ابوالقاسم ایرانی در بیمارستان بستری شد

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ابوالقاسم ایرانی، شاعر و روزنامه‌نگار باسابقه که در دهه چهل نخستین شعرهایش را منتشر کرد، به دلیل عارضه قلبی در بیمارستان بستری شده است. ایرانی در سال ۱۳۲۶ در شیراز متولد شد اما سپس ساکن بوشهر شد. او در خانواده‌ای فرهنگی که اصالتا شیرازی هستند به دنیا آمد و از نوادگان لطفعلی‌خان زند است. تحصیلات ابتدایی و متوسطه‌اش را در بوشهر گذراند و در دبیرستان سعادت این شهر که منوچهر آتشی یکی از معلمانش بود تحصیل کرد. در این دوره او دورادور و به واسطه نامه‌نگاری با احمد شاملو آشنا شد و پس از قبولی در دانشگاه تهران به همراه منوچهر آتشی به مجله «فردوسی» رفت و از نزدیک با شاملو ارتباط برقرار کرد و شعرهایی در «فردوسی» منتشر کرد. در سال‌های دهه چهل ایرانی شعرهایش را در نشریاتی دیگر هم منتشر کرد و همچنین با «کتاب هفته» شاملو هم همکاری‌هایی از جمله در زمینه آیین‌های فولکلور جنوب ایران داشت.

ایرانی نخست در رشته پزشکی پذیرفته شد اما در اواخر دهه چهل و در زمانی که سرکوب ساواک شدت گرفته بود مجبور به ترک ایران شد و از دانشگاه اخراج شد. پس از بازگشت به ایران در سال 53، او این‌بار برای تحصیل در رشته حقوق وارد دانشگاه شد. در همین زمان او به روزنامه «آیندگان» رفت و در آنجا به فعالیت پرداخت. ایرانی چند روزنامه و نشریه هم در بوشهر منتشر کرد که یکی از آنها «صدای بوشهر» بود. او چند سال پیش در گفت‌وگویی با ایبنا درباره انتشار نشریه در بوشهر گفته بود: «ما هیچ تریبونی در بوشهر نداشتیم. اگر تاریخ مطبوعات را مطالعه کنید، متوجه می‌شوید که بوشهر از نخستین شهرهایی بود که بعد از مشروطیت صاحب چاپخانه شد، آن هم نه چاپ سنگی، بلکه چاپ مدرن. از این رو ما در بوشهر مطبوعات را داشتیم. این رسانه‌ها تا جریان 28 مرداد هم در بوشهر فعالیت می‌کردند اما به یکباره توقیف شدند و همین باعث شده بود تا من احساس کنم که ما به یک رسانه نیاز داریم. موقعی که من نخستین شماره صدای بوشهر را بیرون آوردم فکر می‌کنم 32 سال بود که بوشهر هیچ نشریه‌ای نداشت».

«جاده تا آنجا که ایستاده‌ای می‌آید» عنوان مجموعه‌ای از اشعار ایرانی است که توسط نشر نگاه منتشر شده است. پیش ازانقلاب نیز ایرانی دفتر شعر «زنجیر تا ابد» را آماده انتشار کرد که ساواک مانع پخش آن شد. کتاب «ابوالقاسم ایرانی: شاعر شعرهای دریایی» نوشته عبدالرضا قنبری نیز چند سال پیش به چاپ رسید و در آن  شعرهای ایرانی مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. ابوالقاسم ایرانی با وجود بیماری همچنان به فعالیت‌های ادبی و فرهنگی مشغول است و به عنوان یکی از شاعران شناخته شده شعر جنوب به شمار می‌رود.

«موج دریا» یکی از شعرهای ایرانی است که فضای جنوب به خوبی در آن نمایان است:

دیوار بلند موج

چون تازیانه ای بر سر

کف بر لب

قرار از کف ساحل ربوده

تا در جشنی از شکوه

در هم آمیزند

که زندگی دریا

با تلاطم امواج، معنا می شود

آنگاه که چون کوهی بلند و سرفراز

نعره می کشد

و چون اسبی رهوار می تازد،

زنده ای که جان می دهد

و جان می ستاند

هیولائی که نبودنش

مرگ دریاست

و هرچه در آنست

ماهی و ماهیگیر.

هستی بخشی که

با باد و گرمی خورشید

به وجد می آید و می تازد

تا در دورترین نقطه ی زمین

به صخره و جنگل بیامیزد

به نشانه ی عشقی

ابدی و ماندگار.