|

مروری بر پرونده مجید سالک‌محمودی

جنایت‌های سریالی به دلیل تنفر از زنان

قبل از هرچیز نگاهی به فهرست زیر بیندازید: سال ۵۹ جسد یک زن ۳۶ساله به نام اختر و دو فرزند ۱۱ و ۹ساله‌اش به نام‌های محمد و فرحناز کشف شد. تیر ۱۳۶۴، پاسگاه ژاندارمری آزادی تهران، از کشف جسد زنی که خفه شده بود و حدود ۲۵ تا ۳۰ سال داشت، خبر داد. یکم تیر ۱۳۶۴ پاسگاه ژاندارمری شریف‌آباد ورامین، در ابتدای جاده خاوران کشف جسد زنی ۲۸ساله را خبر داد. ۱۵ تیر ۱۳۶۴ جسد انیس، کارگر کارخانه، در جاده آستانه - رشت کشف شد. انیس ۳۵ سال داشت. ۲۹ تیر ۱۳۶۴، مأموران کلانتری جوادیه تهرانپارس، جسد زنی ۳۰ساله را در کیلومتر ۲۵ جاده آمل کشف کردند. ۵ مرداد ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری کن تهران، به جسد زنی به نام عشرت برخوردند. ۲ مهر ۱۳۶۴ مأموران پاسگاه ژاندارمری کرج جسد زنی ۵۵ساله به نام فاطمه را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی اعلام شد. ۲۸ مهر ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری «قریه ایلانجیق» اردبیل، جسد دختر ۱۷-۱۶ ساله‌ای را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی بود. ۱۴ آذر ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری بستان‌آباد جنازه یخ‌زده پسربچه‌ای را در کنار جاده و جسد زنی ۲۵ ساله به نام خدیجه را نیز در همان نزدیکی کشف کردند. ۲۸ آذر ۱۳۶۴ با کشف جسد کودک حدود ۹ ماهه‌ای در ساعت هشت صبح در نزدیکی امامزاده طاهر (کرج)، ماجرا به پلیس گزارش داده شد. اندکی بعد جسد منصوره مادر بچه نیز کشف شد. خفگی ناشی از فشردن گلو با طناب علت مرگ او تعیین شد. ۵ دی ۱۳۶۴ پلیس کلانتری ۱۳ خیابان امیرکبیر تهران، تحقیقات خود را برای یافتن سرنخ‌هایی از قتل زنی به نام خیرمقدم آغاز کرد. این زن با طنابی سفیدرنگ و نخی خفه شده بود. خیرمقدم ۳۵ ساله بود. ۱۷ دی ۱۳۶۴ جسد زنی ۲۵‌ساله در تاکستان کشف شد. نام او راضیه بود. ۱۸ دی ۱۳۶۴ پلیس کلانتری ۸ تهران رسیدگی به قتل زن ۴۰‌ساله‌ای به نام پروین را آغاز کرد. وی نیز خفه شده بود. ۲۵ دی ۱۳۶۴ ژاندارمری شریف‌آباد قزوین جسد زنی را در حوالی کندج یافت که به دلیل خفگی جان سپرده بود. تحقیقات بعدی بازپرس قتل حاکی از آن بود که این زن فاطمه نام داشته و در فروشگاه قدس تهران به کار مشغول بوده‌ است. فاطمه ساکن سعادت‌آباد تهران بود. ۲۸دی ۱۳۶۴ ژاندارمری تاکستان جسد زنی ۳۲ساله را کشف کرد. محبوبه معلم بود و خفه شده بود. ۳۰ دی ۱۳۶۴ در قریه نرجه تاکستان جسد زنی ۲۵ساله که به گزارش پزشک قانونی به علت خفگی جان سپرده بود، کشف شد. ۸ بهمن ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری شهرک قدس تهران در چهارراه میخ‌سازی خیابان پاک‌نژاد جسد زن ۲۹ساله‌ای را کشف کردند. علت مرگ وی خفگی اعلام شد. نام او ناهید و کارمند بیمارستان بود. ۱۱ بهمن ۱۳۶۴ جسد زنی ۴۵ ساله که با طناب سفیدرنگ یک‌متری خفه شده بود، در بستان‌آباد کشف شد. ۱۲ بهمن ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری کن تهران جسد زنی را کشف کردند که بر اثر خفگی جان سپرده بود. نام او قدوس بود. ۱۷ بهمن ۱۳۶۴ مأموران ژاندارمری اوین تهران جسد زنی حدود ۴۰ ساله را که با طناب سفیدرنگی خفه شده بود، یافتند. اینها فهرست جنایاتی است که یکی از مخوف‌ترین قاتلان سریالی ایران انجام داده است.
