بیانیه گردهمایی مدیران خانه توسعه روستا و عشایر

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

‌گردهمایی مدیران خانه توسعه روستا و عشایر مهرماه ۱۴۰۵ در اصفهان برگزار شد. در پایان این گردهمایی بیانیه‌ای صادر شد که متن آن در ادامه می‌آید: ما مدیران، کارشناسان و فعالان خانه توسعه روستاهای ایران، با اعتقاد به اینکه روستا مسئله ایران نیست، بلکه بخشی از راه‌حل توسعه ایران است، بر ضرورت تغییر اساسی در نگاه به توسعه روستایی تأکید می‌کنیم. روستا نباید صرفا محل اجرای پروژه‌های عمرانی، توزیع تسهیلات و دریافت کمک‌های دولتی تلقی شود. روستا باید به کانون تولید، اشتغال، سرمایه‌گذاری و ثروت‌آفرینی تبدیل شود. بر همین اساس، درخواست مشخص ما از دولت محترم این است:

۱. هر روستا، یک «مرکز ثروت‌آفرینی»

برای هر روستا بر مبنای مزیت‌های واقعی آن، یک برنامه سه‌ساله توسعه اقتصادی و ثروت‌آفرینی تدوین شود. در هر روستا یک یا دو موتور اصلی اقتصادی، متناسب با ظرفیت محلی، از جمله کشاورزی، دامداری، صنایع تبدیلی، گردشگری، صنایع‌دستی، گیاهان دارویی، شیلات، معدن، انرژی‌های تجدیدپذیر یا خدمات جدید انتخاب و توسعه داده شود. هدف نهایی برنامه باید افزایش درآمد واقعی خانوار، ایجاد اشتغال پایدار و کاهش مهاجرت اقتصادی اجباری باشد.

2. هر دهیار، یک «مدیر پروژه توسعه روستا»

از دولت درخواست می‌کنیم نقش دهیار از مدیریت صرف امور جاری و عمرانی به مدیریت پروژه توسعه روستا ارتقا یابد. دهیار با همراهی شورای اسلامی، کارآفرینان، تولیدکنندگان، جوانان، زنان فعال و متخصصان، مسئول هماهنگی برنامه توسعه اقتصادی روستا باشد. عملکرد دهیار علاوه بر شاخص‌های خدماتی و عمرانی، با پنج شاخص توسعه‌ای نیز سنجیده شود: افزایش درآمد، ایجاد شغل پایدار، جذب سرمایه، افزایش فروش محصولات و رفع موانع سرمایه‌گذاری.

3. تشکیل «تیم توسعه روستا»

هیچ دهیاری نمی‌تواند به‌تنهایی متخصص اقتصاد، کشاورزی، صنعت، بازار و سرمایه‌گذاری باشد. بنابراین باید برای هر روستای هدف، یک تیم توسعه روستا در کنار دهیار تشکیل شود و دستگاه‌های تخصصی شهرستان موظف به ارائه پشتیبانی فنی و اطلاعاتی به این تیم باشند.

4. دولت به‌ جای تصدی‌گری، قفل‌ها را باز کند

درخواست اصلی ما الزاما افزایش بودجه دولتی نیست. از دولت می‌خواهیم موانع مجوز، زمین، تأمین مالی، وثیقه بانکی، آب، برق، اینترنت، راه، بازار و سرمایه‌گذاری را از مسیر توسعه روستا بردارد. برای پروژه‌های توسعه روستایی یک پنجره واحد ایجاد و هر پرونده در یک مهلت مشخص، ترجیحا حداکثر ۳۰ روز، تعیین تکلیف شود.

5. ایجاد سازوکار ضمانت سرمایه‌گذاری روستایی

به‌ جای توزیع گسترده تسهیلات ارزان‌قیمت، سازوکاری برای ضمانت پروژه‌های اقتصادی دارای بازار و توجیه مناسب ایجاد شود. هدف آن باشد که: هر یک تومان منابع حمایتی دولت، حداقل سه تومان منابع بانکی، مردمی و بخش خصوصی را به حرکت درآورد. روستا زمانی توسعه می‌یابد که سرمایه به روستا وارد شود، نه آنکه اقتصاد روستا برای همیشه وابسته به بودجه دولت باقی بماند.

6. اجرای فوری «طرح ۱۰۰ روستای ثروت‌آفرین»

پیشنهاد می‌کنیم دولت با همکاری خانه توسعه روستاهای ایران، اجرای آزمایشی این الگو را از صد روستا در ۱۰ استان آغاز کند. در ابتدای طرح، خط پایه هر روستا شامل درآمد، اشتغال، مهاجرت، سرمایه‌گذاری، تولید، فروش و زیرساخت ثبت شود. برای هر روستا سه مانع اصلی شناسایی و یک یا دو موتور اقتصادی تعیین شود. پس از ۱۲ ماه نتایج به‌صورت شفاف اندازه‌گیری و منتشر شود و در صورت موفقیت، طرح به هزار روستا و سپس ۱۰ هزار روستا گسترش یابد.

7. مشارکت واقعی نهادهای مردم‌نهاد

از دولت می‌خواهیم سازمان‌های مردم‌نهاد را نه دریافت‌کننده کمک، بلکه شریک توسعه بداند. خانه توسعه روستاهای ایران آمادگی دارد به‌عنوان یک نهاد مردم‌نهاد، در شناسایی موانع، طراحی مدل‌های توسعه، آموزش مدیران محلی، جذب ظرفیت بخش خصوصی، اجرای پایلوت و ارزیابی نتایج با دولت همکاری کند.

مطالبه نهایی ما

ما از دولت نمی‌خواهیم که خود، متولی همه فعالیت‌های اقتصادی روستا شود. از دولت می‌خواهیم راه را باز کند، موانع را بردارد، اختیار لازم را به مدیریت محلی بدهد، سرمایه‌گذاری بخش خصوصی را تسهیل کند، دهیاران را برای مدیریت توسعه توانمند سازد و نتیجه را با درآمد و اشتغال مردم اندازه‌گیری کند.

ما پیشنهاد می‌کنیم این سیاست در یک جمله به یک برنامه ملی تبدیل شود: هر روستا، یک مرکز ثروت‌آفرینی، هر دهیار، یک مدیر پروژه توسعه، هر مزیت محلی، یک فرصت سرمایه‌گذاری و هر روستایی، یک شریک توسعه.

خانه توسعه روستاهای ایران آمادگی دارد با همکاری دولت، مردم، دانشگاه‌ها، کارآفرینان و بخش خصوصی، اجرای این الگو را از همین امروز آغاز کند.

روستای ثروتمند، ایران ثروتمند.