ماجرای پناهندگی ۵ بازیکن تیم ملی فوتبال زنان

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

فدراسیون فوتبال که می‌خواست فوتبال زنان صرفا در ویترین آسیا حضور داشته باشد، حتی برای اعزام تیم به استرالیا برای شرکت در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶ مقدمات سفر ایده‌آل را فراهم نکرد تا این تیم با پروازی ۴۰ ساعته در شرایطی که اکثر پروازها در شرایط تعلیق قرار دارند به آن سوی دنیا برسد.

معلوم بود که تیم ملی فوتبال زنان در آسیا آن هم در گروهی دشوار مقابل تیم‌هایی قدرتمند چون کره جنوبی، استرالیا و فیلیپین حرفی برای گفتن ندارد چون این تیم با تدارک اندک، در حد صفر، راهی رقابت‌ها شد. بعد از اعتراضات دی‌ماه، فدراسیون فوتبال اعلام کرد که بازی‌های تدارکاتی در نظر گرفته شده برای این تیم لغو شده و فدراسیون در تلاش است حداقل یکی دو دیدار تدارکاتی قبل از مسابقات برای آنها ترتیب دهد. اما مشخص بود در شرایطی که تمام نگرانی فدراسیون فوتبال گرفتن ویزای آمریکا برای بازیکنان و هیات همراهش در جام جهانی فوتبال مردان است، کمتر توجهی به تیم ملی فوتبال زنان خواهد شد.

در نهایت این تیم با سه شکست از دور رقابت‌ها حذف شد. اما همه‌چیز به داخل مستطیل سبز و مسائل فنی و پشتیبانی، محدود نشد. بازیکنان در اولین دیدار مقابل کره جنوبی سرود ملی نخواندند و یکی از مجریان صداوسیما این حرکت را همراهی با دشمن دانست و خواستار برخورد با آنها شد؛ گرچه بازیکنان در دیدارهای دوم و سوم سرود خواندند و احترام نظامی گذاشتند. با این اوصاف، بعد از حذف تیم ملی از جام ملت‌های آسیا، خبرهایی مبنی بر پناهندگی پنج بازیکن تیم ملی منتشر شد. فریده شجاعی، نایب‌رئیس زنان فدراسیون، هم عصر دوشنبه در این باره گفت: «همه ما در لابی بودیم و فکر می‌کنم این افراد از در پشتی هتل با پلیس خارج شده‌اند. ما با سفارت، فدراسیون فوتبال، وزارت امور خارجه و هر جایی که ممکن باشد ارتباط گرفته‌ایم تا ببینیم چه می‌شود. حتی با خانواده‌های این ۵ بازیکن هم صحبت کرده‌ایم‌.»

این در حالی است که مدتی پیش از اعزام تیم به مسابقات در استرالیا، دو بازیکن از حضور در تیم ملی کناره‌گیری کردند و حالا به نظر می‌رسد اوضاع برای فوتبال زنان آشفته شده است. بر اساس اعلام برخی منابع، زهرا قنبری کاپیتان تیم ملی، عاطفه رمضانی کاپیتان تیم فوتبال خاتون بم، مونا حمودی و زهرا سربانی و فاطمه پسندیده، بازیکنانی هستند که اردو و هتل تیم ملی را ترک کرده و خود را به پلیس استرالیا برای اعلام پناهندگی معرفی کرده‌اند.

در ادامه این ماجرا، دونالد ترامپ در اظهاراتی مداخله‌جویانه در صفحه تروث سوشال خود نوشت: «استرالیا با اجازه دادن به بازگرداندن تیم ملی فوتبال زنان ایران به ایران، جبران‌ناپذیرترین اشتباه انسانی را مرتکب می‌شود، از نخست‌وزیر استرالیا می‌خواهم که به بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران پناهندگی بدهد. اگر شما ندهید، آمریکا آن‌ها را خواهد پذیرفت.» فدراسیون فوتبال هم بلافاصله با انتشار بیانیه‌ای جواب ترامپ را داد و نوشت: «با توجه به اظهارات ناشیانه اخیر رئیس‌جمهور آمریکا درباره اعضای تیم ملی فوتبال زنان، این فدراسیون از مقامات بین‌المللی فوتبال می‌خواهد که ضمن توجه به‌ویژه به اظهارات مداخله‌آمیز مستقیم سیاسی رئیس‌جمهور آمریکا در امور فوتبال که مصداقی روشن بر دخالت عیان سیاست در امور فوتبال بوده با ورود فوری به این رویه جلوگیری کنند. رویه رفتاری عنادآمیز و کنش‌های عملی خصمانه در همه ماه‌های اخیر نسبت به تیم ملی بزرگسالان کشورمان که با افتخار به جام جهانی صعود کرده، در کنار تجاوزات آشکار نظامی به استادیوم‌های ورزشی این مرز و بوم وقتی با بررسی اظهارنظر بچه‌گانه امروز در بحث پناهندگی اعضای تیم ملی فوتبال زنان در یک بستر بررسی می‌شود، بی‌شک دورنمایی مثبت بر برگزاری جام جهانی را متصور نمی‌سازد.»

در سال‌های گذشته هم بعضا شاهد مهاجرت یا پناهندگی تعدادی از ورزشکاران رشته‌های انفرادی بودیم؛ موضوعی که با هشدار تعدادی از کارشناسان و حتی مسئولان برای توجه بیشتر به ورزشکاران برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی همراه شد. بدیهی است که در چنین وضعیتی، صحبت‌های قهری تعدادی از مجریان، نمی‌تواند راهگشا باشد و چه‌بسا باعث بدتر شدن شرایط شود. در یکی از آخرین نمونه‌های آن می‌توان به صحبت‌های بحث‌برانگیز مجری تلویزیونی علیه سروش رفیعی بعد از مصاحبه‌اش در همدردی با مردم پس از سوگ جمعی دی‌ماه اشاره کرد. احتمالا فوتبال زنان هم از این قاعده مستثنی نخواهد بود و تاوان سنگینی در انتظار این رشته که تازه در مسیر رشد و پیشرفت است، خواهد بود.

آن هم در شرایطی که مسئولان فدراسیون فوتبال، در سال‌های اخیر آن‌طور که باید، به فوتبال زنان توجه نداشتند و احتمالا بخش زیادی از همین وضعیت هم به دلیل فشار فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا بوده است و البته آنچه برگرفته از افکار عمومی بود. وضعیت کلی این رشته در بین زنان و در شهرهای مختلف نشان می‌دهد کمترین توجه در بین رشته‌های تیمی زنان به فوتبال تعلق می‌گیرد. از سویی فوتبال زنان نیازمند حضور و مدیریت افرادی است که بتوانند به پیشرفت این رشته کمک کنند؛ نه فعالیت افرادی چون فریده شجاعی که یکی از منفعل‌ترین مدیران فدراسیون است و همراه تیم هم به استرالیا اعزام شد.

آخرین اخبار ورزش را از طریق این لینک پیگیری کنید.