فهرستی که برخی معتقدند ممکن بود بلندبالاتر شود اگر عامل این قتل‌ها یعنی مجید سالک‌محمودی در زندان خودکشی نمی‌کرد. او بین سال‌های 59 تا 62 در مجموع 30 زن و کودک را به قتل رساند. «ساعت ۲۱ و ۳۰ دقیقه هشتم خرداد ۶۵، در حالی‌ که عازم مأموریتی بودم و از خیابان‌های نزدیک دادسرا می‌گذشتم، پیام رسید که به‌سرعت با دادسرا تماس بگیرم. وقتی به دادسرا آمدم، نگهبان گفت که گویا یک نفر زندانی در زندان قصر خودکشی کرده ‌است. با زندان قصر تماس تلفنی گرفتم. جانشین رئیس زندان، سرگردی بود که با ناراحتی بسیار اعلام کرد مجید در بند مجرد خودش را کشته‌ است. با مرگ وی پرونده‌اش برای همیشه بسته شد». این پاراگراف از کتاب «آخرین شکار قاتل» نوشته احمد محققی، بازپرس پرونده سالک‌محمودی نقل شده است. اما مجید چگونه دستگیر شد؟ در پی کشف جسد زنی 40ساله در منطقه اوین تهران، خواهر او به مأموران گفت: «وقتی خواهرش سوار یک وانت‌بار بوده متوجه شده بود شورولت ایران سبزرنگی مجهز به بی‌سیم با راننده لاغراندامی در تعقیب اوست. راننده که حدود ۳۲ساله به نظر می‌آمد، به معصومه گفته بود که از طریق بی‌سیم ماشینش حرف‌های او و راننده وانت را شنیده‌ است. وی حتی کارتی هم به معصومه نشان داده بود». این‌گونه بود که اولین سرنخ به دست آمد و پلیس فهمید باید دنبال شورولت سبزرنگ بگردد. بازپرس محققی نوشته است: بلافاصله با کمک راهنمایی‌ و رانندگی آمار تمام شورولت‌های رویال پلاک ارومیه را درآوردیم. یک‌صد ماشین با این پلاک در شهرهای مختلف وجود داشت. دیدیم استعلام‌زدن برای مالکان این ماشین‌ها و رسیدگی جداگانه به ماشین‌های سبزرنگ یک سال زمان می‌برد... در‌حالی‌که تحقیقات هنوز به نتیجه‌ای نرسیده بود، مأموران پلیس روز 24 بهمن سال 1364 به‌طور اتفاقی خودرویی شبیه به ماشین مورد نظر را که پلاک ارومیه داشت در حوالی میدان بهارستان مشاهده و متوقف کردند. وجود لباس زنانه و مقدار قابل توجهی طناب سفید توجه پلیس را جلب کرد و راننده بازداشت شد. این مرد وقتی تحت بازجویی قرار گرفت از هولناک‌ترین پرونده جنایی ایران پرده برداشت.
بازپرس محققی نوشته است: ما اطلاعات قاتل زنجیره‌ای زنان را بر اساس صحبت‌ها و نشانی‌های خواهر معصومه از شورولت رویال سبزرنگ و طناب سفیدرنگ به تمام گشت‌های آگاهی داده بودیم.
