بازگشت به استراتژی هزار ضربه چاقو

نفتالی بنت، نخست‌وزیر سابق رژیم صهیونیستی، سال ۲۰۲۱ در دیدار با جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، راهبرد اسرائیل علیه ایران را با عنوان «مرگ با هزاران ضربه چاقو» مطرح کرد. در آن دیدار که دو سال پیش از وقوع حادثه ۷ اکتبر انجام شده بود، نفتالی بنت تلاش کرد احساس فوریت برای مقابله با پیشرفت چشمگیر برنامه هسته‌ای ایران را ایجاد کند. راهبردی که بنت به بایدن ارائه داده بود شامل مقابله با ایران از طریق ترکیب اقدامات کوچک بسیار در جبهه‌های متعدد نظامی، سیاسی، اقتصادی، اطلاعاتی و سایبری بود که این اقدامات کوچک، جایگزین یک حمله شدید به ایران می‌شد. اکنون پس از پنج سال و آزمون «تاب‌آوری ایران» در بحران‌های داخلی، تحریم‌های شدید و تحمیل دو جنگ خارجی، شواهد و علائم نشان می‌دهند ائتلاف اسرائیل-آمریکا، استراتژی هزار ضربه چاقو را مجددا در دستور کار گذاشته‌اند.

نشانه‌ها و علائم راهبرد هزار ضربه چاقو عبارت‌اند از:

۱. تعلیق مذاکرات و تداوم شرایط نه جنگ و نه صلح، ۲. تداوم جنگ‌های ادواری و کنترل‌شده با اهداف محدود، ۳. تداوم خرابکاری‌های سایبری توسط عوامل نفوذی دشمن در حوزه‌های خدماتی مانند بانک‌ها، ۴. افزایش تحریم‌ها و همراه‌کردن کشورهای بی‌طرف با رژیم تحریمی علیه ایران، ۵. راهبرد تضعیف نهادهای حاکمیتی در جنوب ایران به منظور ایجاد منطقه حائل با خلیج فارس و در صورت امکان، تجهیز عوامل شورشی و ایجاد منطقه پرواز ممنوع توسط آمریکا در حمایت از گروه‌های شورشی، ۶. عادی‌سازی و دائمی‌کردن جنگ علیه ایران مانند عادی‌سازی و دائمی‌کردن تحریم‌ها علیه ایران، ۷. ترویج گفتمان «آزادی دریانوردی در خطر» از طریق برجسته‌سازی مسئله تنگه هرمز به منظور فعال‌سازی پرونده ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد، ۸. تلاش برای یارگیری از اعضای ناتو برای مشارکت در جنگ علیه ایران با تأکید بر همراه‌سازی انگلستان و فرانسه در آینده نزدیک، ۹. تلاش برای پیونددادن ایران با انصارالله یمن و بالمال پیوند ناامنی تنگه هرمز با ناامنی در باب‌المندب، ۱۰. بازنمایی از ایران به عنوان تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی.

توصیه‌های سیاستی

۱. پرهیز از هرگونه اقدام سیاسی یا نظامی که زمینه‌ساز جنگ از داخل کشور شود، ۲. فعال‌کردن چین و روسیه به عنوان کشورهای میانجی و آغاز مذاکرات صلح، ۳. فعال‌کردن عراق برای گفت‌وگوهای ایرانی - عربی، ۴. فعال‌کردن اروپا برای گفت‌وگوهای ایرانی-اروپایی، ۵. اعلام صریح مبنی بر جدابودن جبهه ایرانی از جبهه یمنی، ۶. تعیین دو رژیم ترانزیتی هرمز برای زمان جنگ و برای زمان صلح، ۷. اجازه دریانوردی آزاد به همه کشورها در زمان صلح به استثنای آمریکا و رژیم صهیونیستی، ۸. تقویت دیپلماسی عمومی بهره‌مندی راهبردی از همراهی افکار عمومی جهانی و منطقه‌ای با ایران، ۹. گذار از شعار وحدت به نظریه وحدت با محوریت دانشگاه‌ها و اندیشکده‌ها و شخصیت‌های معتبر داخلی، ۱۰. تقویت کارگزاران سیاسی و دیپلماتیک در داخل ایران.