن صحبت میکردم. جیغی که زدم شرط میبندم روی شنوایی پشت خطی تاثیر گذاشت. گریه دیگر نگذاشت صحبت کنم. مثل رویا بود آن لحظه. مطمئن بودم گل زدیم. دقیقا پشت دروازه بودم و توپ زردرنگ، انگار خورده بود درست، وسط قلبم. اما طبق عادت، منتظر بودم صحنه تکرار گل پخش شود و شادی بازیکن گلزن. ما آنقدر از زمین دور بودیم که به سختی بازیکنها را میدیدیم. حتی نمیشد آنها را تشخیص داد. من خودم «عقیلی» را به خاطر موهای لختش با «علی کریمی» اشتباه گرفتم و بعد یادم آمد کریمی که اصلا توی تیم ملی نیست. هیجان حضور اول، حواس برایم نگذاشته بود و فکر میکردم دروازهبان پیراهنش را عوض کرده نه اینکه زمینهای بازی عوض شده است!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.