مجید بعد از دستگیری توضیح داد مغازه فروش لوازم تزئیناتی داشت و علاوه بر آن مسافرکشی هم می‌کرد و در مجموع زندگی‌اش روال عادی داشت تا این‌که به‌ دلیل صدور چک بی‌محل دو سال به زندان افتاد و بعد از آزادی فهمید همسرش با پسرخاله خود رابطه دارد. بعد از آن بود که از همه زنان متنفر شد و تصمیم گرفت آنها را به قتل برساند؛ اما نکته عجیب این بود که او هرگز اقدامی علیه همسر خود مرتکب نشد بلکه جنایت‌هایش را در ارومیه با کشتن زنان غریبه آغاز کرد و سپس به سمت تهران راه افتاد. او تنها قاتل سریالی ایرانی است که قربانیانش را در شهرهای مختلف انتخاب کرده است: کرج، ورامین، اردبیل، ارومیه، بستان‌آباد و تهران. در اصطلاح جرم‌شناسی به این دسته از قاتلان سریالی، قاتلان در سفر گفته می‌شود و شناسایی و دستگیری آنها بسیار دشوار است؛ زیرا در وهله اول کشف زنجیره‌ای‌بودن قتل‌ها به خاطر پراکندگی جغرافیایی زمان می‌برد و در گام بعدی پی‌بردن به این‌که جنایتکار ناشناس اکنون در کدام شهر است و مقصد بعدی‌اش کجا خواهد بود، دشوار است. اما در هر صورت مجید دستگیر شد و خیلی راحت به ارتکاب قتل‌ها اقرار کرد. مجید در اعترافاتش گفت بعد از قتل زنی ۳۶ساله به نام اختر و دو فرزند او به نام‌های محمد 11ساله و فرحناز 9ساله همسر خود را طلاق داد، اسباب و اثاثیه‌اش را فروخت و به سمت تهران به راه افتاد. او جزئیات جنایت را این‌طور شرح داد: اختر شوهر نداشت و در تبریز زندگی می‌کرد. دوتا بچه داشت. او را از سال ۱۳۵۷ می‌شناختم. با او به شراکت یک تاکسی خریده بودیم. او صدهزار تومان به من پول داده بود و قرار بود من با کارکردن روی ماشین ماهی ۱۲هزار تومان به او پول بدهم. یک خانه هم خریدیم ولی خانه به نام اختر بود و خودش قسط بانک را می‌داد، اما من معامله را جور کردم. اختر به مغازه تزئیناتی من می‌آمد و اگر زن و بچه‌ام به سراب می‌رفتند، او به خانه من هم می‌آمد. یک شب بین من و او اختلاف پیدا شد. او با بچه‌هایش به خانه من آمده بود و زن و بچه من هم در سراب بودند. آن شب اختر مقداری سیانور در اختیار من قرار داد و خواست با آن زن و بچه‌ام را بکشم. او به من گفته بود این دارو اثری بر جا نمی‌گذارد و هرکس آن را بخورد قلبش از کار می‌ایستد. من نمی‌توانستم همسرم را بکشم، اما تصمیم گرفتم او و بچه‌هایش را بکشم و از شر آنان راحت شوم. اختر طرز خوراندن دارو را به من یاد داده بود. دارو را به هر سه نفرشان خوراندم. صبح که بیدار شدم دیدم هر سه مرده‌اند. جسدهایشان سفید شده بود. بلافاصله از خانه بیرون رفتم و دو تا کارگر گرفتم. حیاط را کندند، کارگرها را مرخص کردم. جسدها را کنار هم در چاله چیدم و روی آنها را با خاک پوشاندم. زنم که از سراب آمد، پرسید چرا باغچه را کنده‌ای؟ گفتم: می‌خواهم سبزی بکارم. این اولین قتل من بود که در آن سه نفر را با هم کشتم. اختر یک ماشین لیمویی‌رنگ هم داشت که خودم برایش خریده بودم و چند فقره چک هم دست او داشتم.
مجید توضیح داد بعد از قتل اختر و دو فرزندش تا سال ۱۳۶۴ هیچ جنایتی مرتکب نشد، اما تابستان آن سال بار دیگر شروع به کشتار کرد. او در بازجویی‌ها جزئیات تمام قتل‌ها را شرح داد.
محققی توضیح داده است: «مجید شخصیت عجیبی داشت. ما بازپرس‌ها هنگام بازجوییِ یک متهم دوست داریم دائما دروغ بگوید. دروغ‌هایی که پر از تناقض است و باعث دستگیری آنها می‌شود، اما این قصه درباره مجید جور دیگری بود. او آن‌قدر خونسرد درباره بعضی مسائل دروغ می‌گفت که انگار راست می‌گوید. بابت همین گاهی اوقات می‌ترسیدم مبادا تخلفی از او از قلم افتاده و حق یک خانواده که چندین ماه دنبال گم‌شده خود بوده‌اند، تضییع شود... .
بازجویی‌ها از مجید هنوز به پایان نرسیده بود که او به زندگی‌اش پایان داد. بازپرس محققی نوشته است: ما برای جلوگیری از این ماجرا از همان روز اول سپرده بودیم که قاشق، چنگال و حتی ملحفه در اختیارش نگذارند که مبادا خود را دار بزند اما او با رشته‌کردن پتوی خود طنابی ساخته و خود را در سلول انفرادی حلق‌آویز کرده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.