فرنگی روی قله، آزاد در مسیر سقوط

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

سپهر خرمی: مسابقات کشتی قهرمانی جهان در آستانه قزاقستان، برای کشتی ایران دو داستان کاملا متفاوت داشت. در یک سوی میدان، تیم ملی کشتی فرنگی با هدایت حسن رنگرز نمایشی کم‌نقص ارائه کرد و با کسب ۹ مدال رنگارنگ، برای دومین دوره متوالی عنوان قهرمانی جهان را به دست آورد. در سوی دیگر، تیم ملی کشتی آزاد که سال گذشته روی سکوی نخست جهان ایستاده بود، نتوانست از عنوان قهرمانی خود دفاع کند و در شرایطی که انتظار می‌رفت یکی از مدعیان اصلی قهرمانی باشد، در جایگاه سوم قرار گرفت. تفاوت عملکرد این دو تیم تنها در تعداد مدال‌ها خلاصه نمی‌شود. فرنگی در آستانه با ترکیبی از جوانی، انگیزه، آمادگی فنی و مدیریت مناسب مسابقات به موفقیتی تاریخی رسید، اما آزادکاران در چند وزن نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. حذف برخی چهره‌های مطرح و شکست‌های غیرمنتظره باعث شد فاصله تیم ایران با رقبای اصلی افزایش پیدا کند. در این میان، اتفاقات حاشیه‌ای نیز کم نبود؛ از اعتراض‌های شدید علیرضا دبیر به داوران در مسابقات فرنگی تا ماجرای محدودیت حضور او در اتاق گرم و عملکرد متفاوت آزادکاران در روزهای پایانی. مجموعه این اتفاقات، مسابقات آستانه را به یکی از رقابت‌های قابل بحث کشتی ایران در سال‌های اخیر تبدیل کرد.

فرنگی؛ ۹ مدال و قهرمانی با اقتدار

تیم ملی کشتی فرنگی ایران را باید یکی از موفق‌ترین تیم‌های حاضر در مسابقات آستانه دانست. شاگردان حسن رنگرز از مجموع ۱۰ وزن، در ۹ وزن صاحب مدال شدند و تنها محمدمهدی کشتکار نتوانست به جمع مدال‌آوران راه پیدا کند. حاصل کار فرنگی‌کاران ایران، چهار مدال طلا، سه نقره و دو برنز بود. ایران با کسب ۱۹۲ امتیاز در رده‌بندی تیمی و با فاصله‌ای قابل توجه نسبت به جمهوری آذربایجان که ۱۰۴ امتیاز داشت، قهرمان جهان شد. نکته مهم این عملکرد، توزیع مدال‌ها میان کشتی‌گیرانی بود که برخی از آنها هنوز در ابتدای مسیر حرفه‌ای خود قرار دارند. فردین هدایتی در نخستین حضور جهانی خود به مدال طلا رسید و دانیال سهرابی نیز توانست مدال برنز دوره قبلی را به طلا تبدیل کند. سعید اسماعیلی هم بار دیگر توانایی خود را در رقابت با بهترین‌های جهان به نمایش گذاشت.‌ از طرف دیگر، غلامرضا فرخی نشان داد که می‌توان در اوزان میانی نیز روی کشتی‌گیرانی حساب کرد که از نظر فنی و ذهنی توانایی مدیریت مسابقات دشوار را دارند. قهرمانی ایران تنها یک موفقیت آماری نبود. کسب مدال در ۹ وزن از ۱۰ وزن نشان می‌دهد که تیم فرنگی در این دوره از رقابت‌ها از عمق ترکیب مناسبی برخوردار بود. این همان موضوعی است که در تیم آزاد کمتر دیده شد.

