چه کسانی باندهای توزیع هروئین ۶۲ سال پیش را تشکیل می دادند؟

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

آقای سرهنگ معین گفت: اکثر اعضای باندهای خارجی لبنانی هستند که وارد ایران می‌شوند... معتادین به هروئین دو دسته هستند: دسته اول از طبقه اعیان هستند که در مجالس رقص و تفریح هروئین استعمال می‌کنند و دسته دوم اشخاص بی‌بضاعت هستند که ابتدا توسط اعضای باند هروئین معتاد می‌شوند و پس از اعتیاد در اختیار باند قرار می‌گیرند.

نگاهی به آرشیو روزنامه کیهان در تیرماه ۱۳۴۳، پرده از حقیقتی تکان‌دهنده در تهرانِ آن دوران برمی‌دارد. در شهری که آن زمان دو میلیون و ۳۰۰ هزار نفر جمعیت داشت، ۱۵ هزار نفر درگیر اعتیاد بودند که اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها را جوانان ۲۰ تا ۲۵ ساله تشکیل می‌دادند. این گزارش که حاصل مصاحبه با مسئولان وقت اداره مبارزه با مواد مخدر است، وضعیت تهران را در حال گذار از «تریاک» به «هروئین» توصیف می‌کند؛ دورانی که مقامات از آن به عنوان «عصر تبدیل اعتیاد» یاد می‌کردند.

طبق آمار رسمی، مصرف روزانه هروئین در تهرانِ سال ۴۳ حدود ۷ کیلوگرم برآورد می‌شد. بخش قابل‌توجهی از این مواد توسط باندهای سازمان‌یافته (که بسیاری از آن‌ها اعضای باندهای خارجی از جمله لبنانی‌ها بودند) وارد کشور می‌شد و مابقی در لابراتوارهای مخفی در سطح شهر تولید می‌گردید. بازپرس شعبه ۴۲ مبارزه با مواد مخدر در آن زمان با گلایه از عادی شدن کشفِ پیاپی کارگاه‌های هروئین‌سازی برای ماموران، هشدار داده بود که تنها راه نجات جامعه، اجرای حکم اعدام برای مروجین و سازندگان اصلی این «گرد سفید» است.

گزارش از روش‌های پیچیده پخش مواد پرده برمی‌دارد؛ از باند مشهور «دختران جوراب‌سیاه» که رابطان اصلی بین قاچاقچیان و دانش‌آموزان بودند تا شگردهای عجیب در کاباره‌ها و مجالس رقص که در آن، هروئین به شیوه‌های غیرمتعارف در اختیار مشتریان قرار می‌گرفت. در بخشی از این گزارش آمده است: «گاه رقاصه‌ها مقدار مصرفی را پشت گوش خود می‌مالیدند تا مشتری هنگام رقص آن را استعمال کند.»