حافظه تصویری شادی‌های کودکانه چند نسل

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

محمود کلاری، مدیر فیلمبرداری، در یادداشتی اختصاصی برای شرق نوشت: خداحافظی با اکبر عبدی وداع با بخشی از دوران بی‌تکرار کودکی‌مان شد، روزی که غبار اندوهبار رفتن اکبر عبدی بر دل نسل‌های مختلف نشست،  فهمیدیم بخشی از کودکیِ جمعی‌مان خاموش شده است. برای من که در سال‌های سخت آغازین انقلاب و روزهای تلخ جنگ، پشت دوربینِ فیلم‌های مادر، دلشدگان و ای ایران با او بودم این فقدان معنایی فراتر از نبود یک بازیگر دارد. آن روزها با وجود کمبودها و اضطراب‌ها، ما خوش‌بین‌تر از امروز بودیم، انگار امید را از چشم‌های معصوم و صورت کودکانه‌اش قرض می‌گرفتیم و جهان ساده روزگار کودکی‌مان را با شیفتگی و‌ نوستالژی به خاطر می‌سپردیم و زنده نگه می‌داشتیم.

اکبر عبدی فقط یک هنرمند نبود، او حافظه تصویری شادی‌های کودکانه چند نسل از یک ملت بود؛ خنده‌هایش، شیطنت‌هایش، و آن معصومیتِ بی‌دریغ، برای چند نسل‌ نقش پناهگاهی داشت که می‌شد برای لحظه‌ای در آن پنهان شد و از سنگینی جهان بیرون فاصله گرفت.

حالا با رفتنش، انگار بخشی از آن شادی‌های کودکانه در سکوت فرو رفته، اما معجزه سینما همین است که خاطرات را زنده و پایدار نگه می‌دارد و به جاودانگی تبدیل می‌کند،  لحظه‌هایی که از نقش‌هایش با او و باورهایش باور کردیم و کودکانه‌ با او بازی کردیم انگار که همه این لحظات همچنان زنده‌اند، چه ازاین ماندگارتر.