|

هیچ‌گاه غروب نكردی

سیدحسین مهرآوران

1- واکسیناسیون دو درصد از جمعیت کشور در مقایسه با آمار تا ۵۱درصدی از میزان واکسیناسیون در برخی کشورهای منطقه، نشانگر کندی غیر قابل پذیرش روند واکسیناسیون کشوری است. این مسئله در کنار جان‌باختن بیش از ۷۷ هزار شهروند -‌طبق آمارهای رسمی- در نتیجه کووید۱۹، حکایت از مدیریت نادرست بهداشت و درمان در اتخاذ استراتژی‌های صحیح بهداشتی جهت کنترل کانون‌های عفونت، پیشگیری از انتشار و مدیریت حضور در اجتماعات و عرصه‌های عمومی دارد. برخی اخبار امیدبخش مرتبط با روند تولید واکسن‌های داخلی به گمان نگارنده از علل اصلی تعلل در تأمین هرچه زودتر و توزیع واکسن‌های معتبر جهانی بوده‌ است. وقتی به باور برخی مسئولان بهداشت و درمان، گذشته از تأمین نیاز داخلی، کشور توانایی صادرات واکسن کووید۱۹ را در زمانی کوتاه پیدا خواهد کرد چه نیازی به پیگیری جدی‌تر دست‌کم تأمین واکسن از سبد کوواکس ؟! این نگرش و باور کلان بهداشتی در مواجهه با حقیقت موج چهارم کرونا و آسیب‌های انسانی و اقتصادی ناشی از آن رفته‌رفته رنگ باخت تا آنجا که این روزها تحرکات جدی‌تری را در امر تأمین و توزیع واکسن‌های کرونا در کشور شاهد هستیم. کوشش‌هایی که می‌بایست زودتر از اینها شاهد آن باشیم و البته هنوز کافی نیست.

2- کمتر از یک ماه تا زمان انتخابات سیزدهمین دوره ریاست‌جمهوری باقی است. از فرجه هشت سال ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد با مختصات ویژه مرتبط با آن در ۲۴ سال گذشته که بگذریم، در سال‌های باقی‌مانده، شکاف و تعارض نگاه اصولگرایانه و اصلاح‌طلبانه در مدیریت کشور، نحوه حضور منطقه‌ای و تعامل با قدرت‌های جهانی به چالشی فرساینده بدل شده است. مسئله‌ای که به عدم پذیرش سهم تقصیر هریک از دو جریان عمده سیاسی کشور از تبعات راهبردها و نتایج حاصل از آنها در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی منجر شده است. ادامه این تعارض نگاه مدیریتی با شرایط فعلی حاکم بر کشور، اقتصاد نابسامان، زیست‌بوم رو به زوال و شکاف‌های جدی طبقات برخوردار/نیازمند، شکاف‌های فرهنگی برای کشور ناممکن و شاید برای تداوم یکپارچگی سرزمینی آن فاجعه‌بار باشد. اتخاذ تصمیمات سرنوشت‌ساز و جدی سیاسی و اجتماعی به نظر جز از مسیر مواجهه مستقیم جریان‌های تصمیم‌ساز با «واقعیات عینی» در شاکله حاکمیت یکپارچه سیاسی به سهولت ممکن نیست. از این دریچه شاید خروجی انتخابات پیش‌رو با وجود حضور کمتر چشمگیر سلایق متفاوت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی منجر به گشودگی برخی گره‌های کور بعضا چندین‌دهه‌ای در حل معضل اختیارات-مسئولیت‌ها و برخی مناقشات مرتبط در عرصه‌های اجرائی کشور باشد. 3- تجمع خانواده‌های جان‌باختگان پرواز ۷۵۲ در مقابل سازمان قضائی نیروهای مسلح در اعتراض به روند دادرسی و نحوه ابلاغ قرار نهایی، 17 ماه بعد از فاجعه سقوط، مسئله دیگری است که شایسته رسیدگی و توجه جدی است. خانواده‌هایی در نتیجه این فاجعه داغ‌دار و همچنان منتظر شفافیت و عدالت‌اند و گام‌های برداشته‌شده و گزارش نهایی تبیین‌کننده پاسخ پرسش‌هایی همچون ترتیب بازبودن حریم هوایی در شب فاجعه، سلسله تصمیم‌گیری‌های منجر به واکنش پدافند به هواپیمای غیرنظامی و افراد مسئول بر مبنای مجموعه کامل مستندات و مشروح مکالمات برج مراقبت با کادر پرواز هواپیمای اوکراینی نیست. اقناع افکار عمومی و خانواده‌های تا ابد سوگوار جز از مسیر شفافیت بیشتر و ارائه ادله مبتنی بر شواهد کامل‌تر دشوار است. ری‌را! سال‌گشت طلوعِ بی‌حضور لبخندت را در دوم خرداد دیگربار با رنجی مضاعف به تماشا خواهیم نشست؛ اما، آیا مگر تو و آن دیگر کودکان بی‌پناه آن پرواز هیچ‌گاه برایمان غروب کرده‌اید؟ مگر نه این است که گویی ما با آن پرواز سقوط کرده‌ایم و هر روز با هر خبر درباره آن پرواز دوباره سقوط می‌کنیم؟ صفحات خبری و رسانه‌های جمعی هر بار با تکرار لبخندتان بیدارمان می‌کند؛ بیدار تا از یاد نبریم فردایی را که به ری‌راهای این سرزمین همواره مدیونیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.