|

عكسی در سازمان ملل

مریم مجد از 15 سال پیش به عنوان عكاس در مطبوعات فعالیت كرده است، او اكنون در 34سالگی تجربه‌های متعددی را در ورزش زنان پشت‌سر گذاشته است، از حضور در جام‌جهانی زنان 2019 فرانسه تا انتخاب به‌عنوان 10 عکاس برتر ورزشی قاره آسیا و اقیانوسیه و همچنین در بین انجمن عكاسان ورزشی زنان. شاید بتوان او را از اولین كسانی دانست كه ورزش را به‌عنوان حوزه تخصصی خود برگزیده است. راهی كه اكنون زنان جوان دیگر نیز دنبال می‌كنند و می‌توان در مسابقات مختلف ورزشی آنها را دید. اما به‌تازگی عكسی از او در در جشنواره بین‌المللی بشردوستی انتخاب شده و این عکس در گالری سازمان ملل به نمایش گذاشته شده است. این اتفاق سبب شد تا شهروندآنلاین به سراغش برود. او دراین‌باره می‌گوید: «من از کودکی به واسطه خانواده‌ام با مطبوعات آشنا بودم. دغدغه اینکه با کمک رسانه بتوانم چیزی را به بقیه مردم جهان نشان بدهم داشتم. تجهیزات عکاسی‌ام را به سختی خریدم و عکاسی را با عشق و علاقه انجام می‌دهم. همین باعث شد وقتی دوربین دستم می‌گیرم دنبال ثبت لحظه‌ای باشم که شاید بتوانم با آن چیزی را تغییر دهم یا اثرگذار باشم. فرقی نمی‌کند شما چه تخصصی داشته باشید. وقتی قصدتان تأثیرگذاری باشد می‌توانید آن را در هر زمینه‌ای انجام دهید. البته این اثرگذاری همیشه مثبت نیست. گاهی چیزی که خلق می‌شود می‌تواند اثری منفی هم بگذارد. من تلاش‌کردن در راه بهبود زندگی بشر را دوست دارم و دلم می‌خواهد این کار را به کمک دوربینم انجام دهم. برای همین عکاسی ورزشی، اجتماعی و حوزه زنان را برای فعالیت‌هایم انتخاب کردم. از کارتن‌خواب‌ها و افراد آسیب‌دیده عکاسی کرده‌ام چون فکر می‌کردم این کاری است که من می‌توانم انجام دهم؛ عکاسی از افرادی که صدایشان شنیده نمی‌شود. فراخوان جشنواره را اتفاقی دیدم. با توجه به دوره‌های گذشته این جشنواره که دوره‌هایی پروپیمان بودند، تصمیم گرفتم در جشنواره شرکت کنم. با توجه به اینکه در دوره پاندمی کرونا قرار داریم و حدس می‌زدم عکس‌های زیادی هم درباره این همه‌گیری جهانی به جشنواره ارسال شود امیدی به برگزیده‌شدن عکس خودم نداشتم، اما این عکس برای من مهم بود. چون آن را حاصل تلاش و تجربه جمعی زنان جامعه خودم می‌دانستم که بعد از چند دهه تلاش به ثمر رسیده بود. جالب است بدانید آن روز من به عنوان یک عکاس نتوانستم به جایگاه عکاسان بروم. هنگام گرفتن این عکس روی سکوی تماشاچی‌ها بودم اما بازی را نه مثل دیگر تماشاچی‌ها، بلکه مثل یک عکاس از ویزور دوربین تماشا می‌کردم. خاطره من از حضور زنان در استادیوم آزادی در بازی ایران-کامبوج به تماشای تماشاچی‌ها از قاب دوربینم برمی‌گردد. لحظه ثبت این عکس، من بازی را تماشا نمی‌کردم، اما از تکان‌خوردن زمین زیر پایم، از شنیدن فریاد شادی تماشاچی‌ها و همهمه بزرگی که در اطرافم رخ داد فهمیدم لحظه حساسی در بازی است که همان لحظه گل است. شاتر را فشار دادم. گرچه فکر می‌کنم این عکس مربوط به گل دهم بازی بود. با این حال من هم مثل همه زنانی که در این استادیوم حضور داشتیم، غم ‌و شادی توأمانی داشتم از حضور زنان در استادیوم. همان چیزی که در عکس هم به خوبی مشخص و ممکن است یک مخاطب عکس را ببیند و از آن شور و شادی دریافت کند یا بغض کند. از اینکه هیئت داوران مسابقه هم این عکس و این موقعیت را درک کرده بودند احساس بسیار خوبی داشتم». البته وقتی از او می‌پرسیم كه آیا این موفقیت‌ها در ایران هم سبب پیشرفت می‌شود كمی دلگیر است و می‌گوید: «انجمن صنفي عكاسان خانه سينما تبريك داد. اما دریغ از تبریك صنوفی كه عضوش هستم مثل انجمن صنفي عكاسان ورزشي ايران ايسجا، انجمن صنفي عكاسان مطبوعات يا انجمن صنفي روزنامه‌نگاران تهران هیچ کدام تبریک نگفتند. انگار هرچقدر موفق‌تر باشی، كار برایت سخت‌تر می‌شود».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.