|

درخت مهربان

سارا شعاعی-سرپرست و خواننده گروه موسیقی مارال

بزرگ بود و از اهالی امروز بود و با تمام افق‌های باز نسبت داشت و لحن آب و زمین را چه خوب می‌فهمید... جان‌مایه کلام خود را از سهراب سپهری وام می‌گیرم. تک درخت پیر و مهربان داستان زندگی من که زیر سایه‌اش فعالیت‌های هنری‌ام را در ایران آغاز کردم، یک سال است که دیگر در میان ما نیست. محمد امیرمظاهری به معنای واقعی کلمه بزرگ بود و در رویارویی با مسائل مختلف، بزرگوارانه‌ برخورد می‌کرد. در برابر افق‌های پیش‌روی جامعه، نگاهی پیشرو و امروزی داشت. این مورد را من می‌توانم گواهی بدهم. زمانی که در روزنامه «شرق»، در تب‌وتاب تدارک گروه موسیقی بودم و در ذهنم چالش‌های بسیار داشتم، با چند نفر در‌این‌باره صحبت کردم. یکی از آنها آقای امیرمظاهری بود. از آن روز به بعد، حمایت ایشان آغاز شد. نگاهی که مردی در میانه دهه هفتم زندگی، در حمایت از موسیقی بانوان داشت، برای من اعجاب‌انگیز بود. نیاز جامعه را خوب می‌شناخت. گذشته از آن، روحیه لوطی‌منشی محمد امیرمظاهری باعث شده بود تا دستی را که برای کمک به سویش دراز شده بود، بگیرد و از زمین بلند کند و روی صحنه تالار نیاوران بنشاند. به سرعت همین سطر آخر اتفاق افتاد. شاید به‌خاطر ویژگی حمایت‌گرایانه و بدون حساب و کتاب در خیر‌رساندن ایشان بود که او را به «درخت» تشبیه می‌کنم؛ درختی که سایه‌اش را از هیچ‌کس دریغ نکرد. گروه موسیقی مارال به خوانندگی سارا شعاعی روی بیلبوردها رفت و روی صحنه اجرا کرد. محمد امیرمظاهری رؤیای شیرین من را تعبیر کرد. راست گفته‌اند که انسان بیشتر از استعداد به حامی خوب نیاز دارد. من از این نعمت برخوردار شدم. فقط افسوس یک چیز را می‌خورم؛ اینکه نشد در زمان حیات ایشان، آن‌طور که باید و شاید، به ایشان ادای دِین کنم. به خیال خام من هم خطور نمی‌کرد که آن مرد خندان و سرزنده، این‌قدر ناغافل از پیش ما برود. به هر حال، شد آنچه نباید می‌شد. روزگار، حامی بزرگی را از ما دریغ کرد، اما نام نیک ایشان همچنان زنده است و تنها کاری که از دستم برمی‌آید این است که همه اجراها و قطعات‌مان را تقدیم ایشان کنم. گروه موسیقی مارال به‌مناسبت سالگرد آسمانی‌شدن محمد امیرمظاهری، آهنگی به‌نام «درخت» ساخته است که به روح بلند ایشان تقدیم می‌‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.