|

خوشحالی آن چهره شیرین و بشاش را فراموش نمی‌کنم

نادر فوقانی . عکاس

آشنایی من با حسین ملکی به سال 1373 و فیلم «خط آتش» به کارگردانی زنده‌یاد علی سجادی‌حسینی برمی‌گردد و فرا‌گرفتن کلی تجربه پخته‌شده از سوی فیلم‌برداری که سال‌های سال عکاس بوده و فیلم‌های درخورتوجهی را عکاسی کرده است. حسین ملکی به‌جز عکاسی، سال‌ها بازیگری را تجربه کرده و به حسین آرتیست معروف بوده است؛ آرتیستی که با طنز خاص خود، ساعت‌ها دوستانش را به گوش‌دادن خاطرات شیرینش از سینما مجاب می‌کرد و اگر در روز‌ها یا سال‌ها بعد دوباره آنها را از زبان او می‌شنیدی، انگار دیروز اتفاق افتاده و باز جذاب بود. سال‌ها قبل در یکی از دوره‌های جشن خانه سینما با هم حضور داشتیم. هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم شادی او و خوشحالی‌ای را که برای همکارانش که روی سن می‌رفتند و تقدیر می‌شدند؛ آن‌هم در سینمایی که متأسفانه در هر صنف معمولا کسی از پیشرفت همکارش خوشحال نمی‌شود و انرژی نمی‌گیرد. روبه‌روی لنز من خیلی از آدم‌های هنرمند و دارای جایگاه خاص قرار گرفته‌اند، ولی درصد کمی از این دوستان به جایگاه حقیقی انسان‌بودن رسیده‌اند و به معنای واقعی فضیلت هنرمند‌بودن را به خوبی درک کرده‌اند. حسین ملکی یکی از این انسان‌های والا بود و ای‌کاش می‌توانستم از کلمه «است» به‌جای «بود» استفاده کنم. انسانی خوش‌قلب، مهربان، بدون کینه و دارای نگاه. به نظر من جای خالی او در سینما هرگز پر نخواهد شد و سال‌های سال اسم او بر سر زبان‌های اهالی سینما جاری است و خاطرات او سینه به سینه بازگو خواهد شد. او عاشق فیلم‌برداری بود و به‌راحتی در سینمای بی‌رحم، سال‌ها این فیلم‌بردار کهنه‌کار را کنار گذاشتند و یکی از دلایل بیماری و تاب‌نیاوردن ایشان، همین فکر و خیال‌های او بود و همیشه در درد‌دل‌هایش عنوان می‌کرد که ماحصل 60 سال زندگی هنری چه شد! البته بسیار کم از ایشان گله از روزگار را شنیده بودم و بیشتر سعی می‌کرد انرژی به گروه تزریق کند و به‌نوعی از خنده و شادی دیگران لذت می‌برد. ساعت‌ها اگر از محاسن، منش و بزرگی این انسان بدون ادعا و بی‌آلایش بگویم، باز حق مطلب ادا نمی‌شود و تنها دوستانی که با ایشان همکاری کرده‌اند، به خوبی سخنانم را متوجه و کاملا جای خالی او را حس می‌کنند. چقدر خوشحالم که در دو سال پیش در جشن انجمن عکاسان سینمای ایران از این هنرمند تقدیر ویژه‌ای به عمل آمد. هیچ‌گاه خوشحالی آن چهره شیرین و بشاش را فراموش نمی‌کنم. امیدوارم این حرفه و صنعت به اهالی خود روی بهتری نشان دهد و فرزندان خود را نبلعد. قدر و جایگاه پیش‌کسوتان این هنر را بدانیم و به احترام همه این عزیزان تکرار‌نشدنی بايستیم و کلاه از سر برداریم. می‌باید از صمیم قلب در حضور ایزد منان با صداقتی از جنس حسین ملکی آرزوی عاقبت‌بخیری برای یکدیگر کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.