دبیر و جنجال  کنار تشک

یکی از اتفاقات خبرساز مسابقات فرنگی، رفتار علیرضا دبیر در جریان اعتراض به داوری‌ها بود. رئیس فدراسیون کشتی که در مسابقات مختلف بارها نسبت به قضاوت‌ها واکنش نشان داده، این بار نیز در کنار تشک با داوران و مسئولان مسابقات وارد تنش شد.‌ یکی از مهم‌ترین صحنه‌های این اعتراض‌ها پس از شکست هادی ساروی مقابل نماینده روسیه در مرحله نیمه‌نهایی وزن ۹۷ کیلوگرم اتفاق افتاد. ساروی در مسابقه‌ای که با نتیجه ۵ بر یک به سود حریف به پایان رسید، نسبت به برخی تصمیم‌های داوری اعتراض داشت. کادر فنی ایران نیز معتقد بود بعضی از صحنه‌ها می‌توانست به سود کشتی‌گیر ایرانی اعلام شود. پس از پایان مسابقه، دبیر با اعتراض شدید به داوری، در کنار تشک با مسئولان مسابقات وارد بحث شد و این اعتراض برای دقایقی فضای متشنجی ایجاد کرد. البته ساروی در نهایت توانست در مسابقه رده‌بندی از سد حریف سوئدی عبور کند و مدال برنز را به دست آورد. به این ترتیب، یکی از مهم‌ترین چهره‌های تیم فرنگی نیز با مدال از آستانه خارج شد.‌ اما اتفاقات کنار تشک، پرسش دیگری را مطرح کرد؛ آیا اعتراض‌های مکرر رئیس فدراسیون به داوران می‌تواند به نفع کشتی ایران تمام شود؟ دفاع از حق ورزشکاران وظیفه مسئولان فدراسیون است، اما شکل این اعتراض‌ها نیز اهمیت دارد. در مسابقات بین‌المللی، مدیریت روابط با مسئولان داوری و استفاده از مسیرهای رسمی اعتراض، می‌تواند به اندازه حضور پررنگ کنار تشک اهمیت داشته باشد.

آزاد؛ سقوط از قهرمانی به جایگاه سوم

داستان تیم ملی کشتی آزاد متفاوت بود. ایران که در دوره قبلی عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده بود، در آستانه نتوانست آن موفقیت را تکرار کند. تیم آمریکا و روسیه بالاتر از ایران قرار گرفتند و شاگردان پژمان درستکار با کسب دو مدال طلا، یک نقره و سه برنز به جایگاه سوم رسیدند. این مدال‌ها اگرچه دستاورد قابل توجهی برای کشتی ایران بود، اما با توجه به انتظاراتی که از ترکیب آزادکاران وجود داشت، نمی‌توانست رضایت کامل ایجاد کند. در این تیم، چند کشتی‌گیر سرشناس از رسیدن به مدال بازماندند. کامران قاسم‌پور پس از پیروزی ارزشمند مقابل مگومد رمضانوف، قهرمان المپیک، در ادامه برابر حریف قرقیزستانی شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. سینا خلیلی نیز در شرایطی که برابر حریف مغولستانی برتری قابل توجهی داشت، در ثانیه‌های پایانی ضربه‌ فنی شد و فرصت ادامه مسابقات را از دست داد. این شکست‌ها از آن جهت اهمیت دارند که در مسابقات جهانی، هر کشتی‌گیر می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در امتیاز تیمی داشته باشد. از دست دادن یک کشتی‌گیر مدعی در مرحله یک‌چهارم نهایی یا نیمه‌نهایی، فقط به معنای

 از دست رفتن یک مدال نیست؛ بلکه می‌تواند چندین امتیاز مهم را از تیم بگیرد. در مقابل، آمریکا با ترکیبی قدرتمند و چندین فینالیست توانست جایگاه خود را در صدر جدول تثبیت کند. روسیه نیز با عملکرد مناسب در اوزان مختلف بالاتر از ایران ایستاد.

چرا آزاد مثل فرنگی موفق نبود؟

مقایسه عملکرد دو تیم ایران در آستانه، پرسش مهمی را به وجود می‌آورد: چرا تیم فرنگی توانست با ۹ مدال و قهرمانی جهان به کار خود پایان دهد، اما تیم آزاد از دفاع از عنوان قهرمانی بازماند؟ پاسخ را نمی‌توان در یک عامل خلاصه کرد. تفاوت در آمادگی کشتی‌گیران، کیفیت اجرای برنامه‌های فنی، قرعه مسابقات، مدیریت لحظات حساس و حتی میزان تمرکز ورزشکاران، مجموعه عواملی هستند که در نتیجه نهایی تأثیر می‌گذارند. تیم فرنگی در این مسابقات از نظر توزیع توانایی میان اوزان مختلف وضعیت مناسبی داشت. چهار مدال طلا و حضور ۹ کشتی‌گیر روی سکو، نشان‌دهنده آمادگی گسترده در ترکیب این تیم بود. در تیم آزاد، اما برخی از کشتی‌گیران نتوانستند در لحظات حساس نتیجه لازم را بگیرند. شکست قاسم‌پور، حذف خلیلی و ناکامی والی‌زاده در استفاده از فرصت شانس مجدد، نمونه‌هایی از این اتفاق بودند. البته نباید از عملکرد مثبت چهره‌هایی مانند احمد محمدنژادجوان، زارع، عموزاد و حسن یزدانی نیز چشم‌پوشی کرد. این کشتی‌گیران توانستند برای ایران مدال بگیرند و بخشی از بار تیم را به دوش بکشند. مسئله اصلی، فاصله میان عملکرد نفرات موفق و سایر اعضای تیم بود. در مسابقاتی با چنین سطحی از رقابت، تیمی که می‌خواهد قهرمان جهان شود، نمی‌تواند فقط به چند ستاره خود متکی باشد.

