لنگ‌اندازی مقابل الی کوهن

الی کوهن را می‌شناسید؛ همان جاسوس صهیونیست که سال‌ها به نام «کامل امین ثابت» در دولت سوریه فعالیت می‌کرد و تندترین شعارها را علیه اسرائیل سر می‌داد و در همان حال به معاونت رئیس‌جمهوری سوریه رسید و همواره از سوریه به‌عنوان دژ محکم مبارزه با اسرائیل دفاع می‌کرد، اما هرگز دست خود را به‌عنوان نابودگر سوریه رو نکرد و همواره بر حفظ و ماندن قدرتمند سوریه تأکید می‌کرد.

چه شد در کشور ما چهره‌هایی ظهور کرده‌اند که با وجود تظاهر به اسلام و دیانت و مبارزه با کفر و استکبار، حفظ ایران را جرم‌انگاری کرده و آنان را که به حفظ ایران پای بسته‌اند، به خیانت متهم می‌کنند. اینجاست که الی کوهن یا کامل امین ثابت باید در مقابل اینها لنگ بیندازد و از غفلت خود در جرم‌انگاری حافظان سوریه عذرخواهی کند. امام راحل‌(ره) فرمودند حفظ جمهوری اسلامی ایران از اوجب واجبات است حتی اگر به قیمت تعطیلی برخی احکام دین باشد. این جمهوری اسلامی در سرزمینی متولد شده و ریشه در سرزمینی دارد که ایران نام گرفته است. این جمهوری اسلامی موجودی نیست که در اوهام باشد و در کیهان سیر کند، بلکه خاستگاه و زادگاه و پرورشگاه آن سرزمین ایران است. بدون حفظ ایران از جمهوری اسلامی تنها یک خاطره باقی می‌ماند. پس چگونه است کسانی که درد دین و اسلام از خود بروز می‌دهند، حفظ ایران را از عداد خیانت‌ها به شمار می‌آورند. چگونه می‌توان تصور کرد که حفظ جمهوری اسلامی حتی به قیمت تعطیلی برخی احکام دین لازم باشد، اما حفظ ایران که جمهوری اسلامی در آن متولد شده، تغذیه کرده، بزرگ شده و از یک نهال تازه‌رسته به درختی تنومند تبدیل شده است، نه‌تنها مورد غفلت بلکه مورد طعن قرار گیرد.

به این جمله توجه کنید: «هرکس به پایان‌دادن جنگ و حفظ ایران معتقد است، سفیر آمریکاست». از این جمله معلوم می‌شود ادامه جنگ به نابودی ایران می‌انجامد. اینجاست که باز هم الی کوهن باید لنگ بیندازد. طبیعی است که حفظ هر سرزمینی در ابعاد مختلف تلاش‌های متفاوتی را می‌طلبد. کاری که نادرقلی برای ایران انجام داد، با تداوم جنگ در ۱۳ سال با اقوام سرکش و دولت‌های متخاصم بود و توانست با جنگ ایران را متحد و یکپارچه کند. اما جنگ او برای حفظ ایران بود، نه آن اندیشه کیهانی که جنگ را تا نابودی ایران می‌خواهد و حفظ ایران را جرم‌شناسی می‌کند.

اگر نادر با جنگ، ایران را متحد، یکپارچه و حفظ کرد،‌ هیتلر و امپراتور ژاپن با جنگ کشورشان را نابود کردند و تنها با کمک دشمنان، این کشورها مجددا برپا خاستند. گاه حفظ کشور نه با جنگ بلکه با صلح و حتی سازش ممکن است و چه‌بسا با خوردن جام زهر که امام راحل‌(ره) چنین کردند. حفظ ایران -اگر‌چه کیهان‌گرایان به نابودی معتقدند و در دل شعار «جنگ جنگ تا نابودی» را سر می‌دهند- حتما به دفاع یکپارچه و صمیمانه مردم و البته نیروهای مسلح وابسته است، اما هرگز بر پیشانی جنگ‌ها پایان مطلوب نوشته نشده است. اظهارنظرهای تنی‌چند از غربی‌ها درباره قدرت ایران موجب فریب برخی کیهان‌گرایان شده و عجیب است که در کمال ضدیت با اندیشه غربی، کلام و اندیشه متظاهرانه آنان به باورشان می‌نشیند، در حالی که همه آنها نشانه زنگ خطری است که برای جهان‌خواران و تجاوزگران به صدا درآورده‌اند که سر مار یعنی ایران را بکوبند و ما شیفته آن بیان و آن کلام شده‌ایم. اگر می‌خواهند افراد را ترور شخصیتی کنند و به جرم حفظ ایران، آمریکایی بخوانند، باکی نیست. مردان حق همواره مورد تهمت بوده‌اند و سیره پیامبر(ص) و ائمه نشان می‌دهد که چگونه در شرایط مختلف روش‌های مناسب اختیار می‌کرده‌اند. تفاوت اندیشه شیعه اثنی‌عشری با شیعه زیدی در همین است که زیدی‌ها امام را منحصرا از «قیام به سیف» می‌شناسند و به همین دلیل با تمام خلوص و ایمان از بیعت با حجت خدا امام باقر(ع) استنکاف کردند. البته آنان که همواره بلندگو و ادامه‌دهنده جریان ضدایرانی بوده و تمام اندیشه و گفتار و کردارشان در خدمت به آنان بوده است و حداکثر می‌توان گفت اگر هم نیتشان جز این بوده، برآیند کارشان چنان بوده است. تردید نیست نیروهای نظامی و پاسدار و حراست‌کنندگان مسلح، ضامن استقلال کشور هستند و هرگونه تسامح در حمایت و پاسداشت آنان نابخشودنی است؛ ولی اینان و سایر کسانی که در کشاورزی، صنعت، خدمات و پزشکی در خدمت جامعه هستند، همه به حفظ و بقای ایران می‌اندیشند و صدالبته اگر اندیشه حفظ ایران را اندیشه آمریکایی ندانیم، راه‌های حفظ ایران تنها یک طریق نیست، به شرط آنکه در اندیشه‌ها نابودی ایران حسن و کمال  شناخته نشود.