رویا اکبرپور هنوز پیدا نشده

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

رویا اکبرپور، زن ۳۰ ساله‌ای که اول مرداد با لباس خانگی و بدون تلفن همراه و کارت بانکی از خانه خارج شده بود، هنوز به خانه بازنگشته و هیچ سرنخی از سرنوشتش در دست نیست. در حالی که مادرش هر روز برای یافتن او تمام شهر را می‌گردد، دو مرد مظنون به آدم‌ربایی با قید وثیقه آزاد شده‌اند. یکی از آنها سابقه آدم‌ربایی داشته و به گفته وکیل پرونده، سال گذشته دوران محکومیتش هم به پایان رسیده است. حالا با گذشت نزدیک به دو ماه، خانواده رویا همچنان در انتظار خبری از او هستند.

همه جا را گشتم

مادر رویا اکبرپور می‌گوید: «با وجود جست‌وجوی هر روزه در نقاط مختلف شهر، هنوز هیچ خبری از دخترش ندارد». او از بازارها و مسافرخانه‌ها گرفته تا مکان‌هایی که به افراد بی‌سرپناه خدمات می‌دهند، همه‌جا را جست‌وجو کرده، اما تلاش‌هایش تاکنون نتیجه‌ای نداشته است.

این مادر درباره وضعیت دو مردی که به گفته خودش به ناپدید شدن دخترش مرتبط هستند، می‌گوید: «هر دو با قید وثیقه آزاد شده‌اند».

در حالی که خانواده رویا همچنان در خیابان‌ها به دنبال این دختر ۳۰ ساله می‌گردند و پاسخی درباره سرنوشتش دریافت نکرده‌اند، مادر رویا می‌گوید: «برای پیگیری وضعیت پرونده بارها به اداره آگاهی، دادگاه و بخش حفاظت مراجعه کرده و حتی از طریق سامانه ۱۹۷ نیز موضوع را پیگیری کردم، اما این مراجعات نتیجه‌ای نداشته‌اند».

مادر رویا همچنین مدعی است که پرونده دخترش ابتدا با عنوان آدم‌ربایی پیگیری می‌شد، اما بعدا عنوان آن به مفقودی تغییر کرده است. تغییری که به باور او، باعث شده پیگیری‌ها درباره سرنوشت دخترش کم‌رنگ‌تر شود.

این مادر اضافه می‌کند: «با گذشت حدود دو ماه از ناپدید شدن دخترم هنوز نتوانسته بودم تصاویر مورد نظر را دریافت کنم. سرانجام شخصا و پس از مراجعات مکرر، با مراجعه به محل و پیگیری از مسئولان مربوطه، موفق شدم تصاویری از محدوده طرح ترافیک ارتش به دست آورم، اما تصاویر دریافتی اطلاعاتی درباره سرنوشت رویا در اختیارم قرار نداد».

هر دو مظنون با قید وثیقه آزاد شدند

حامد کدیور، وکیل پرونده در مورد نبود سرنخ‌های کافی برای پیدا کردن رویا، به «شرق» توضیح می‌دهد: «با گذشت این مدت، هنوز هیچ سرنخی از رویا در دست نیست. دو نفری که به آدم‌ربایی مظنون بودند، در حال حاضر هر دو با قید وثیقه آزاد هستند. حتی یکی از آن‌ها سابقه پرونده‌ای مشابه داشته، چند سالی را به همین دلیل در زندان گذرانده و تازه سال گذشته آزاد شده است. با وجود این مسائل، هر دو نفر اکنون آزاد هستند و خانواده رویا همچنان در انتظار روشن شدن حقیقت هستند. نکته نگران‌کننده این است که در حال حاضر، هیچ سرنخ مشخصی در این پرونده وجود ندارد و تنها موارد قابل‌توجه، گفته‌های متناقض همین دو نفر است. تناقض‌هایی که به نظر می‌رسد در روند پیگیری پرونده آن‌طور که باید، مورد توجه قرار نگرفته‌اند. از سوی دیگر، این پرسش جدی مطرح است که اگر پیگیری‌ها و بررسی‌ها از همان روزهای نخست با دقت و جدیت بیشتری انجام می‌شد، آیا امروز می‌توانستیم سرنخ‌های بیشتری در اختیار داشته باشیم؟ برای مثال، رویا در همان روز به کلانتری برده شده بود، اما پس از آن ناپدید شد. همین موضوع می‌توانست یکی از نقاط مهم برای بررسی دقیق‌تر و پیگیری جدی‌تر باشد. شاید اگر از همان ابتدا این اتفاق به‌طور کامل بررسی می‌شد، امروز وضعیت پرونده متفاوت بود و دست‌کم اطلاعات بیشتری درباره سرنوشت رویا داشتیم. مادر رویا هر روز، از صبح تا شب، تمام شهر را به دنبال دخترش می‌گردد. او حتی به مراکز توزیع سرنگ برای زنان مصرف‌کننده، بیمارستان‌ها، گرمخانه‌ها، بیمارستان و هر جایی که احتمال می‌دهد بتواند خبری از دخترش پیدا کند، سر می‌زند. او هیچ تلاشی را برای یافتن رویا دریغ نمی‌کند، اما با وجود تمام این جست‌وجوها، هنوز هیچ خبری از دخترش نیست. رویا همچنان ناپدید است، مادرش هر روز به جست‌وجو ادامه می‌دهد و خانواده‌اش در انتظار پاسخی هستند که هنوز به دست نیامده است. در حال حاضر، نه سرنخ روشنی از سرنوشت رویا وجود دارد و نه پاسخی قانع‌کننده برای پرسش‌های بی‌شمار این پرونده. آنچه باقی مانده، اظهارات متناقض دو مردی است که با قید وثیقه آزاد هستند و خانواده‌ای که همچنان چشم‌انتظار روشن شدن حقیقت است».