|

وحدت ملی و رفتارهای صداوسیما

صالح نیکبخت

اگرچه کمتر از یک ماه از وقوع دو حادثه در برنامه‌های صداوسیما گذشته؛ اما شدت وقوع اخبار در ایران چنین است که این رویدادها حالا به دست فراموشی سپرده شده‌اند. وقوع روزانه اخبار جنجالی موجب می‌شود تا توجه عمومی به یک رویداد چیزی حدود یکی، دو روز باشد و به‌این‌ترتیب شاید خیلی‌ها فراموش کرده باشند که در همین چند وقت اخیر یک روحانی در صداوسیما به رئیس‌جمهور منتخب مردم صفت زشتی را نسبت داد و در شبکه‌ای دیگر لباس یکی از اقوام ایرانی مورد تمسخر گردانندگان یک برنامه قرار گرفت. همین شدت و سرعت رخ‌دادن رویدادها شاید موجب می‌شود تا خیلی‌ها به تأثیری که این‌گونه اقدامات در جامعه دارند، بی‌توجه باشند. اثری که شاید در کوتاه‌مدت نادیده‌گرفتنی باشد؛ اما به‌هیچ‌وجه پنهان‌کردنی نیست. آنچه آن روحانی در یک برنامه تلویزیونی درباره رئیس‌جمهور کشور گفت، نه امر تازه‌ای است و نه با شکایت مدعی‌العموم یا شاکی خصوصی پایان می‌یابد. این فرهنگی است که متأسفانه روز‌به‌روز تکرار شده است. به‌این‌ترتیب که اشخاص گوناگون در کسوت‌های مختلف هرگاه به تریبونی دست پیدا کرده‌اند، زبان را باز می‌کنند و هیچ حد و مرزی را نمی‌شناسند. تا آنجا در تندزبانی پیشروی می‌کنند که کسی جلودار آنان نخواهد بود. این توهین گفتاری سال به سال تشدید شده و بر توهین رفتاری و در مواردی حتی به ضرب‌و‌شتم هم تبدیل شده است. موردی که به آن اشاره شد، تقریبا هر روز اتفاق می‌افتد؛ ولی سرانجامی نمی‌یابد و عواقبی برای آن وجود ندارد. گاهی در تریبون‌های عمومی و اگر دسترسی به کانال‌های صداوسیما پیدا شود که چه بهتر. گوینده هم مخاطب بیشتری دارد و هم احتمالا منافع مادی و معنوی بیشتری را هم پیش‌روی خود می‌بیند. صداوسیما که با خزانه ملی و مالیات من و شما اداره می‌شود، به این‌گونه افراد زمینه و امکان این حرف‌ها را می‌دهد. روزی به رئیس‌جمهور و وزرا و نمایندگان نسبت‌های ناروا داده می‌شود و روزی دیگر لباس اقوام ایرانی را مورد تمسخر قرار می‌دهند. هنگامی که شنوندگان و بینندگان رسانه ملی چنین نوازش‌های نازخاتونی را از این تریبون‌های عمومی می‌بینند و می‌شنوند، در شگفت خواهند بود که چطور کسی به خودش جرئت می‌دهد این‌چنین به دومین مقام مملکت که از سوی 20 میلیون نفر از مردم این کشور انتخاب شده است، سخن نامربوط گفته شود و انتظار وحدت ملی در داخل کشور ایران را دارند. چون این صحبت‌های شخصی نیست، درباره رئیس‌جمهور یا وزرا یا مقامات و همچنین درباره اقوام ایرانی که موجب جریحه‌دار‌شدن وحدت ملی است، باید برای این اقدامات از سوی دادسرای پایتخت کشور علیه این افراد شکایت صورت گیرد. قانون مجازات ایران توهین به این‌گونه مقامات و همچنین اقوام را از جرائم غیرعمدی گذشت‌ناپذیر قرار داده و مجازات آمران را تشدید کرده است. وانگهی این‌گونه رفتار با اشخاص و اقوام و حتی مقامات کشور تنها اهانت به اشخاص حقیقی و حقوقی نیست؛ بلکه این رفتارها و گفتارها عملا اهانت به کشور است. مردم با خود می‌گویند ما چگونه باید در پی تحکیم وحدت ملی که بازدارنده دشمنان از طمع به خاک و کیان کشور است، باشیم. تو که با مقامات مسئول و اقوام کشور چنین می‌کنی، از بیگانگان در احترام به مقامات کشور و مردم ایران چه انتظاری داری؟ سخن در‌این‌میان فرhوان است و به درازا می‌کشد؛ ولی واقعیت این است که سکوت مسئولان کشور در برابر این‌گونه رفتارها و پیگیری‌نکردن این‌گونه جرائم عملا هم موجب تکرار آن می‌شود و هم کسانی را که دستی در این کارها دارند، جری‌تر می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.