آيا ما غمگينيم؟
آیا ما مردم ایران جزء غمگینترین مردمان جهان هستیم؟ آمار و نظرسنجیهایی كه از سال 2014 تاكنون هرساله از سوی گالوپ منتشر میشود كه چنین نشان میدهد. ایران همواره جزء 10 كشور غمگین جهان است. در آخرین فهرست عراق که با ۵۱ درصد در رده اول ایستاده، رواندا با ۴۹ درصد، افغانستان، چاد، لبنان و سیرالئون با ۴۸ درصد، غنا با ۴۷ درصد و تونس، ایران و توگو نیز با ۴۵ درصد در ردههای بعدی قرار گرفتهاند. در سال 93، ایران بعد از کشور عراق غمگینترین کشور جهان معرفی شد. در فوربس که سپتامبر 2013 منتشر شد، عراق، صربستان، بوسنی و هرزگوین، بنگلادش، لائوس، مجارستان، هند، موریتانی، فلسطین، جیبوتی و ایران به ترتیب در جایگاههای اول تا یازدهم غمگینها قرار دارند. بههرحال در آخرین تحلیل دادهای كه درباره میزان شادی و اندوه و احساسات مردم منتشر شده است، جون کلیفتون، مدیر مؤسسه گالوپ چنین نوشته است: «فرض كنید تمام رهبران گروه 20 در یك اتاق جمع باشند؛ از صدراعظم آلمان تا پادشاه عربستان. سؤال این است «کدام معیار یا شاخص نشان میدهد کشور شما در مسیر درستی قرار دارد؟»، فكر میكنید جواب این سؤال چه باشد؟ قیمت سهام، تولید خالص ملی، قیمت نفت، بیکاری، نرخ فقر، ضریب GINI؟ شاید رهبران اصلا به شاخص اقتصادی اشاره نكنند. شاید آنها درباره آمار جرائم، از جمله تعداد افراد دستگیرشده یا کاهش میزان جرائم گزارششده صحبت کنند. شاید رهبران كشورهای دموکراسیخواه از میزان آزادی در كشورشان مثال بیاورند. اما احتمالا حتی یک رهبر جهان نمیپرسد «زندگی مردم چگونه پیش میرود؟». در بهترین حالت، ممکن است عدهای بگویند ما به وضعیت مردم اهمیت میدهیم اما چگونه میتوان آن را اندازهگیری كرد؟ گزارش احساسات جهانی 2020 با ارائه سنجشی از نحوه زندگی مردم تلاش میکند تا این خلأ را پر کند. این گزارش سعی دارد ارزیابی کند که آیا مردم از زندگی لذت میبرند و چیزهای جدید و جالب یاد میگیرند. این روش سعی در سنجش این دارد که آیا افراد احساس آرامش میکنند یا دچار استرس شدید، غم، نگرانی یا درد جسمی هستند. بهطور خلاصه، این نظرسنجی تلاشی است برای اندازهگیری همه چیزهایی که باعث ارزش زندگی میشود. درواقع همه آن چیزی كه به آن بیتوجهی میشود؛ یعنی تعیین کمیت احساس بشر. معیارها و نتایج اعداد معمولی نیستند و شاید اکثر رهبران جهانی به آنها عادت کردهاند اما ممکن است آنها را ترغیب کند تا در معیارهای خود تجدیدنظر كنند. این گزارش جهانی نشان از یک عنصر اساسی بشری دارد یعنی «احساسات». در سراسر جهان، «احساس مردم» نیروی قدرتمندی است. احساسات میتواند حالوهوای روزمره را زیرورو كند یا اینكه حتی سرنوشت یك كشور و ملت را تغییر دهد. این گزارش چندیپیش منتشر شده است و در متن 50صفحهای آن نشان میدهد كه مردم از سال 2006 تا 2019 و پیش از همهگیری كووید19 چگونه زندگی میكردند و مردم جهان در اوج بحران و در قرنطینه چه احساساتی را تجربه كردهاند. در این گزارش دو شاخص توسط تحلیلگران گالوپ مدنظر قرار گرفته است؛ یعنی تجربه مثبت و تجربه منفی. این دو شاخص، تصویری منحصربهفرد از کره زمین ارائه میدهند. روند کلی این تصویر ثابت باقی مانده اما در مجموع تجارب منفی رو به افزایش است. هر کشور و هر منطقهای داستان خاص خود را دارد. برخی از مردم كشورها گزارش میدهند که همچنان از رفاه شدید برخوردار هستند، درحالیکه برخی دیگر آشفتگی عاطفی زیادی را تجربه میکنند؛ مانند لبنانیها، که غم، عصبانیت و استرس آنها به میزان قابلتوجهی افزایش یافته است. درحالیکه وضعیت احساسی جهان پس از كووید19 توجه خاص خود را میطلبد، سال 2019 یک معیار مهم برای تحلیل «چگونگی اوضاع» پیش از بحران است. درصد بالایی از مردم آمریكای لاتین احساسات مثبت را گزارش میدهند. یعنی كشورهای پاناما، گواتمالا و السالوادور و چین بالاتر از دانمارك هستند. افغانها مثل قبل در پایینترین حد اندوه قرار دارند و جنگ و سختیها نشان میدهد چطور زندگی آنها تحت تأثیر قرار گرفته است اما این مردم لبنان هستند كه نگرانی و اندوهشان 25 درصد افزایش یافته است. 86 درصد مردم روی كره زمین دوست دارند با آنها با احترام رفتار شود. اما این مردم آمریكا هستند كه اندوهشان نسبت به سال قبل كاهش یافته است و بیشتر احساس شادی و نشاط داشتهاند و در نهایت فقط 27درصد آنها گزارش کردهاند که روز گذشته غم و اندوه زیادی را تجربه کردهاند. این نظرسنجی برمبنای اظهارات رودررو یا تلفنی هزار نفر بزرگسال بالای 15 سال است. در 145 كشور آنها درباره تجربیات مثبت خود نظر دادند و در 144 کشور درباره احساسات منفی و درصد خطای آن میتواند 2.5 درصد باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.