اتاق گرم و پرسشی درباره نقش رئیس فدراسیون

یکی از موضوعاتی که در حاشیه مسابقات آزاد مورد توجه قرار گرفت، بحث محدودیت حضور علیرضا دبیر در اتاق گرم بود. این موضوع در فضای رسانه‌ای و میان علاقه‌مندان کشتی با واکنش‌هایی همراه شد. در همین فضا، مقایسه عملکرد آزادکاران در روزهای مختلف مسابقات و تغییر شرایط حضور رئیس فدراسیون، به سوژه‌ای برای بحث و حتی کنایه تبدیل شد. برخی این پرسش را مطرح کردند که آیا وقتی دبیر از حضور در اتاق گرم و مداخله مستقیم در فضای آماده‌سازی کشتی‌گیران محروم شد، عملکرد تیم آزاد شرایط بهتری پیدا کرد؟ البته نسبت‌دادن نتیجه مسابقات به حضور یا عدم حضور یک فرد در اتاق گرم، بدون شواهد روشن، تحلیل دقیقی نیست. برای بررسی این مسئله باید به عوامل فنی، تصمیم‌های مربیان و عملکرد خود کشتی‌گیران توجه کرد. با این حال، یک بحث جدی‌تر وجود دارد: آیا رئیس فدراسیون باید تا این اندازه در جزئیات اجرائی و فضای فنی تیم‌ها حضور داشته باشد؟ نقش رئیس فدراسیون، حمایت از تیم‌ها، فراهم‌کردن امکانات و نظارت بر عملکرد مجموعه است. در مقابل، مسئولیت تصمیم‌های فنی و مدیریت لحظه‌به‌لحظه کشتی‌گیران باید بر عهده کادر فنی باشد. موفقیت تیم فرنگی با مدیریت حسن رنگرز و عملکرد قابل توجه کشتی‌گیرانش، نشان داد که ثبات فنی و تمرکز بر مسابقات چه اندازه اهمیت دارد. در تیم آزاد نیز باید بررسی شود که آیا ساختار تصمیم‌گیری و تقسیم مسئولیت‌ها به اندازه کافی روشن بوده است یا خیر.

پایان دوگانه برای کشتی ایران

مسابقات آستانه برای کشتی ایران یک نتیجه دوگانه به همراه داشت. فرنگی‌کاران با ۹ مدال و ۱۹۲ امتیاز، قهرمانی جهان را جشن گرفتند و نشان دادند که مسیر فنی این تیم در شرایط فعلی به ثبات قابل قبولی رسیده است. در سوی دیگر، آزادکاران با دو طلا،

سه برنز و یک نقره در مقطع ثبت چهار مدال نخست، در جایگاه سوم قرار گرفتند و نتوانستند از عنوان قهرمانی سال گذشته دفاع کنند. عملکردی که با وجود درخشش برخی ستاره‌ها، پرسش‌های جدی درباره کیفیت آماده‌سازی و مدیریت تیم به وجود آورد. شاید مهم‌ترین پیام مسابقات آستانه این باشد که نام ایران به‌تنهایی برای قهرمانی کافی نیست. نه افتخارات گذشته، نه ستاره‌های بزرگ و نه حضور مدیران در کنار تشک، هیچ‌کدام تضمین‌کننده موفقیت نیستند. آنچه در نهایت نتیجه را تعیین می‌کند، کیفیت کشتی، آمادگی جسمانی و ذهنی، تصمیم‌های درست در لحظات حساس و مدیریت حرفه‌ای تیم است.