|

عبور از سال سخت

الهام فخاری-عضو شورای شهر تهران

انگار همه چیز تندتر و همه جا شلوغ‌تر می‌شود. رفت‌وآمدها بیشتر و سیاهه کارها فشرده‌تر است. با اینکه سالی که گذشت، سال کرونایی بود، باز هم فشردگی‌ها و تندشدن‌های اسفند در شهر هست. درختان جوانه‌ زده‌اند و شاخه‌ها پرشکوفه شده‌اند. جهان بی‌درنگ راه خود را می‌پوید و زمان می‌گذرد، بدون ‌آنکه چاره‌ای برای بسیاری از درد و رنج‌ها، از‌دست‌دادن‌ها، بی‌قراری‌ها یا تنهایی‌ها باشد. رویش از خاک سرد و درخشش آفتاب نمایان‌کننده چیرگی هستی بر نیستی است و از‌این‌رو نوروز جشن بزرگ پاسداشت زندگی است که پویا و پرتوان بر خستگی‌ها، دل‌شکستگی‌ها و فرسودگی‌ها می‌جوشد و می‌روید و بالنده می‌شود. آیا پاسداری از نوروز تنها به گاه بهره‌مندی و برخورداری معنا داشته یا خود نوروز هوای تازه و راهی برای پایداری در برابر تاریکی و نداری و خمودگی بوده است؟ آیینی که چند هزار سال همه را در کنار یک سفره با نمادهایی از رستن، کامیابی و پیوستن آگاهانه گرد هم آورده، ستایش آفریدگار زندگی و زندگی را به پیش برده است. سال نو تنها با رفت‌و‌روب و فراهم‌‌سازی رنگ‌ و ‌آب نو نمی‌شود، بلکه آن تازگی باید در پردازش‌های ما ببالد و سر برکشد. جان و تن تازه‌کردن هم نمی‌شود، مگر درنگ و توجه به آنچه بر

دیگری/ دیگران می‌گذرد. سفره هفت‌سین در هر خانه پهن می‌شود؛ ولی نمادی است همگانی و گرد آن همسایه و هم‌محله و همشهری و هم‌میهن‌مان به آفتاب مهر دل بسته و درود می‌گویند. پس نوروز درنگ دارا و ندار، توانا و ناتوان، آهسته و پرشتاب و همه و همه آنانی است که به مهر باور دارند و از مهربانی بوستان‌های زندگی می‌پرورند. شاید این واژگان چنین انگاره‌ای پدید آورد که خیالی می‌نویسم؛ ولی چنین نیست. به قدر سال‌های زندگی‌ام نوروزهایی بسیار گوناگون تجربه کرده‌ام که هم تلخی بوده و هم شیرینی، هم با خویشان و هم تنها، جنگ بوده یا آشتی، هم چالش و فشار بوده و هم رویش و سازندگی و بهبود. این‌همه گوناگون ولی گویی نوروز‌بودن این آیین مانند تابش خورشید بر زمین خسته، همواره جان‌بخش بوده است. از دستان حنابسته‌ای که تخم‌مرغ‌های رنگی پوست‌پیازی را در دستان کودکانه ما گذاشت، دیگر نشانی جز سنگی بر آرامگاهی نیست و از عزیزانی که به شوق دیدارشان و مجلس‌ گرم‌کردن‌های آنها دید و بازدید رفته‌ایم، جز نامی و یادی نمانده است. با‌این‌همه آن جان نوشونده، آن پویایی رستن، رهایی از بند و بست‌های تلخی‌‌آفرین و آن نوروز‌بودن روزهای نو گویی جانی دیگر است که در کالبد فرسوده و روان رنجیده‌مان می‌تواند شوری دیگر برانگیزد و یاد رفتگان‌مان را گرامی بدارد. یک سال بسیار دشوار، سالی که بد بود و تاریک، گذشت و در آخرین روزهای اسفند کم‌توانی مردم برای فراهم‌کردن بایسته‌ها و گرفتاری در چنبره نیازها تلخی این سال را بیشتر می‌کند. با آگاهی از این تلخی و رنج ولی از نوروز می‌نویسم که امید روشنایی ما است؛ نوروزی که جنگ و یورش همسایگان یا فشارها و چالش‌ها هرگز از نوزایی و تابندگی آن نکاسته است. از نوروز می‌نویسم که گرمای امیدبخش مهر است؛ تابشی بر جان‌های خسته از مغاک مرگ و ناامیدی، از آیینی که ما را به یاری هم فرامی‌خواند، به در آتش افکندن پلیدی و ناپاکی و جشن مهربانی و باهم‌بودن در سراسر جهان است. گرچه تلخ‌کام، گرچه در چالش و فشار، به نوشدن در کنار هم و به یاری هم باور دارم و از جان برای آبادی و سربلندی ایران و شادکامی و بهروزی ایرانیان می‌کوشم. خجسته است نوروز، به شادباش ایران و به‌ پاس همدلی ایرانیان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.