بیعتی که باعث فروپاشی ارتش شاهنشاهی شد

روز جمعه هفدهم بهمن‌ماه باقی‌مانده همافرانی که در رژه 19 بهمن 57 به حضور امام رسیدند، همراه تعدادی از مسلمانان دوران دفاع مقدس به یادبود روزهای سخت انقلاب و جنگ گرد آمده بودیم. همه بالای 70 سال سن داشتند و غیور‌مردانی که روزی دست از جان شستند و کفن‌پوشان با امام بیعت کردند؛ بیعتی که باعث فروپاشی ارتش شاهنشاهی شد و امام آن روز را یوم‌الله شمردند و خلبانانی که هشت سال دفاع مقدس را مقتدرانه اداره کردند، امروز فراموش شده‌اند و نه امروز که پس از پایان جنگ تحمیلی کسی به فکر آنها نبوده که از فکر و اندیشه و تجربه آنها هم استفاده نشده است. بیش از 50 نفر از دوستان در این جمع حضور داشتند. ابتدا از همافر طاهری خواسته شد درمورد طراحی و اجرای رژه نوزدهم بهمن توضیح بدهد. آقای محمد طاهری که از بیماری‌های مختلف رنج می‌برد و کمتر حاضر می‌شود با رسانه‌ها به نقل خاطرات بپردازد، توضیح داد که از قبل از فرار شاه و با شروع حکومت نظامی در کشور واحدهای حکومت نظامی در پایگاه‌های نیروی هوایی مستقر بودند و نظامیان نیروی هوایی در اجتماعات و تظاهرات مردمی شرکت می‌کردند. از حضور نظامیان به صورت گسترده در میدان آزادی و خیابان‌های اطراف پادگان‌ها خاطراتی نقل کرد و اشاره کرد چون وجه غالب این حضور از سوی همافران سامان یافته بود، مردم هر فرد نظامی با لباس نیروی هوایی همافر می‌شناختند و مشتاقانه شعار می‌دادند «همافر هوایی تو نور چشم مایی» محمدآقا طاهری اشاره کرد که با تشکیل کمیته استقبال از امام و بعد از حضور امام در مدرسه رفاه همه‌روزه تعدادی از نظامیان با لباس نیروی هوایی در جمع مردمی که به ملاقات امام می‌آمدند، حضور داشتند تا ما به فکر افتادیم جمعی نظامی را به صورت مستقل از مردم به ملاقات امام بیاوریم. آن روز ما پیام‌هایی که در سیستم ارتباطی نیروی هوایی به صورت گسترده به همکاران منتقل کردیم، با رمز برنامه کوه آنها را جمع کردیم. در خیابان ایران در خانه‌های اطراف لباس نظامی پوشیدند و بعد آقای طاهری نقل کرد که خودم شاهد بودم که عده‌ای از همافران زیر لباس نظامی کفن پوشیده بودند. مرحوم همافر محمدحسین نورشاهی که صدایی رسا داشت، فرماندهی میدان را بر‌عهده گرفت و با حضور در حیاط مدرسه رفاه بدون اینکه اجازه حضور خبرنگاران را بدهیم، آماده رژه نظامی شدیم ولی مسئولان اعلام کردند امروز امام ملاقات ندارند. تلاش‌های دوستانی که در مدرسه رفاه بودند و مذاکره با مقامات انقلاب از‌جمله آیت‌الله منتظری، آیت‌الله بهشتی، آیت‌الله خامنه‌ای و آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی برای ملاقات با امام بی‌نتیجه بود. محمدآقای طاهری دست به دامان حاج حسین آقای خمینی می‌شود و با وساطت حاج حسین آقا به ملاقات امام می‌رود و امام که علاقه خاصی به همافر طاهری داشت، بعد از توضیحات طاهری می‌فرمایند شما کار بزرگی کرده‌اید و برخلاف عادت مرسوم که برنامه‌های خود را تغییر نمی‌دادند، پذیرفتند که ملاقات انجام شود. با صدای رسای مرحوم نورشاهی واحد نظامی آماده شد و با حضور امام همه یک‌صدا شعار دادیم «ما همه سرباز توییم خمینی/ گوش به فرمان توییم خمینی». امام هم ضمن تشکر و اشاره به کار بزرگی که انجام شده، فرمودند شما سربازان امام زمان هستید. یکی از خبرنگاران اصرار داشت عکس این حادثه عظیم را ثبت کند که محمد‌آقای طاهری با دقت خاصی به طوری که هیچ‌کس قابل شناسایی نباشد، اجازه داد عکس گرفته شود. آن روز عکس همافران در صفحه اول روزنامه کیهان چاپ شد. ستاد ارتش عکس را مونتاژ اعلام کرد ولی امام صحت ملاقات را مورد تأکید قرار دادند و این بیعت انسجام ارتش شاهنشاهی را از بین برد. در ادامه من از روز اول تشکیل کمیته استقبال در روابط‌عمومی با لباس نیروی هوایی حضور داشتم. خاطره شب اول انقلاب را نقل کردم که سربازی مسلح به کمیته استقبال مراجعه و از درگیری داخل پادگان آموزشی نیروی هوایی در تهران نو خبر می‌داد. آقای دکتر یزدی من را برای بررسی موضوع به آنجا فرستاد. جلوی مرکز آموزش‌های نیروی هوایی مردم اجتماع کرده بودند. من نرفتم داخل، بچه‌ها توضیح دادند که مردم به خیابان‌ها ریختند. عصر روز بیست‌و‌یکم بهمن تلفن روابط‌عمومی مدرسه رفاه به صدا درآمد. از آن طرف خط فردی خود را رئیس ستاد ارتش معرفی کرد و گفت ما را محاصره کرده‌اند، ما را نجات دهید. موضوع را با دکتر یزدی مطرح کردم. فورا به اتفاق دکتر یزدی، سرهنگ توکلی و یک نفر دیگر که از مجاهدین بود، با پیکان من به طرف ستاد ارتش حرکت کردیم. در این جمع من مسلح بودم. جلوی درِ ستاد جمعی چند‌صد‌نفره مشغول تیراندازی بودند. دکتر یزدی را شناختند. در زدیم، گفتیم از طرف ستاد امام آمده‌ایم. در را باز کردند، رفتیم زیر‌زمین ستاد. سپهبد مؤمنی جانشین رئیس ستاد ارتش بود. گفت رئیس ستاد برای آرام‌کردن لشکر گارد رفته لویزان. دکتر یزدی گفتند با فرماندهان سراسر کشور تماس بگیرید که ارتش مقاومت نکند. تماس برقرار شد. بعد از یکی، دو ساعت سپهبد مؤمنی گفت تعدادی میهمان خارجی داریم. من به اتفاق فردی که از مجاهدین بود، به اتاق کناری رفتیم... . دو، سه نفر ژنرال آمریکایی بودند. فرد مجاهد به من گفت اینها را به رگبار ببندیم، من قبول نکردم. از ما پرسیدند با ما چه کار می‌کنید؟ من گفتم اعدام انقلابی. وحشت آنها را فرا‌گرفته بود. به اتفاق به نزد دکتر یزدی رفتیم. همین سؤال را تکرار کردند. دکتر یزدی گفتند می‌خواهید به منزل‌تان ببریم‌تان یا سفارت؟ سفارت را ترجیح دادند. به اتفاق رفتیم در زدیم. آقای سولیوان آمدند. افسران را تحویل ایشان دادیم. صبح روز 22 بهمن همه چیز تمام شده بود و بدون خون‌ریزی و مقاومت ارتش انقلاب به پیروزی رسید. مقاومت‌های پراکنده از سوی عوامل ساواک وجود داشت که آن‌هم چشمگیر نبود.
صبح روز 22 بهمن سرود پیروزی از رادیو پخش شد. با نمایش فیلم حضور امام از تلویزیون هنرجویان صلوات فرستادند و واحد حکومت نظامی لوله تانک را وارد آسایشگاه کرد که همه چیز به هم ریخت. درگیری بین هنرجویان همافری و واحد گارد مستقر در مرکز آموزش‌ها رخ داد. فرمانده نیروی هوایی آمد محیط را آرام کرد ولی اعتراضات به سایر آسایشگاه‌ها سرایت کرد و همان شب حمله به اسلحه‌خانه انجام شد و اسلحه به دست مردم افتاد. از صبح روز بیستم بهمن حمله به کلانتری‌ها آغاز شد و کلانتری‌ها بدون مقاومت تسلیم شدند و غروب بیستم بهمن حمله به یگان‌های نظامی از طرف مردم شروع شد. روز بیست‌ویکم بهمن پادگان‌های تهران یکی‌یکی سقوط کردند و فرمانداری نظامی ساعت شروع حکومت نظامی را ساعت 4 بعد‌از‌ظهر اعلام کرد و امام اعلام کردند «اعلامیه امروز حکومت نظامی خدعه و خلاف شرع است و مردم به‌هیچ‌وجه به آن اعتنا نکنند... . اخطار می‌کنم اگر دست از این برادرکشی برندارند و لشکر گارد به محل خودش برنگردد... تصمیم آخر خود را به امید خدا می‌گیرم».
ستاد امام با بلندگو لغو اعلامیه‌های فرمانداری نظامی را در سطح شهر تهران اعلام کردند. حکومت نظامی با حضور گسترده مردم فروریخت.

آخرین مقالات منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.