درمان ارزانتر نباید تحقیرآمیز باشد
در سال ۱۴۰۵، یک درد ساده در سمت راست شکم میتواند خانوادهای را مقابل دو صورتحساب کاملا متفاوت قرار دهد. خانوادهای که پول دارد ممکن است در بیمارستان خصوصی تاریخ جراحی مشخص، پزشک انتخابی، اتاق خلوتتر و فرایندی نسبتا قابل پیشبینی دریافت کند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
در سال ۱۴۰۵، یک درد ساده در سمت راست شکم میتواند خانوادهای را مقابل دو صورتحساب کاملا متفاوت قرار دهد. خانوادهای که پول دارد ممکن است در بیمارستان خصوصی تاریخ جراحی مشخص، پزشک انتخابی، اتاق خلوتتر و فرایندی نسبتا قابل پیشبینی دریافت کند. خانوادهای که همان پول را ندارد، از درمان محروم نمیشود، اما برای رسیدن به همان اتاق عمل، ممکن است نوبت بگیرد، میان درمانگاه و آزمایشگاه رفتوآمد کند، برای خالیشدن تخت منتظر بماند، چند روز از کارش مرخصی بگیرد و بخش مهمی از مراقبت روزمره بیمار را بر دوش همراهان بگذارد. این مطلب که اقتصادنیوز نوشته، قرار نیست مهارت پزشکان دولتی و خصوصی را مقایسه کند، بلکه هزینه درمان و تأثیر آن بررسی میشود. باید در نظر داشت امسال بیمه سلامت از افزایش ۳۵درصدی تعرفهها خبر داده است. این افزایش، در شرایطی اتفاق افتاده که رئیس کمیسیون بهداشت مجلس، میزان پرداخت مستقیم مردم از جیب در حوزه سلامت را بین ۵۵ تا ۷۰ درصد برآورد کرده است؛ رقمی که نشان میدهد هزینههای رسمی بیمهشده فقط بخشی از فشار واقعی درمان بر خانوارها را توضیح میدهند. دارو، تجهیزات، خدمات خارج از قرارداد، رفتوآمد، مراقبت در منزل، ازکارافتادن موقت بیمار و غیبت همراهان از محل کار نیز به این هزینه اضافه میشوند. اختلاف صورتحساب بیمارستان دولتی و خصوصی فقط از نوع اتاق یا غذای بیمار ناشی نمیشود. ضرایب پایهای که دستمزد حرفهای، هزینه فنی و خدمات بیمارستان بر اساس آن محاسبه میشوند، در بخش خصوصی چند برابر بخش دولتیاند. در بخش خصوصی، خانواده فقط بابت جراحی پول نمیدهد. بخشی از صورتحساب برای چیزی پرداخت میشود که در نظام درمانی کمیابتر شده است؛ زمان قابل پیشبینی. قیمتهای اعلامشده در بخش درمان نیز نشان میدهند امکان تعیین یک عدد واحد برای جراحی خصوصی وجود ندارد. استعلام قیمت بدون مشخصبودن بیمارستان، پزشک، نوع عمل، تجهیزات و پوشش بیمه تکمیلی معنای دقیقی ندارد. نظام درمان دولتی در سال ۱۴۰۵ همچنان آخرین پناه خانوادهای است که نمیتواند برای یک عمل روتین دهها یا صدها میلیون تومان بپردازد. اما این پناهگاه زیر فشار فزاینده قرار دارد. هر بیماری که به دلیل گرانی خصوصی وارد صف دولتی میشود، فقط یک پرونده جدید نیست؛ یک تخت، ساعتها مراقبت پرستاری، زمان پزشک، دارو و امکانات بیشتری میخواهد. مردم به بیمارستان دولتی نمیروند چون دردشان کمتر است؛ میروند چون پولشان کمتر است. عدالت درمانی زمانی محقق میشود که کمپولی، بیمار را از حق انتخاب محروم نکند و ارزانبودن درمان به معنای تحمل صف، ازدحام و بیاطمینانی نباشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
