|

هزار و یك دلیل برای انجام‌ندادن كار مردم

الهام فخار-عضو شورای اسلامی شهر تهران

الهام فخاری عضو شورای اسلامی شهر تهران

شنیده‌اید که می‌گویند «خدا نکند سروکارتان به اداره‌ها بیفتد...». شاید هم تجربه زیسته‌تان نمونه‌هایی روشن از این گویه باشد. در این چند سال خیلی از ملاقات‌های مردمی و دیدارها در شورا یا منطقه‌های شهری به گفت‌وگو درباره مسئله یا چالشی گذشته است که اگر یک سازمان روان و درست کار کند، نیازی به تنظیم وقت و گفت‌وگو و درخواست مردم نبود. شاید این روز و روزگار بازار نقد این مقام مسئول و آن چهره مشهور گرم باشد، سخنم از زاویه دیگری است. مسئله‌ها و چالش‌هایی که مردم درباره‌شان کمک خواسته‌اند از جنس گیر و گرهی در بالادست و بالاترین مقام یک دستگاه نیست. بیشتر گرفتاری‌ها جایی در چرخ‌دنده‌های میانی روزمره است و کار مردم به بی‌تفاوتی، شانه‌خالی‌کردن و بی‌کنشی کار جاری اداری روزمره‌ گیر می‌کند.

اگر آشنایی دلسوزانه بی‌چشمداشت یا با چشمداشت کارتان را در اداره‌ای پیگیری نکند، روند کار پیش نمی‌رود و میان انبوه کارها درجا می‌ماند! همه هم که نمی‌توانند دیداری با بالاترین مقام مسئول داشته باشند، پس کار‌ها در پیچ‌و‌خم زنگ‌زدگی گیر می‌افتد و آدم‌ها به ‌جای تعامل سازنده، یکدیگر را دچار فرسودگی می‌کنند. این کار می‌تواند تنها فشردن یک دکمه صفحه‌کلید برای اعلام تسویه‌حساب باشد یا شاید بررسی درخواستی ساده که به دست شهروندی مانند خودمان در اداره‌ای باید به انجام برسد. پس از هر دیدار مردمی که برای بررسی و پیگیری کار مردم دست‌به‌کار می‌شوی می‌بینی چگونه این کلاف درهم‌پیچیده تودرتو گره خورده است و هر بار باید از نو از بالاترین مقام تا کارشناس واحد را در جریان بگذاری و پی‌جویی کنی به آن امید که شاید گرفتاری از میان برداشته شود. بااین‌همه باز هم در میان این دیوان‌سالاری زنگ‌زده اگر نخواهند کار مردم به انجام نمی‌رسد و خستگی‌ها و فرسودگی‌ها فزونی می‌یابد. روزگاری دوستی در پاسخ به برهان‌پردازی‌هایم برای مسئله‌ای شخصی گفت: «برای انجام‌ندادن یک کار هزار و یک دلیل می‌توان آورد، ولی برای انجام‌دادنش تنها یک دلیل کافی است، حرکت کن، کاری برای بهبود انجام بده». در هنگامه‌ای که ما از زمین و زمان گلایه داریم و گمان می‌کنیم کسانی نمی‌خواهند و نمی‌گذارند که خوب زندگی کنیم و پیش از همه به خود بازگردیم. ما با خودمان با یکدیگر چگونه رفتار می‌کنیم؟ چقدر از ساعت کار اداری را به پرسه‌زنی مجازی می‌گذرانیم؟ چگونه فرایندهای کاری‌مان را به پیش می‌بریم؟ چه بایسته‌هایی در کار و زندگی روزمره خود داریم؟ اگر کسی آشنایی نداشت روند پرونده/ درخواست یا کارش به همان سامان پیش می‌رود که کسی آشنایی داشته باشد و پی نامه و شماره نامه‌اش را بگیرد؟ آیا در کسب‌و‌کار خود در حق دیگران روادار هستیم؟ اگر پندار و کردار و گفتار خود را پایش نکنیم و بهبود نبخشیم، چه کسی باید ما را از دست خودمان رهایی ببخشد؟ بیش از همیشه باور دارم که ما گرفتار خودمان شده‌ایم. تندی‌ها و فشارها و تلخی‌ها را هم‌افزا کرده‌ایم، هریک ناخرسندی‌مان را در کار و زندگی روزمره می‌بریم و این آلودگی و آغشتگی بیشتر و بیشتر می‌شود. آیا زمان خانه‌تکانی درونی‌مان فرانرسیده است؟ آیا یک کار از آدمی بی‌نام‌‌‌ونشان در روندی درست به سامان می‌رسد یا در روزمره‌مان برای برخی خط ویژه باز کرده‌ایم و فشردگی و گیرافتادگی دیگران در فضای همگانی را نادیده می‌گیریم؟ به نقش ایوان پرداخته و بازسازی درونی‌مان را به قضا و قدر و تندر و توفان سپرده‌ایم، وقت است که به خود بیاییم و چه بسا رهایی فرسودگی را جایی و هنگامی بجوییم که از خود آغاز کنیم. شاید از امروز در پیشبرد کار اداری، شاید در خرید و فروش، کسی چه می‌داند، در همین روزانه‌های ساده راه رهایی ما از تیرگی و تاریکی نهفته باشد. از خود آغاز کنیم. خانه‌تکانی کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.